Ang Pag-amin

Tatlong araw.

Tatlong araw nang hindi kinakausap ni Noah si Ethan maliban kung tungkol sa trabaho.

Kung dati ay nagkakapalitan pa sila ng simpleng biro, ngayon ay puro pormal na usapan na lamang.

"Sir, napalitan na po ang piyesa."

"Sir, tapos na po ang inspection."

"Sir, aalis na po ako."

Bawat "sir" ay tila pader na unti-unting itinayo ni Noah sa pagitan nilang dalawa.

At bawat pagkakataong marinig iyon ni Ethan, lalo lamang siyang nasasaktan.

---

"Hindi ka na naman natulog nang maayos."

Napatingin si Ethan kay Mika habang nagkakape sila sa pantry.

"Halata ba?"

"Kitang-kita sa mukha mo."

Napabuntong-hininga si Ethan.

"Sinusubukan niya akong layuan."

"Bakit sa tingin mo?"

"Dahil tama siya."

"May fiancé ako."

Tahimik na tumingin si Mika sa kanya bago nagsalita.

"May tanong ako."

"Ano?"

"Mahal mo ba si Isabella?"

Hindi agad nakasagot si Ethan.

Makalipas ang ilang segundo, marahan siyang umiling.

"Hindi."

"Ni minsan?"

"Hindi."

"Nirerespeto ko siya."

"Mabuti siyang tao."

"Pero hindi ko siya kayang mahalin sa paraang nararapat."

Mabigat ang katahimikan.

"Tapos..." maingat na tanong ni Mika.

"Si Noah?"

Napapikit si Ethan.

Sa unang pagkakataon, hindi na siya nagtago.

"Siya ang unang taong nagparamdam sa akin na puwede akong maging sarili."

"Hindi niya ako tinitingnan bilang tagapagmana."

"Hindi niya ako kinakausap dahil may kailangan siya."

"Kapag kasama ko siya..."

"...parang humihinga ako."

Hindi na nagsalita si Mika.

Alam na nito ang sagot.

---

Samantala, sa motor pool, may dumating na isang liham para kay Noah.

Binasa niya ito at napangiti.

"Ano 'yan?" tanong ni Rogelio.

"Application ko sa isang automotive company sa Laguna."

"Tinanggap nila ako."

Natuwa si Rogelio.

"Maganda 'yan!"

"Permanenteng trabaho."

Ngunit hindi ganoon ang naramdaman ni Noah.

Ang unang pumasok sa isip niya ay si Ethan.

Kapag tinanggap niya ang trabaho...

Hindi na sila magkikita araw-araw.

Siguro iyon na rin ang pinakamabuting mangyari.

---

Nang gabing iyon, nagkaroon ng dinner meeting ang pamilya Villanueva at pamilya Monteverde.

Pagkatapos ng hapunan, inimbitahan ni Antonio ang lahat sa hardin.

May maliit na entabladong inihanda.

"Nais naming ipakita sa inyong lahat," masayang sabi ni Antonio, "ang magiging disenyo ng kasal nina Ethan at Isabella."

Isa-isang lumabas sa malaking LED screen ang mga larawan ng venue, simbahan, reception, at honeymoon destination.

Masayang nagpalakpakan ang lahat.

Lahat...

Maliban kay Ethan.

Tahimik lamang siyang nakatingin sa screen.

Pakiramdam niya ay bawat larawang lumalabas ay isa na namang kandadong isinasara sa kanyang buhay.

---

Kinabukasan, maagang nagtungo si Noah sa opisina ni Antonio.

"Sir."

"Pumasok ka."

"Inaanyayahan po akong magtrabaho sa Laguna."

"Tatanggapin ko na po sana."

Napatingin si Antonio.

"Kailan ka aalis?"

"Sa susunod na linggo."

Tumango ang matanda.

"Sayang."

"Pero hindi kita pipigilan."

"Mas maganda ang oportunidad na iyon."

"Salamat po."

Paglabas ni Noah ng opisina, hindi niya alam na narinig pala ni Ethan ang lahat.

Parang may kung anong bumagsak sa dibdib niya.

Aalis si Noah.

Sa loob lamang ng isang linggo.

---

Bandang alas-singko ng hapon.

Patapos na ang trabaho ng lahat.

