Ang Kasalan

Dalawang araw.

Iyon na lamang ang natitirang palugit na ibinigay ni Liam.

Dalawang araw bago niya ipadala ang mga larawan kay Isabella, sa pamilya Monteverde, at sa buong Board of Directors.

Mula nang matanggap ni Ethan ang mensahe, hindi na siya mapakali.

Paulit-ulit niyang tinititigan ang engagement ring na nakapatong sa ibabaw ng kanyang mesa.

Hindi niya alam kung kailan niya unang sinimulang lokohin ang sarili.

Siguro noong pumayag siyang magpakasal.

O baka noon pang una niyang napagtanto na hindi babae ang kayang mahalin ng puso niya.

---

Kinabukasan, naghahanda ang buong Villanueva Holdings para sa isang mahalagang presentasyon sa mga Monteverde.

Abala ang lahat.

May mga staff na nag-aayos ng conference room.

May mga executive na nagre-review ng financial reports.

Samantalang si Ethan ay nakaupo lamang sa kanyang opisina, walang tigil sa paghinga nang malalim.

Maya-maya ay may kumatok.

"Pumasok."

Dahan-dahang bumukas ang pinto.

Si Noah.

"Tinawag mo raw ako."

Tumango si Ethan.

"Umupo ka."

Tahimik na naupo ang binata.

Halata ang pag-aalala sa mukha nito.

"Kumusta ka?"

Hindi agad sumagot si Ethan.

"Sasabihin ko na kay Isabella."

Nanlaki ang mga mata ni Noah.

"Sigurado ka?"

"Oo."

"Hindi na ako puwedeng magpatuloy sa kasinungalingan."

"Mas masasaktan siya kapag pinatagal ko pa."

Tahimik na napayuko si Noah.

"Iyan ang tamang gawin."

"Pero..."

Napatingin siya kay Ethan.

"Kapag sinabi mo ang totoo..."

"...maaaring mawala ang lahat sa'yo."

Marahan lamang na ngumiti si Ethan.

"Mas natatakot akong mawala ang sarili ko."

---

Bandang tanghali, dumating si Isabella sa opisina.

Suot nito ang isang simpleng cream na bestida.

May dala itong makapal na folder.

"Ready ka na ba sa rehearsal dinner mamaya?"

Mahina ang ngiti ni Ethan.

"Isabella..."

"Pwede ba tayong mag-usap?"

Napansin agad ng dalaga ang bigat ng boses nito.

"Ngayon na ba?"

"Oo."

Tumango siya.

"Sige."

---

Hindi sa mamahaling restaurant dinala ni Ethan si Isabella.

Sa halip, pinili niya ang maliit na hardin sa likod ng lumang bahay ng kanyang lola.

Doon sila unang naglaro noong mga bata pa sila.

Tahimik ang paligid.

Tanging huni ng mga ibon ang maririnig.

"Naaalala mo pa rito?" tanong ni Isabella.

"Oo."

"Nahulog ka diyan sa puno."

Napangiti si Ethan.

"Ikaw ang unang tumawa."

"Tapos umiyak ka."

Pareho silang natawa.

Ngunit mabilis ding napalitan ng katahimikan.

Huminga nang malalim si Ethan.

"Isabella..."

"May kailangan akong sabihin."

Naramdaman ng dalaga ang biglang kaba.

"Ano iyon?"

Pinikit ni Ethan ang kanyang mga mata bago muling tumingin sa kanya.

"Humihingi ako ng tawad."

Hindi na ngumiti si Isabella.

"Bakit?"

"Hindi ko kayang ituloy ang kasal."

Parang huminto ang oras.

Hindi agad nagsalita ang dalaga.

Marahan lamang siyang napaatras.

"Anong ibig mong sabihin?"

"Hindi kita kayang mahalin bilang asawa."

"Teka..."

Bahagyang nanginig ang kanyang boses.

"May iba ka ba?"

Tahimik na yumuko si Ethan.

Hindi niya kayang magsinungaling.

At ang katahimikang iyon ang naging sagot.

Namutla si Isabella.

"Ilang buwan na?"

"Hindi ko sinasadya."

"Hindi iyon ang tanong ko!"

Napataas ang boses nito sa unang pagkakataon.

"Ilang buwan?"

