Ang Unang Pagkahulog

Lumipas ang dalawang linggo.

Unti-unti nang nasanay ang lahat sa presensya ni Noah sa Villanueva Holdings. Mula sa mga mekaniko hanggang sa mga empleyado sa warehouse, mabilis niya silang nakagaanan ng loob. Hindi dahil sa magaling lamang siya sa makina, kundi dahil marunong siyang makinig at rumespeto sa lahat.

Hindi ito nakaligtas sa pansin ni Antonio Villanueva.

"Masipag ang anak ni Rogelio," sabi nito sa isang meeting.

"Sayang at hindi siya nagtatrabaho sa atin noon pa."

Tahimik lamang si Ethan. Bagama't wala siyang sinasabi, may kakaibang saya siyang naramdaman sa papuring iyon.

---

Isang umaga, naghahanda ang buong kumpanya para sa taunang charity outreach ng Villanueva Foundation.

Taon-taon, namimigay sila ng school supplies at nagsasagawa ng libreng medical mission sa isang liblib na barangay.

"Lahat ng department heads, sasama," utos ni Antonio.

"Kasama rin ang maintenance team."

Napatingin si Ethan kay Noah na nakatayo sa likuran ng mga mekaniko.

Tahimik lamang itong tumango.

---

Mahigit tatlong oras ang biyahe patungo sa kabundukan.

Magkakahiwalay ang mga sasakyan ng convoy.

Sa kalagitnaan ng biyahe, biglang bumuhos ang malakas na ulan.

Lumakas ang hangin.

Mabilis na nagdilim ang kalangitan.

"Sir Ethan!" sigaw ng driver.

"May natamaan tayong matulis."

Dahan-dahang huminto ang SUV.

Pumutok ang isang gulong.

Kasunod pa nito ay biglang namatay ang makina.

Lumabas ang lahat.

Isa-isang nauna ang ibang sasakyan dahil mahina ang signal sa lugar at hindi nila napansing nahinto ang sasakyan ni Ethan.

"Ako na po rito."

Lumingon si Ethan.

Si Noah ang unang lumapit.

"May dala akong tools."

Tinulungan niya ang driver na silipin ang makina.

Hindi nagtagal ay napailing siya.

"Hindi lang gulong ang problema."

"Ano?"

"Nabasa ang ilang electrical connection."

"Kaya hindi umaandar."

Lumalim ang ulan.

Wala silang mapagkublihan maliban sa isang lumang waiting shed sa gilid ng kalsada.

"Hintayin muna nating humina," sabi ni Noah.

Tumango si Ethan.

---

Tahimik silang naupo sa waiting shed.

Malamig ang hangin.

Tanging tunog ng ulan ang maririnig.

Pagkalipas ng ilang minuto, si Noah ang unang nagsalita.

"Hindi ka sanay sa ganito, ano?"

"Sa alin?"

"Sa paghihintay."

Napangiti si Ethan.

"Halatang-halata ba?"

"Medyo."

Napatawa silang pareho.

Hindi namalayan ni Ethan kung kailan siya huling tumawa nang ganoon.

Walang halong pagpilit.

"Wala ka bang gustong gawin bukod sa negosyo?" tanong ni Noah.

Nag-isip si Ethan.

"Meron."

"Ano?"

"Gusto kong maglakbay."

"Kahit saan."

"Yung walang nakakakilala sa akin."

"Tapos gigising ako nang hindi iniisip ang schedule, board meeting, o kung ano'ng gusto ng ibang tao."

Tahimik na nakinig si Noah.

"Ikaw?"

"Mangarap?"

"Oo."

Napatingin ito sa malayong kabundukan.

"Gusto kong magkaroon ng maliit na auto shop."

"Hindi malaki."

"Hindi sikat."

"Basta sapat para mabuhay nang maayos sina Tatay."

Napangiti si Ethan.

"Simple."

"Masaya."

"Oo."

Muli silang natahimik.

Sa unang pagkakataon, naramdaman ni Ethan na may taong tunay na nakakaunawa sa kanya.

---

Lumipas ang halos isang oras.

Humina ang ulan.

"Subukan natin ulit."

Lumabas sila.

Habang inaayos ni Noah ang makina, napansin ni Ethan ang maliit na sugat sa kamay nito.

"Nadugo ka."

Napatingin si Noah.

"Gasgas lang."

Hinawakan ni Ethan ang pulsuhan nito.

"Sandali."

Nagulat si Noah.

Mabilis na kinuha ni Ethan ang first aid kit mula sa sasakyan.

"Hayaan mo."

"Ako na."

Maingat niyang nilinis ang sugat.

Tahimik lamang si Noah habang pinagmamasdan siya.

"Bakit parang sanay ka?"

"Nung college."

"Volunteer ako sa medical missions."

"Hindi ko alam."

"Marami ka pang hindi alam tungkol sa akin."

Hindi namalayan ni Ethan ang sinabi niyang iyon.

Ngunit napangiti si Noah.

"Sana malaman ko."

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Napakatahimik ng paligid.

Parang nawala ang ulan.

Parang nawala ang mundo.

Unti-unting lumapit si Ethan.

Hindi niya alam kung bakit.

Hindi niya alam kung ano ang nagtutulak sa kanya.

Ang alam lang niya...

Hindi niya gustong lumayo.

Nanatili lamang si Noah.

Hindi ito umatras.

Magkalapit na ang kanilang mga mukha.

Naririnig na nila ang paghinga ng isa't isa.

Halos wala nang pagitan.

Ngunit sa huling sandali...

Marahang umurong si Noah.

Umiling ito.

"Hindi puwede."

Bahagyang kumunot ang noo ni Ethan.

"Bakit?"

Huminga nang malalim si Noah.

"May fiancé ka."

Parang malamig na tubig na ibinuhos sa kanya ang mga salitang iyon.

Ibinalik ni Ethan ang tingin sa lupa.

"Tama ka."

"Pasensya na."

"Hindi mo kailangang humingi ng tawad."

Mahina ang boses ni Noah.

"Minsan... may mga damdaming kailangan nating pigilan bago pa may masaktan."

Hindi na nakasagot si Ethan.

Makalipas ang ilang minuto, umandar na muli ang sasakyan.

Dumating na rin ang rescue vehicle mula sa convoy.

Nagpatuloy ang outreach na parang walang nangyari.

Ngunit sa buong maghapon, hindi na maalis sa isip ni Ethan ang sandaling halos magtagpo ang kanilang mga labi.

---

Kinagabihan, pagbalik nila sa mansion, nadatnan ni Ethan ang kanyang ama sa library.

"Nakauwi na pala kayo," sabi ni Antonio habang nagsasara ng isang folder.

"Opo."

"Kumusta ang outreach?"

"Maayos naman po."

Tahimik na pinagmasdan siya ng ama.

"Napapadalas yata ang pakikipag-usap mo kay Noah."

Bahagyang natigilan si Ethan.

"Magkasama lang po kami dahil sa outreach."

"Wala namang masama roon."

Tumayo si Antonio at inayos ang kuwelyo ng amerikana ng anak.

"Pero tandaan mo..."

"Magkaiba ang mundo ninyo."

"Ikaw ang susunod na mamumuno sa pamilyang ito."

"At ilang buwan na lang, asawa mo na si Isabella."

Tumango si Ethan.

"Opo."

Ngunit habang paakyat siya sa kanyang silid, iisang tanong lamang ang paulit-ulit na bumabagabag sa kanya.

Kung wala siyang nararamdaman para kay Noah...

Bakit ganoon kasakit marinig na hindi puwede ang isang bagay na hindi pa naman nangyayari?