Mga Damdaming Hindi Maaaring Itanggi

Mula nang mangyari ang insidente sa waiting shed, naging mailap si Noah.

Kung dati ay nagagawa pa niyang ngumiti at makipagbiruan kay Ethan, ngayon ay pawang magagalang na pagbati na lamang ang ibinibigay niya.

"Magandang umaga po."

"Opo, sir."

"Mauna na po ako."

Hindi na siya tumatambay sa cafeteria.

Hindi na rin siya nagpupunta sa opisina ni Ethan kapag hindi kailangan.

Napansin iyon ni Ethan.

At sa bawat pag-iwas ni Noah, mas lalo lamang niyang nararamdaman ang bigat sa kanyang dibdib.

---

"Lumalayo siya sa'yo."

Napalingon si Ethan kay Mika habang nasa pantry sila ng opisina.

"Ano?"

"Huwag ka nang magkunwari. Halata naman."

Tahimik lamang si Ethan.

"Nakikita ko kung paano ka tumingin sa kanya."

Humugot siya ng malalim na hininga.

"Hindi ko alam kung ano'ng nangyayari sa akin."

"Sigurado ka ba?"

"Natatakot ako."

"Bakit?"

"Dahil pakiramdam ko... hindi na ito paghanga lang."

Hindi agad nagsalita si Mika.

Sa halip ay marahan nitong inilapag ang tasa ng kape.

"Kung totoo ang nararamdaman mo, mas mabuting harapin mo habang maaga."

"Mas mahirap ang mabuhay sa kasinungalingan."

Natahimik si Ethan.

Hindi niya alam kung kaya niyang sundin ang payong iyon.

---

Samantala, sa motor pool...

"Ano'ng problema?"

Napalingon si Noah sa kanyang ama.

"Wala po."

"Huwag mo akong lokohin."

Ngumiti si Rogelio.

"Ikaw ang anak ko."

"Alam kong may bumabagabag sa isip mo."

Napabuntong-hininga si Noah.

"Tay..."

"Sa tingin ko, kailangan ko nang umalis dito."

Nagulat si Rogelio.

"Bakit?"

"Habang tumatagal..."

"Mas nagiging mahirap."

"Hindi ko gustong magkaroon ng problema."

Lalong hindi ko gustong isipin ng mga tao na ginagamit ko ang trabaho mo para mapalapit sa kanila."

Pinisil ni Rogelio ang balikat ng anak.

"Ang importante, wala kang ginagawang mali."

"Pero may mga pagkakataong kahit wala kang kasalanan..."

"...ikaw pa rin ang mapapasama."

Hindi na nagsalita si Noah.

Alam niyang tama ang ama.

---

Kinagabihan, inimbitahan ni Isabella si Ethan sa isang tahimik na restaurant.

Walang media.

Walang bodyguards.

Silang dalawa lamang.

"Na-miss ko ang ganito."

Ngumiti si Isabella habang nagsasalin ng alak sa baso.

"Ikaw?"

"Oo."

Hindi kumbinsido ang ngiti ni Ethan.

Napansin iyon ni Isabella.

"Ethan..."

"Tapatin mo nga ako."

Napatingin siya rito.

"May problema ba tayo?"

"Wala."

"Tumingin ka sa akin."

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

"Hindi ka na katulad dati."

"Hindi ka na masaya kapag kasama ako."

"Naiilang ka na."

Pinilit ni Ethan na ngumiti.

"Pagod lang ako."

"Hindi."

Mahina ngunit matatag ang boses ni Isabella.

"Hindi lang pagod."

"May itinatago ka."

Napalunok si Ethan.

Mahal ni Isabella ang lalaking nakaupo sa harap niya.

Kaya ramdam nitong may unti-unting nagbabago.

Hindi pa nito alam kung ano.

Pero nararamdaman na nitong may taong unti-unting pumapalit sa puwang na para sana sa kanya.

Hinawakan ni Isabella ang kamay ni Ethan.

"Sabihin mo lang."

"Kahit ano pa 'yan."

"Hindi kita iiwan."

Mas lalong bumigat ang dibdib ni Ethan.

