Ang Litrato

Mabigat ang bawat hakbang ni Liam habang naglalakad palabas ng motor pool.

Mahigpit niyang hawak ang cellphone.

Sa screen nito ay nakabukas ang litrato nina Ethan at Noah.

Hindi man halikan ang nakuhanan niya, sapat na ang paraan ng pagkakayakap ng dalawa upang magdulot ng pagdududa.

At sa mundong ginagalawan ng mga Villanueva, minsan ay mas mapanganib ang isang larawan kaysa sa isang kasinungalingan.

Napangisi siya.

"Sa wakas..."

"May kahinaan ka rin pala, Ethan."

---

Kinabukasan, maagang dumating si Ethan sa opisina.

Magaan ang pakiramdam niya sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan.

Kahit hindi pa maayos ang lahat, pakiramdam niya ay nakahinga na siya.

Hindi na niya itinatanggi ang nararamdaman.

Ang susunod na hakbang na lamang ay ang pagsasabi ng totoo kay Isabella.

Habang inaayos niya ang mga dokumento sa mesa, tumunog ang telepono.

"Mr. Liam Villanueva is here."

Napakunot-noo si Ethan.

"Papasukin mo."

Makalipas ang ilang sandali ay bumukas ang pinto.

Nakangiti si Liam.

"Good morning, Cousin."

"Ano'ng kailangan mo?"

"Namiss lang kita."

Hindi sumagot si Ethan.

Hindi sila kailanman naging malapit.

Simula pagkabata ay ramdam na niya ang inggit ni Liam.

Pareho silang mula sa pamilyang Villanueva, ngunit si Ethan ang napiling maging tagapagmana ng kumpanya.

Mabagal na umupo si Liam sa tapat ng mesa.

"May ipapakita lang sana ako."

Inilapag niya ang cellphone.

Isang larawan.

Nanigas ang buong katawan ni Ethan.

Nakita niya ang litrato nila ni Noah sa motor pool.

Tahimik siyang napatingin kay Liam.

"Ikaw ang kumuha nito?"

"Tingin mo?"

Mariing isinara ni Ethan ang cellphone.

"Ano'ng gusto mo?"

Hindi agad sumagot si Liam.

Bagkus ay tumayo ito at lumapit sa malaking bintana ng opisina.

"Alam mo ba kung gaano kasensitibo ang pangalan ng pamilya natin?"

"Walang puwang ang iskandalo."

Lumingon ito.

"Lalo na kung ang ikasisira nito ay ang tagapagmana."

"Diretsuhin mo na."

Ngumiti si Liam.

"Gusto kong maging Chief Operating Officer."

"Tutol si Tito Antonio."

"Pero ikaw..."

"...kaya mong kumbinsihin siya."

Tumitig si Ethan.

"At kung hindi?"

Itinaas ni Liam ang cellphone.

"Mapupunta ito sa lahat."

"Pamilya Monteverde."

"Board of Directors."

"Media."

"At baka pati social media."

Nanigas ang kamao ni Ethan.

"Hindi ako papayag."

"May pagpipilian ka ba?"

Tahimik na lumabas si Liam.

Bago tuluyang magsara ang pinto, lumingon pa ito.

"May tatlong araw ka."

---

Hindi na nakapagtrabaho nang maayos si Ethan.

Paulit-ulit niyang iniisip ang litrato.

Hindi siya natatakot para sa sarili.

Ang iniisip niya ay si Noah.

Kapag kumalat ang balita, unang maaapektuhan ang anak ng driver.

Baka mawalan ng trabaho si Mang Rogelio.

Baka mawalan din ng pagkakataong makapagsimula si Noah.

At iyon ang hinding-hindi niya kayang mangyari.

---

Bandang tanghali, dumiretso siya sa motor pool.

Naabutan niyang nagpapalit ng brake pads si Noah.

"Pwede ba tayong mag-usap?"

Napatingin ang binata.

"May nangyari ba?"

"Sa labas."

Tahimik silang naglakad hanggang sa maliit na hardin sa likod ng gusali.

Walang tao.

Walang ingay.

Inilahad ni Ethan ang nangyari.

Hindi siya naglihim.

Tahimik lamang na nakinig si Noah.

Pagkatapos ng mahabang katahimikan, siya ang unang nagsalita.

"Alam kong darating tayo sa ganito."

"Kasalanan ko."

"Huwag mong sabihin 'yan."

"Kung hindi kita nakilala—"

Biglang hinawakan ni Noah ang kanyang kamay.

"Huwag."

Hindi man mahigpit ang pagkakahawak, sapat iyon upang patahimikin si Ethan.

"Walang kasalanan ang pagmamahal."

"Ang mali..."

"...ay ang paggamit ng iba para sa pansariling interes."

Napayuko si Ethan.

"Hindi ko alam ang gagawin."

"Hindi mo dapat siyang sundin."

"Pero kapag hindi..."

"Ako ang haharap."

Napatingin si Noah.

"Hindi."

"Magkasama nating haharapin."

Napangiti si Ethan.

"Kailan ka naging matapang?"

Napatawa si Noah.

"Simula noong nakilala kita."

---

Samantala, sa kabilang gusali, abala si Isabella sa pagpili ng mga tela para sa wedding entourage.

Masaya siyang nakikipag-usap sa event coordinator.

Ngunit napansin niyang tila may itinatago ang lahat ng nasa paligid.

May mga empleyadong agad tumatahimik kapag dumarating siya.

May mga tinging mabilis ding umiiwas.

"May problema ba?" tanong niya sa sekretarya ni Ethan.

"W-Wala po, Ma'am."

Ngunit hindi siya kumbinsido.

Habang naglalakad siya sa hallway, nakita niyang palabas ng hardin sina Ethan at Noah.

Magkaiba man sila ng direksiyon, kapansin-pansin ang lungkot sa kanilang mga mukha.

Hindi niya alam ang dahilan.

Pero ramdam niyang may bagay na hindi sinasabi sa kanya ang lalaking pakakasalan niya.

---

Kinagabihan, muling ipinatawag ni Antonio ang buong pamilya.

"May mahalagang meeting tayo bukas kasama ang Monteverde Group."

"Walang dapat pumalpak."

Lahat ay tumango.

Pagkatapos ng meeting, naiwan si Ethan sa conference room.

Tahimik niyang tinitigan ang engagement ring sa kanyang daliri.

Marahan niya itong hinubad.

Matagal niya itong pinagmasdan.

Pagkatapos ay isinara ang kanyang palad.

"Hindi na puwedeng magpatuloy ito."

Ngunit bago pa siya makalabas ng silid, tumunog ang kanyang cellphone.

Isang bagong mensahe mula kay Liam.

Kasama ang isa pang litrato.

Sa ibaba nito ay isang maikling mensahe.

**"Dalawang araw na lang. Kapag hindi mo ginawa ang gusto ko, si Isabella ang unang makakatanggap ng mga larawan."**

Mahigpit na napapikit si Ethan.

Alam niyang wala nang atrasan.

Kailangan na niyang magsabi ng totoo.

Ngunit hindi na siya sigurado kung siya ba ang unang aamin...

...o si Liam ang unang sisira sa lahat.