"Simula nang makilala ko siyang muli."

Napalunok si Isabella.

"Siya?"

Hindi sumagot si Ethan.

Ngunit sapat na ang katahimikan.

Unti-unting napuno ng luha ang mga mata ng dalaga.

"Anak ba siya ng isa sa mga business partner?"

Umiling si Ethan.

"Empleyado?"

Muli siyang umiling.

Halos pabulong ang sumunod na tanong.

"...si Noah ba?"

Unti-unting ipinikit ni Ethan ang kanyang mga mata.

"Oo."

Parang gumuho ang mundo ni Isabella.

Hindi siya sumigaw.

Hindi siya nanakit.

Tahimik lamang na tumulo ang kanyang mga luha.

"Ako pala..."

"...ang hadlang."

"Hindi."

Mabilis na umiling si Ethan.

"Hindi ikaw ang may kasalanan."

"Kasalanan kong hindi agad nagsabi."

"Kasalanan kong hinayaan kang umasa."

Napahagulgol si Isabella.

"Minahal kita, Ethan."

"Alam ko."

"At iyon ang pinakamasakit."

Mahabang katahimikan ang namagitan sa kanilang dalawa.

Pagkaraan ng ilang sandali, marahang hinubad ni Isabella ang engagement ring.

Ipinatong niya iyon sa palad ni Ethan.

"Hindi ko kayang pilitin ang isang pusong hindi naman para sa akin."

Nangilid ang luha sa mga mata ni Ethan.

"Sorry."

"Alagaan mo na lang siya."

Nagulat si Ethan.

"Tingin mo hindi ko napansin?"

Mapait na ngumiti si Isabella.

"Sa tuwing kasama mo siya..."

"...iyon lang ang pagkakataong nakikita kitang totoong masaya."

Tumalikod ang dalaga.

Bawat hakbang palayo ay kasabay ng pagdurog ng puso niya.

Ngunit bago siya tuluyang makaalis, huminto siya.

"Lumaban ka."

Napalingon si Ethan.

"Kung iiwan mo ako para sa taong mahal mo..."

"...siguraduhin mong hindi mo rin siya iiwan."

At tuluyan na siyang naglakad palayo.

---

Kinagabihan ay itinuloy pa rin ang rehearsal dinner.

Punô ng mga kilalang personalidad ang malaking ballroom ng isang limang-bituing hotel.

Lahat ay naghihintay sa pagdating ng masayang magkasintahan.

Ngunit nang umakyat si Ethan sa entablado, wala sa tabi niya si Isabella.

Napansin iyon ni Antonio.

"Ethan, nasaan si Isabella?"

Hindi sumagot ang binata.

Sa halip ay hinawakan niya ang mikropono.

Natahimik ang buong bulwagan.

Naroon ang pamilya Villanueva.

Naroon ang pamilya Monteverde.

Naroon ang Board of Directors.

At naroon din si Noah, na inatasang tiyakin ang maayos na kondisyon ng mga sasakyang gagamitin ng mga bisita.

Mula sa may pintuan ng ballroom, tahimik niya itong pinagmamasdan.

Huminga nang malalim si Ethan.

"Humihingi ako ng paumanhin sa inyong lahat."

"Nararapat lamang na malaman ninyo ang katotohanan."

Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.

"Hindi na matutuloy ang kasal."

Parang sumabog ang buong ballroom.

Tumayo si Antonio.

"Ano'ng pinagsasasabi mo?"

Ngunit bago pa makalapit ang matanda sa entablado, bumukas ang malaking pinto.

Pumasok si Liam.

May hawak itong cellphone.

At sa kanyang mukha ay isang ngiting puno ng panalo.

"Kung tutal ay nagsisimula na rin lang ang katotohanan..."

"...baka gusto rin nilang makita ang dahilan."

Itinaas niya ang cellphone.

At sa harap ng daan-daang bisita, pinindot niya ang isang pindutan.

Kasabay ng pagdilim ng ilaw sa ballroom, lumiwanag ang higanteng LED screen sa likod ng entablado.

Unti-unting lumitaw rito ang larawan nina Ethan at Noah.

At kasabay ng marahas na paghinga ng mga tao sa paligid, napagtanto ni Ethan na nagsimula na ang unos na matagal niyang kinatatakutan.