Ang Pagbabalik

Isang taon.

Labindalawang buwang lumipas mula nang umalis si Noah papuntang Cebu.

Maraming nagbago.

Tahimik na muling bumangon ang Villanueva Holdings matapos ang sunod-sunod na pagsubok. Hindi na ganoon kalaki ang kinikita ng kumpanya, ngunit nanatili itong matatag.

Mas malaki ang pagbabago kay Ethan.

Hindi na siya nakatira sa Villanueva Mansion.

Umalis siya ilang araw matapos ang malaking eskandalo at lumipat sa isang maliit na apartment malapit sa opisina. Tinanggihan niya ang lahat ng pribilehiyong ibinibigay ng kanyang pamilya at piniling magsimula sa sarili niyang mga paa.

Hindi rin niya sinuot muli ang engagement ring.

At higit sa lahat...

Hindi siya tumigil sa paghihintay.

---

"Ayaw mo pa ring sumuko?"

Napatingin si Ethan kay Mika habang magkatabi silang umiinom ng kape.

"Isang taon na."

"Tahimik lang siya."

"Wala man lang tawag?"

Umiling si Ethan.

"Paminsan-minsan lang mag-message."

"Kumusta?"

"'Ayos lang ako.'"

"'Ingat ka.'"

"'Salamat.'"

Napabuntong-hininga si Mika.

"Napakaiksi."

"Pero hindi siya nawala."

Ngumiti si Ethan.

"Iyon ang pinanghahawakan ko."

Maya-maya'y may pumasok na tawag sa cellphone ni Mika.

Pagkababa nito ay agad niyang ibinaling ang tingin kay Ethan.

"May balita ako."

"Ano?"

"Nakausap ko ang dating mekaniko ng kumpanya."

"Bumalik na raw si Noah sa Maynila."

Biglang tumayo si Ethan.

"Ano?"

"May maliit na auto shop na raw siya."

"Hindi kalayuan dito."

Hindi na halos marinig ni Mika ang pasasalamat ni Ethan.

Mabilis itong tumakbo palabas ng café.

---

Sa kabilang panig ng lungsod...

May isang simpleng talyer na may maliit na karatulang:

**Reyes Auto Garage**

Hindi ito marangya.

Tatlong service bay lamang.

Isang maliit na opisina.

At ilang lumang upuan para sa mga naghihintay na customer.

Ngunit puno ito ng mga sasakyang nagpapagawa.

"Boss Noah!"

"Natapos na 'yung pickup."

"Sige, ilabas na."

Nakangiting lumabas si Noah mula sa ilalim ng isang van.

May bahid ng grasa ang kanyang mga kamay at noo.

Ngunit kitang-kita ang saya sa kanyang mukha.

Natupad na rin ang pangarap niyang magkaroon ng sariling auto shop.

Habang nagpupunas siya ng kamay, may isang itim na sedan ang dahan-dahang huminto sa harap ng talyer.

Hindi niya agad pinansin.

Hanggang sa bumukas ang pinto.

At bumaba ang lalaking hindi niya malilimutan.

"Ethan..."

Napatigil ang buong katawan ni Noah.

Parang bumalik ang lahat ng alaala.

Ang unang pagkikita.

Ang waiting shed.

Ang pag-amin.

Ang paghihiwalay.

Tahimik lamang silang nagtitigan.

Walang makapagsalita.

Hanggang si Ethan ang unang ngumiti.

"Ang ganda ng shop mo."

Napatawa si Noah.

"Akala ko hindi ka na marunong ngumiti."

"Natuto ulit."

Lumapit siya.

"Hindi ka ba magagalit na nandito ako?"

Mahina ang iling ni Noah.

"Matagal kitang gustong makita."

---

Pumasok sila sa maliit na opisina ng talyer.

Simple lamang ang loob.

May lumang mesa.

Coffee maker.

At isang estante na puno ng mga modelong sasakyan.

"Ikaw pa rin."