Kung may kasalanan man siya sa lahat ng ito, iyon ay ang patuloy niyang pananahimik.

---

Pagkaraan ng hapunan, dumiretso si Ethan sa opisina.

Hindi na siya mapakali.

Sa bintana ng ikalawang palapag, nakita niyang bukas pa ang ilaw sa motor pool.

Nandoon si Noah.

Mag-isa.

May inaayos na makina kahit lampas na sa oras ng trabaho.

Hindi na nagdalawang-isip si Ethan.

Mabilis siyang bumaba.

Pagpasok niya sa garahe, hindi agad siya napansin ni Noah.

Abala ito sa paghigpit ng isang bolt.

"Akala ko umuwi ka na."

Napalingon si Noah.

Bahagya itong nagulat.

"Ethan?"

"Bakit nandito ka pa?"

"May tinatapos lang."

Tumango si Ethan.

Tahimik.

Mabigat.

Hanggang sa si Noah na mismo ang nagsalita.

"Kung tungkol sa nangyari noong outreach..."

"Huwag na nating balikan."

"Bakit?"

"Dahil wala namang dapat balikan."

Parang may kung anong kumurot sa puso ni Ethan.

"Ganito na lang ba?"

"Ano'ng gusto mong mangyari?"

"Hindi ko rin alam."

Napailing si Noah.

"Alam mo."

"Ayaw mo lang aminin."

Napatitig si Ethan.

"Dahil may masasaktan."

"Oo."

"At hindi lang isa."

Napayuko si Noah.

"Hindi mo deserve ang gulong ito."

"At lalong hindi ito deserve ni Miss Isabella."

Tahimik na lumapit si Ethan.

"At ako?"

Nag-angat ng tingin si Noah.

"Ako ba?"

"Deserve ko bang mabuhay sa paraang hindi ko gusto?"

Nawalan ng maisagot si Noah.

Sa unang pagkakataon, nakita niya ang tunay na Ethan.

Hindi ang tagapagmana.

Hindi ang perpektong anak.

Kundi isang lalaking pagod na pagod nang magpanggap.

Marahang hinawakan ni Noah ang balikat nito.

"Hindi ko alam ang tamang sagot."

"Pero alam kong hindi puwedeng magsimula ang kaligayahan natin sa sakit ng ibang tao."

Tumango si Ethan.

Hindi niya napansing namumuo na ang luha sa kanyang mga mata.

---

Kinabukasan, ipinatawag ni Antonio si Ethan sa kanyang opisina.

May makapal na folder na nakapatong sa mesa.

"Anim na buwan."

Napakunot-noo si Ethan.

"Anim na buwan na lang."

"Ano po iyon?"

"Ang kasal ninyo ni Isabella."

"Simula bukas, sisimulan na ang lahat ng preparasyon."

Tumayo si Antonio at inilagay ang isang kamay sa balikat ng anak.

"Anak..."

"Malapit ka nang magkaroon ng sarili mong pamilya."

"Kaya iwasan mo ang mga bagay na maaaring pagmulan ng tsismis."

Nanatiling tahimik si Ethan.

Paglabas niya ng opisina, napansin niyang may isang taong naghihintay sa labas.

Si Noah.

May hawak itong mga dokumentong kailangang pirmahan.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Ngunit bago pa man makalapit si Noah, bumukas ang elevator.

Lumabas si Isabella.

Ngumiti ito at agad na kumapit sa braso ni Ethan.

"Ready ka na ba? May fitting tayo para sa engagement shoot."

Napatingin si Noah sa eksenang iyon.

Marahan siyang ngumiti.

Ngunit sa pagkakataong iyon, may lungkot na nakatago sa kanyang mga mata.

Tahimik siyang yumuko bilang paggalang at naglakad palayo.

Hindi na niya narinig ang mahinang pagtawag ni Ethan.

At sa bawat hakbang na inilalayo niya ang sarili, lalo niyang pinipilit kumbinsihin ang sariling iyon na ang tamang desisyon.

Dahil ang taong minamahal niya...

...ay ilang buwan na lamang, magiging asawa na ng iba.