Mga Lihim sa Likod ng Ngiti

Lumipas ang ilang araw matapos ang engrandeng engagement party.

Sa paningin ng lahat, bumalik na sa normal ang buhay sa Villanueva Mansion.

Ngunit para kay Ethan, tila may nagbago.

Hindi niya maalis sa isip ang simpleng ngiti ni Noah.

Hindi rin niya maipaliwanag kung bakit paulit-ulit niyang naaalala ang mga salitang, *"Masaya ka?"*

At sa tuwing maaalala niya ang tanong na iyon, iisa lamang ang sagot na pumapasok sa isip niya.

Hindi.

---

"Sir Ethan."

Napalingon siya sa kanyang sekretarya.

"Nandito na po ang mga dokumentong kailangan ninyong pirmahan."

"Iniiwan mo na lang diyan."

"Opo."

Nakatingin si Ethan sa malawak na bintana ng kanyang opisina.

Ito ang unang linggo niyang opisyal na pumasok sa Villanueva Holdings bilang Vice President for Operations.

Pero pakiramdam niya ay isa lamang siyang ibong nakakulong sa ginintuang hawla.

Makalipas ang ilang minuto, bumukas muli ang pinto.

"Ethan."

Hindi na niya kailangang lumingon.

Boses pa lamang ay kilala na niya.

"Isabella."

May dala itong dalawang tasa ng kape.

"Naisip kong baka kailangan mo ng pahinga."

"Salamat."

Ibinigay nito ang isang tasa.

Tahimik silang naupo sa maliit na sofa sa opisina.

"Busy ka na agad."

"Ganito talaga."

Napansin ni Isabella ang pagod sa mukha ni Ethan.

"Hindi ka pa rin sanay."

"Hindi pa."

Ngumiti ito.

"Masasanay ka rin."

Sandaling natahimik ang dalawa.

"May gusto sana akong sabihin."

Napatingin si Ethan.

"Anong meron?"

"Nagpaplano na sila Mama ng wedding."

Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid.

"Napag-usapan na raw ang venue."

"Ganito ba kabilis?"

"Tingin ko gusto nilang matapos agad."

Pinilit ngumiti ni Ethan.

"Oo nga."

Hindi napansin ni Isabella ang pilit niyang reaksyon.

Abala itong magkuwento tungkol sa mga bulaklak, tema, at mga bisitang iimbitahan.

Habang nagsasalita ito, tila unti-unting lumalayo ang boses nito sa pandinig ni Ethan.

Isang tanong lang ang paulit-ulit na umiikot sa isip niya.

*Handa na ba talaga akong pakasalan ang babaeng nasa harap ko?*

---

Kinahapunan, ipinatawag ni Antonio ang lahat sa garahe ng kompanya.

"May problema tayo sa mga delivery van," sabi nito.

"Ilang unit ang laging nasisiraan."

"Tatawagin ko na lang ang maintenance contractor," mungkahi ng isa sa mga manager.

Umiling si Antonio.

"Hindi."

"Lumalabas na masyadong mahal ang gastos."

Napatingin siya kay Rogelio.

"Nasaan ang anak mo?"

"Sir?"

"Si Noah."

"Nasa labas lang po."

"Ipatawag mo."

Ilang sandali pa ay dumating si Noah.

Suot nito ang simpleng polo shirt at maong.

May dala itong maliit na toolbox.

Nang magtagpo ang kanilang mga mata ni Ethan, pareho silang bahagyang natigilan.

Ngunit agad ding umiwas si Noah.

"Magandang hapon po."

"Pwede mo bang tingnan ang mga sasakyan?" tanong ni Antonio.

"Opo."

Isa-isang sinuri ni Noah ang tatlong delivery van.

Tahimik lamang ang lahat habang pinagmamasdan ang binata.

Maya-maya'y isinara nito ang hood ng unang sasakyan.

"Hindi po transmission ang problema."

"Sigurado ka?" tanong ng maintenance supervisor.

"Opo."

"Electrical harness."

"Kaya paulit-ulit nasisira."

Nagkatinginan ang mga mekaniko.

Iyon din ang naging findings nila matapos ang mas detalyadong pagsusuri noong nakaraang linggo.

Napangiti si Antonio.

"Magaling."

"Saan ka nagtatrabaho ngayon?"

"Wala pa po."