Tahimik na nag-iimpake si Noah ng kanyang mga gamit nang may kumatok sa bukas na pinto ng motor pool.

"Ethan?"

"Huwag kang umalis."

Nagulat si Noah.

"Ano?"

"Narinig ko ang tungkol sa Laguna."

"Tatanggapin ko lang ang trabahong iyon."

"Mas makakabuti para sa akin."

"Hindi."

Lumapit si Ethan.

"Mas makakabuti iyon dahil gusto mong lumayo sa akin."

Tahimik si Noah.

Hindi niya maitanggi.

"Hindi ako lumalayo."

"Nagsisinungaling ka."

Mahina ang boses ni Ethan.

"Bakit mo ginagawa ito?"

Huminga nang malalim si Noah.

"Dahil wala tayong patutunguhan."

"Meron."

"Wala."

"May fiancé ka."

"May pamilya kang umaasa sa'yo."

"May responsibilidad ka."

"Hindi puwedeng ako ang dahilan para sirain mo ang lahat."

Nanginginig ang mga kamay ni Ethan.

"Hindi ikaw ang sumisira."

"Matagal nang sira ang buhay na pinipilit kong mabuhay."

Natahimik si Noah.

Hindi niya inaasahang maririnig iyon.

Marahan siyang tumalikod.

"Ethan..."

"Please."

"Huwag mo nang pahirapan ang sarili mo."

"Puwede pa."

"Puwede pa tayong umatras."

"Pero paano kung ayoko nang umatras?"

Napatigil si Noah.

Lumapit si Ethan hanggang halos isang hakbang na lamang ang pagitan nila.

"Alam kong mali."

"Alam kong masasaktan si Isabella."

"Alam kong magagalit ang pamilya ko."

"Pero mas natatakot akong mawala ka nang hindi mo nalalaman ang totoo."

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ni Noah.

"Ano'ng totoo?"

Diretsong tumingin si Ethan sa kanyang mga mata.

Hindi na siya nagtago.

Hindi na siya nagsinungaling.

"Ikaw ang dahilan kung bakit ako natatakot umuwi."

"Ikaw ang dahilan kung bakit gusto kong pumasok sa trabaho araw-araw."

"Ikaw ang una kong hinahanap."

"At ikaw rin ang huli kong naiisip bago ako matulog."

Napaluha si Noah.

"Ethan..."

"Mahal kita."

Tumigil ang mundo.

Walang ingay ng makina.

Walang tunog ng mga taong pauwi.

Tanging mabilis na tibok ng kanilang mga puso ang tila naririnig.

Matagal na nanahimik si Noah.

Pagkatapos ay marahan niyang ipinatong ang noo sa balikat ni Ethan.

"Matagal na kitang gustong layuan."

"Bakit?"

"Dahil araw-araw kitang minamahal."

Pumikit si Ethan.

Sa wakas...

Narinig din niya ang mga salitang matagal niyang inaasam.

Ngunit kasabay ng saya ay ang mabigat na katotohanang pareho nilang alam.

Hindi pa sila malaya.

Marahang lumayo si Noah.

"Hindi sapat ang pagmamahal."

"Kailangan mo munang maging tapat."

"Hindi lang sa pamilya mo."

"Kundi kay Isabella."

Tumango si Ethan.

"Oo."

"Hindi ko na siya lolokohin."

"Tatapusin ko ito sa tamang paraan."

Ngunit hindi nila namalayang, sa kabilang dulo ng garahe, may isang taong tahimik na nakamasid.

Nakatayo sa anino si Liam.

Mabagal niyang ibinaba ang cellphone matapos kuhanan ng litrato ang yakap nina Ethan at Noah.

Sumilay ang isang mapanlinlang na ngiti sa kanyang mga labi.

"Salamat, Ethan," mahina niyang bulong.

"Hindi mo alam kung gaano kalaki ang pabor na ibinigay mo sa akin."

Tahimik siyang naglakad palayo, tangan ang larawang may kapangyarihang sirain ang isang engagement, wasakin ang tiwala ng dalawang pamilya, at ilagay sa panganib ang kinabukasan ng anak ng kanilang driver.

Hindi pa alam nina Ethan at Noah na nagsimula na ang pinakamapanganib na bahagi ng kanilang kuwento.