Ang Lalaking Hindi Puwedeng Mahalin

Nagmistulang palasyo ang Villanueva Mansion sa gabing iyon.

Naglalakihang kristal na chandelier ang kumikislap sa kisame. Nakahilera ang mamahaling bulaklak sa bawat sulok ng hardin. Nakaparada sa driveway ang mga luxury car na isa-isang dinadagsa ng mga bisitang pawang kilalang negosyante, pulitiko, at personalidad sa lipunan.

Hindi iyon simpleng salu-salo.

Isa iyong engrandeng pagdiriwang para sa engagement ni Ethan Villanueva at Isabella Monteverde.

Dalawang pamilya.

Dalawang higanteng kumpanya.

Isang kasalang magpapatibay sa kanilang negosyo.

"Congratulations, Ethan!"

"Napakaswerte mo kay Isabella."

"Kayo na ang susunod na power couple sa industriya."

Isa-isang kinakamayan ni Ethan ang mga bumabati habang pilit na ipinipinta sa mukha ang isang ngiting hindi niya maramdaman.

Sa bawat "Congratulations," pakiramdam niya ay lalo siyang hinihigpitan ng isang tanikalang matagal nang ikinakadena sa kanya.

"Ethan."

Napalingon siya nang marinig ang tinig ng kanyang ama.

Si Antonio Villanueva.

Kahit nasa edad singkuwenta'y nananatili itong matikas. Isang tingin pa lamang dito ay sapat nang maramdaman ng sinuman ang awtoridad nito.

"Ngumiti ka naman," mahinang sabi nito. "Maraming camera."

Tumango si Ethan.

"Opo."

"Ngayong engaged na kayo ni Isabella, panahon nang mas seryosohin mo ang kumpanya. Unti-unti ko nang ipapasa sa'yo ang responsibilidad."

"Opo."

Maikli.

Walang emosyon.

Sanay na siyang sumunod.

Mula pagkabata, hindi siya tinanong kung ano ang gusto niya.

Anong paaralan?

Napili na.

Anong kurso?

Napili na.

Sino ang pakakasalan?

Napili na rin.

"Anak."

Lumapit si Isabella habang may hawak na dalawang baso ng champagne.

Napakaganda nito sa puting bestida.

Mahinhin.

Mabait.

At higit sa lahat, wala itong kasalanan sa lahat ng nangyayari.

"Okay ka lang?" tanong nito.

Ngumiti si Ethan.

"Oo."

"Hindi ka mukhang masaya."

"Napagod lang."

Bahagyang yumuko si Isabella.

"Kung may problema ka, puwede mong sabihin sa akin."

Naramdaman ni Ethan ang pagsikip ng dibdib.

Mabuting tao si Isabella.

Hindi niya ito kayang saktan.

Pero mas hindi niya kayang lokohin habang buhay.

Bago pa siya makasagot, tinawag na sila ng photographer.

"Ethan! Isabella! Picture tayo!"

Muli na namang isinukbit ni Ethan ang huwad niyang ngiti.

---

Makalipas ang halos tatlong oras, nagsimula nang magsiuwian ang mga bisita.

Nagkaroon ng kaunting kaguluhan sa labas.

"Sir Antonio!"

Mabilis na lumapit ang head chauffeur.

"Nasiraan po ng makina ang isang sasakyan."

Napakunot-noo si Antonio.

"Ngayon pa talaga?"

"Susubukan po naming ayusin."

"Ipatawag mo si Rogelio."

"Papunta na po siya, sir."

Narinig iyon ni Ethan.

Tahimik siyang lumabas ng mansion.

Mas gusto niya ang malamig na hangin kaysa manatili sa loob na puno ng plastik na ngiti.

Sa garahe, nakabukas ang hood ng isang itim na sasakyan.

Nakatayo roon si Rogelio Reyes.

Matagal na nitong driver ng kanilang pamilya.

"Pasensya na po, sir," sabi ni Rogelio habang kinakalikot ang makina. "Mukhang may naputol na piyesa."

"Ano'ng problema?" tanong ni Antonio.

"Baka kailangan pong palitan."

"Nasaan ang anak mo?"

"Paparating na po."

"Si Noah?"

"Opo."

Napatingin si Ethan.

Noah...

Pamilyar ang pangalang iyon.

