Tahimik na nakatitig sina Jericho Aquino at Kenneth Torres sa bukas na pinto ng archives room.

Wala na ang brown envelope.

Kasama nitong nawala ang security guard na nagpanggap na messenger.

Napakuyom ang kamao ni Kenneth.

"Isang hakbang na lang..."

"...nakuha pa nila."

Malamig na sumagot si Jericho.

"Hindi."

Napalingon si Kenneth.

"Hindi lahat."

Mula sa bulsa ng kanyang coat, dahan-dahang inilabas ni Jericho ang maliit na USB drive.

Ngumiti si Kenneth.

"Inalis mo?"

"Bago pa pumasok ang pekeng guwardiya."

"Akala ko iiwan mo sa envelope."

"Hindi ako ganoon kadaling lokohin."

Napatawa si Kenneth.

"Iyan ang partner kong sobrang advance mag-isip."

Hindi na sila bumalik sa opisina.

Diretso silang nagtungo sa headquarters ng National Bureau of Investigation upang personal na isumite ang USB drive at ang digital copies ng mga dokumentong na-save ni Jericho bago pa man mawala ang envelope.

Makalipas ang ilang oras, nagsimula ang operasyon.

Kasama ang mga pulis at NBI agents, sabay-sabay nilang sinalakay ang opisina ng presidente ng kumpanya.

Nagulat ang lahat ng empleyado nang makita si Eduardo Villanueva na pinaliligiran ng mga awtoridad.

"Ano ang ibig sabihin nito?"

Galit nitong sigaw.

Lumapit ang lead investigator.

"Eduardo Villanueva."

"Kayo ay inaaresto dahil sa kasong sabotahe, conspiracy, attempted homicide, corruption, at iba pang kaugnay na paglabag."

Namutla ang presidente.

"Wala kayong ebidensya."

Tahimik na inilapag ni Jericho ang USB drive sa mesa.

"Meron."

Pinatugtog ng investigator ang video.

Tahimik ang buong conference room habang naririnig ang mismong boses ni Eduardo na nag-uutos ng sabotahe.

Unti-unting nawala ang kumpiyansa sa mukha ng presidente.

"Tapos na."

Mahinang sabi ni Kenneth.

Makalipas ang ilang minuto...

Isinakay si Eduardo sa sasakyan ng mga awtoridad.

Kasabay nito, nadakip din ang ilang kasabwat nito, kabilang ang mga taong nagplano ng pagsabog sa warehouse at ng pananambang sa security office.

Tuluyan nang nabuwag ang grupong sumira sa Skyline Residences.

Lumipas ang isang buwan.

Opisyal nang ipinagpatuloy ang construction project.

Mas mabilis na ngayon ang takbo ng trabaho.

Mas maayos ang sistema.

At higit sa lahat...

Mas panatag ang loob ng bawat manggagawa.

Sa unang pagkakataon matapos ang ilang buwan, narinig muli ang tawanan sa buong construction site.

Lumapit si Mang Roberto kina Jericho at Kenneth.

"Sir."

"Congratulations."

"Natapos na rin ang pinakamahirap na bahagi."

Ngumiti si Kenneth.

"Hindi pa."

"Bakit po?"

"Tatlong buwan pa bago tuluyang matapos ang project."

Napatawa ang matanda.

"Kayo talaga."

Pagsapit ng hapon, sabay na umakyat sina Jericho at Kenneth sa rooftop ng halos tapos nang Tower A.

Mula roon ay tanaw ang buong lungsod.

Mahangin.

Tahimik.

Katulad ng gabing una silang nag-usap nang seryoso.

"Hindi ko akalaing aabot tayo rito."

Mahinang sabi ni Kenneth.

"Ako rin."

Sagot ni Jericho.

"Tanda mo ba noong unang araw?"

Napangiti si Kenneth.

"'Hindi ako nakikipagkaibigan sa katrabaho.'"

Napailing si Jericho.

"Huwag mo nang ipaalala."

"Akala ko robot ka."

"At akala ko naman..."

"...ikaw ang pinakapasaway na engineer na makikilala ko."

Pareho silang natawa.

Unti-unting napalitan ng katahimikan ang kanilang pag-uusap.

Hindi na iyon ang nakakailang na katahimikan.

Komportable na ito.

Tahimik na tumingin si Kenneth kay Jericho.

"May itatanong ako."

"Ano iyon?"

"Kapag natapos na ang project..."

"...partner pa rin ba tayo?"

Tumingin si Jericho sa kanya.

"Anong klaseng partner?"

Hindi nakasagot agad si Kenneth.

Ngumiti siya.

"Ikaw na ang bahalang umintindi."

Dahan-dahang lumapit si Jericho.

Sa unang pagkakataon...

Wala na ang malamig na ekspresyon sa kanyang mukha.

Sa halip ay may banayad na ngiti.

"Ilang buwan kitang pinagmasdan."

Mahina niyang sabi.

"Nakita ko kung paano mo inuna ang mga tao kaysa sa sarili mo."

"Nakita kong hindi ka sumusuko."

"At..."

"...ikaw ang unang taong nagpaniwala ulit sa akin na puwede pa akong magtiwala."

Naramdaman ni Kenneth ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

"Jericho..."

"Akala ko tapos na akong magmahal."

"Nagkamali pala ako."

Hindi na nakapagpigil si Kenneth.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Jericho.

"Hindi ko rin namalayang..."

"...ikaw na pala ang hinihintay kong makasama sa bawat umaga."

Tahimik na nagtagpo ang kanilang mga mata.

Sa pagkakataong ito...

Wala nang takot.

Wala nang lihim.

Wala nang pader na naghihiwalay sa kanila.

Marahan silang nagyakap habang pinagmamasdan ang papalubog na araw.

Hindi iyon yakap ng dalawang taong nanalo laban sa kanilang mga kalaban.

Kundi ng dalawang lalaking piniling manatili sa tabi ng isa't isa matapos malampasan ang lahat ng pagsubok.

Anim na buwan ang lumipas.

Opisyal nang binuksan ang Skyline Residences.

Puno ng mga bisita ang grand opening.

Isa-isang pinasalamatan ng kumpanya ang mga taong naging susi sa tagumpay ng proyekto.

Tinawag sa entablado sina Jericho Aquino at Kenneth Torres.

Malakas ang palakpakan.

Habang nakatayo sila sa harap ng lahat, mahina silang nagkatinginan.

Naalala nila ang unang araw.

Dalawang lalaking ayaw magsama.

Dalawang pusong puno ng galit, pagdududa, at sakit.

Ngunit ang sapilitang pagiging magkapareha sa trabaho ang naging daan upang matagpuan nila ang isang taong hindi nila inaasahang mamahalin.

Pagkababa nila sa entablado, mahina ang bulong ni Kenneth.

"Mukhang habang-buhay na tayong partners."

Ngumiti si Jericho.

"Hindi na forced."

"Choice na."

Mahigpit na magkahawak ang kanilang mga kamay habang sabay silang naglakad patungo sa bagong yugto ng kanilang buhay.

At sa pagkakataong ito...

Hindi na sila magka-partner dahil sa utos ng iba.

Pinili na nila ang isa't isa.

WAKAS.