"Naghahanap pa lang."

"Kung gusto mo, puwede kang pansamantalang tumulong dito."

Nagulat si Rogelio.

"Sir..."

"Temporary lang."

"Malaking tulong din sa maintenance."

Napatingin si Noah sa ama.

Pagkatapos ay tumango.

"Kung papayagan ninyo po."

---

Kinabukasan, nagsimula si Noah sa motor pool ng kumpanya.

Mula sa opisina sa ikalawang palapag, tanaw ni Ethan ang garahe.

Napansin niyang seryosong nagtatrabaho si Noah.

Hindi ito tulad ng ibang empleyado.

Walang reklamo.

Walang pagyayabang.

Tahimik lang itong gumagawa.

Minsan ay napapangiti kapag kinakausap ng mga mekaniko.

"Hinahangaan mo ba siya?"

Napapitlag si Ethan.

Nakatayo pala sa tabi niya si Mika, ang matalik niyang kaibigan na isa ring legal consultant ng kumpanya.

"H-Ha?"

"Kanina ka pa nakatanaw."

"Wala."

"Nakatingin ka sa motor pool."

Tahimik si Ethan.

Napabuntong-hininga si Mika.

"Huwag mong sabihing..."

"Hindi."

"Hindi ano?"

"Wala."

Ngumiti si Mika.

"Kung wala, bakit pula ang tenga mo?"

Napailing na lamang si Ethan.

---

Bandang alas-dose, nagtungo siya sa cafeteria.

Punuan na ang mga mesa.

Isa na lamang ang bakante.

Sa tabi ni Noah.

"Nakaupo ba rito?"

Napatingala ang binata.

"Sir Ethan."

"Huwag mo akong tawaging sir."

Nagulat si Noah.

"Bakit po?"

"Magkaedad lang naman tayo."

Napangiti ito.

"Sige..."

Saglit itong nag-isip.

"Ethan."

Hindi mapigilan ni Ethan ang mapangiti.

Parang mas magaan pakinggan ang pangalan niya mula sa bibig ni Noah.

Habang kumakain, napag-usapan nila ang kolehiyo, mga pangarap, at ang hilig ni Noah sa pagkukumpuni ng sasakyan.

"Balang araw," sabi ni Noah, "gusto kong magkaroon ng sariling auto shop."

"Bakit auto shop?"

"Kapag may sirang makina, naaayos."

Ngumiti ito.

"Sana ganoon din kadaling ayusin ang buhay."

Hindi namalayan ni Ethan na matagal na pala siyang nakatingin.

Hanggang sa...

"Excuse me."

Isang malamig na boses ang pumutol sa kanilang pag-uusap.

Nakatayo si Isabella.

May dala itong paper bag ng tanghalian.

Napatingin ito kay Noah.

Pagkatapos ay kay Ethan.

"Hindi ko alam na may kasama ka."

Mabilis na tumayo si Ethan.

"Isabella."

Ngumiti si Noah bilang paggalang.

"Magandang tanghali po."

Ngunit kahit ngumiti rin si Isabella, hindi umabot ang ngiting iyon sa kanyang mga mata.

"Ikaw pala ang anak ni Mang Rogelio."

"Opo."

"Narinig kong magaling ka raw."

"Marami pa po akong kailangang matutunan."

"Good."

Tahimik na napatingin si Isabella sa pagitan nilang dalawa.

Napansin niyang magaan ang usapan ng kanyang nobyo at ng binata.

Mas magaan kaysa sa tuwing magkasama sila.

Hindi niya iyon pinansin.

O baka ayaw lang niyang pansinin.

"Halika na, Ethan," sabi niya.

"May reservation tayo sa restaurant."

Napatingin si Ethan kay Noah.

"Mauna na ako."

Tumango lamang si Noah.

"Sige."

Habang papalayo ang magkasintahan, hindi napigilan ni Isabella ang magtanong.

"Close na kayo?"

"Ngayon lang ulit kami nagkita."

"Hmm..."

Hindi na siya nagsalita pa.

Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon mula nang maging sila ni Ethan, may kakaibang kaba siyang naramdaman.

Hindi niya alam kung bakit.

At hindi pa niya alam...

na ang simpleng tanghaliang iyon ang magiging simula ng mga tanong na unti-unting sisira sa katahimikan ng kanilang nalalapit na kasal.