Sabi ni Ethan habang tinitingnan ang mga koleksiyon.

Ngumiti si Noah.

"Ikaw rin."

"Tumanda ka lang nang kaunti."

Pareho silang natawa.

Ngunit mabilis ding naging seryoso ang usapan.

"Kumusta ang papa mo?"

Tanong ni Noah.

"Matigas pa rin ang ulo."

"Pero maayos na ang kalusugan niya."

"At si Mang Rogelio?"

"Nasa probinsiya muna."

"Nagpapahinga."

Tumango si Ethan.

"Tama lang."

Ilang sandali silang natahimik.

May mga salitang gustong sabihin.

Ngunit walang gustong maunang magsalita.

Hanggang sa si Ethan ang bumasag sa katahimikan.

"Hindi ako tumigil."

Napatingin si Noah.

"Sa alin?"

"Sa pagmamahal sa'yo."

Napalunok si Noah.

"Ethan..."

"Hindi ako nakipagrelasyon sa iba."

"Hindi rin kita hinanap para pilitin kang bumalik."

"Kasi alam kong kailangan mong buuin ang pangarap mo."

Lumapit siya ng isang hakbang.

"Pero ngayong nandito ka na..."

"...pwede na ba kitang ligawan?"

Hindi napigilan ni Noah ang mapangiti kahit may luha nang namumuo sa kanyang mga mata.

"Isang taon kitang pinaghintay."

"Handa ka pa rin?"

"Higit pa."

---

Bago pa makasagot si Noah, may humintong itim na SUV sa harap ng talyer.

Sunod-sunod na bumaba ang apat na lalaki.

Sa gitna nila...

Si Antonio Villanueva.

Kasunod nito si Liam.

Nanlamig si Ethan.

"Ano'ng ginagawa ninyo rito?"

Mabagal na lumapit si Antonio.

Hindi galit ang kanyang mukha.

Ngunit hindi rin ito mapakali.

Samantalang si Liam ay nakangising tila may panibagong binabalak.

"Ethan."

Mahinang sabi ni Antonio.

"Umuwi ka na."

"Hindi."

Diretso ang sagot ni Ethan.

"Hindi ako uuwi nang hindi kami nag-uusap nang maayos."

Hindi pa man nakapagsasalita ang matanda, biglang sumingit si Liam.

"Huwag ka nang mag-aksaya ng oras, Tito."

"Bakit pa natin kailangan ang taong mas pinili ang anak ng driver kaysa sa sarili niyang pamilya?"

Napatingin si Noah.

Tahimik lamang siyang nakatayo sa tabi ni Ethan.

Ngunit sa pagkakataong ito...

Hindi na siya umatras.

Marahan niyang hinawakan ang kamay ni Ethan.

At sa unang pagkakataon matapos ang isang taong paghihiwalay, hindi na nila itinago ang pagmamahal nila sa harap ng iba.

Napansin iyon ni Antonio.

Matagal niyang tinitigan ang magkahawak nilang kamay.

May lungkot sa kanyang mga mata.

May pagsisisi.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, mabilis na inilabas ni Liam ang isang makapal na folder.

Ibinagsak niya iyon sa hood ng sasakyan.

"Tingnan ninyo muna ito."

Napakunot-noo si Ethan.

"Ano 'yan?"

Ngumisi si Liam.

"Ang mga dokumentong magpapatunay na hindi lang ikaw ang mawawalan ng pamilya..."

"...kundi mawawala rin sa'yo ang kumpanya."

Tahimik na binuksan ni Ethan ang folder.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Mga papeles iyon ng paglilipat ng malaking bahagi ng shares ng Villanueva Holdings.

At sa bawat pahina...

Iisang pangalan ang nakasulat bilang bagong mayoryang may kontrol.

**Liam Villanueva.**

Biglang napatingin si Ethan sa kanyang ama.

At sa unang pagkakataon, nakita niya ang takot sa mga mata ni Antonio.