Bigla niyang naalala ang batang palaging nakaupo sa loob ng driver's quarters noon.

Tahimik.

Mahiyain.

Mahilig magbasa ng libro habang naghihintay sa ama.

Hindi na niya ito nakita muli matapos itong umalis para mag-aral.

"Sorry, Tay!"

Lumingon silang lahat.

Isang motorsiklo ang huminto sa harap ng garahe.

Mabilis na hinubad ng rider ang helmet.

Natigilan si Ethan.

Hindi na ang batang payat at mahiyain ang nasa harap niya.

Matangkad.

Moreno.

Malinis ang gupit.

May simpleng puting polo at maong na bahagyang may mantsa ng grasa.

Mukhang pagod ngunit kalmado ang mga mata.

"Traffic po."

Ngumiti si Noah sa ama.

"Ako na rito."

Lumapit ito sa sasakyan at agad sinilip ang makina.

Ilang segundo pa lamang ay napailing na ito.

"Hindi spark plug."

"Ha?" tanong ni Rogelio.

"Loose lang ang connector."

Kumuha si Noah ng maliit na toolbox.

Mabilis ang bawat galaw.

Parang kabisado na niya ang makina.

Tahimik lamang na nanonood si Ethan.

Hindi niya namalayang ilang minuto na pala siyang nakatitig.

"Subukan n'yo pong paandarin."

Pumasok ang isang driver sa sasakyan.

Pag-ikot ng susi...

Vrooom!

Umandar agad ang makina.

Napangiti si Rogelio.

"Galing talaga."

Maging si Antonio ay tumango.

"Magaling ka."

"Salamat po."

"Wala ka na bang balak pumasok sa kumpanya namin?"

Magalang na ngumiti si Noah.

"May inaasikaso po akong applications. Gusto ko pong gamitin ang tinapos ko."

"Hm."

Tumango si Antonio.

"Sayang."

Tumalikod na ito at bumalik sa loob.

Unti-unti ring nagsialisan ang ibang tao.

Naiwan sina Ethan at Noah sa garahe.

Nagkatinginan sila.

"Ako nga pala si Noah."

Napangiti si Ethan.

"Kilala na kita."

"Naaalala mo pa pala ako?"

"Oo."

"Tingin ko hindi."

Natatawa si Noah.

"Huling kita natin, grade six pa yata ako."

"Mahilig kang magbasa."

Nagulat si Noah.

"Naaalala mo pa 'yon?"

"Oo."

Napakamot ito sa batok.

"Ikaw naman... parang hindi nagbago."

Napatawa si Ethan.

"Talaga?"

"Hindi."

Napangiti si Noah.

"Mas seryoso ka lang tingnan ngayon."

Matagal na panahon na rin mula nang may nagsalita kay Ethan nang ganoon kasimple.

Walang paggalang na pilit.

Walang pakay.

Walang pagpapanggap.

Normal lang.

At nakalimutan niya kung gaano kasarap tratuhin bilang ordinaryong tao.

"Congratulations pala."

Naputol ang pag-iisip niya.

"Sa engagement."

Sandaling natahimik si Ethan.

"Salamat."

Masuyong ngumiti si Noah.

"Mukhang mabait si Miss Isabella."

"Oo."

"Masaya ka?"

Hindi agad nakasagot si Ethan.

Pakiramdam niya'y may kung anong bumara sa kanyang lalamunan.

Pagkaraan ng ilang segundo...

"Siguro."

Hindi na nagtanong si Noah.

Ngumiti lamang ito.

"Sana nga."

Nagpaalam na ito sa ama.

"Tay, uwi na tayo?"

"Sige."

Habang papaalis ang motorsiklo, hindi namalayan ni Ethan na sinusundan pala ito ng kanyang tingin.

May kakaibang pakiramdam na bumangon sa dibdib niya.

Isang damdaming matagal nang natutulog.

At ngayong gabi lamang muling nagising.

Hindi niya alam kung bakit.

Hindi niya alam kung paano.

Ang alam lang niya...

Sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon, may isang taong nagpangiti sa kanya nang hindi niya kailangang magkunwari.

At hindi niya alam na ang simpleng gabing iyon ang magiging simula ng pinakamalaking lihim na itatago niya sa buong buhay niya.