Tahimik ang buong opisina ni Rafael Flores.

Nasa ibabaw pa rin ng mesa ang kahong naglalaman ng naputol na steel cable at ang liham ng pagbabanta.

Paulit-ulit itong tinitigan ni Daniel.

Hindi pa rin siya makapaniwala.

"Sir... kasalanan ko ba ito?"

Napalingon si Rafael.

"Bakit mo naisip?"

"Kung hindi ninyo ako kinuha bilang assistant... baka hindi ako nadamay."

Tumayo si Rafael at kinuha ang sulat.

"Hindi."

"Ako ang target nila."

"Pero nandito ang pangalan ko."

"Dahil gusto nilang takutin tayo."

Napayuko si Daniel.

Hindi siya sanay sa ganitong klaseng buhay. Kahapon lang, ang iniisip niya ay kung paano matatapos ang pagbuhos ng semento sa ikadalawampung palapag. Ngayon, may mga taong nagbabanta na sa kanyang buhay.

---

Kinabukasan, alas-otso pa lamang ng umaga ay nasa lobby na si Daniel ng Flores Construction Corporation.

Halos mapahinto siya sa paghinga habang pinagmamasdan ang napakalaking gusali.

Mararangyang chandelier.

Makikinang na marmol na sahig.

Mga empleyadong nakasuot ng mamahaling suit.

Pakiramdam niya ay hindi siya nababagay sa lugar.

"Good morning."

Napalingon siya.

Si Grace.

Nakasuot ito ng navy blue na blazer at may hawak na ID lace.

"Welcome sa headquarters."

"Magandang umaga po."

"Inutusan ako ni Sir Rafael na tulungan ka."

Iniabot nito ang isang kahon.

"Nandito ang company ID mo, access card, laptop, cellphone, at office uniform."

Nanlaki ang mga mata ni Daniel.

"L-Laptop?"

"Oo."

"Hindi pa ako nakakahawak ng ganito."

Napangiti si Grace.

"Walang problema. Tuturuan ka namin."

---

Habang naglalakad sila sa opisina, maraming empleyado ang napapatingin kay Daniel.

"Siya ba 'yon?"

"Siya raw ang nagligtas kay Sir Rafael."

"Construction worker daw dati."

"Biglang naging assistant ng CEO?"

May ilan ang humahanga.

May ilan namang naiinggit.

May ilan ding halatang hindi naniniwala.

Hindi iyon nakaligtas sa pandinig ni Daniel.

"Lahat sila... nakatingin."

"Masasanay ka rin," sabi ni Grace.

"Normal lang 'yan."

"Parang hindi sila masaya."

"Bawat kumpanya may mga taong mabilis humusga."

Tahimik na lamang siyang sumunod.

---

Pagdating sa ika-dalawampu't limang palapag, bumukas ang elevator.

Naroon ang executive floor.

Tahimik.

Malinis.

At halos walang tao.

Huminto sila sa harap ng pinakamalaking opisina.

May nakasulat sa pinto.

**CEO – Rafael Flores**

Kinabahan si Daniel.

"Pasok."

Pagbukas niya ng pinto ay nakita niyang abala si Rafael sa pagbabasa ng mga dokumento.

Hindi man lang ito tumingin.

"Umupo ka."

Tahimik na naupo si Daniel.

Ilang minuto ang lumipas bago nagsalita ang CEO.

"Kumusta ang unang araw?"

"Kinakabahan po."

"Normal."

"Baka hindi ko kayanin."

Ngayon lang nag-angat ng tingin si Rafael.

"Daniel."

"Po?"

"Hindi kita kinuha dahil magaling ka na."

"Kinuha kita dahil naniniwala akong kaya mong matuto."

Unti-unting nabawasan ang kaba ni Daniel.

---

Bandang tanghali...

Habang kumakain sa executive pantry ang dalawa, biglang pumasok ang isang babaeng elegante ang pananamit.

Mahaba ang buhok.

Mataas ang kumpiyansa sa sarili.

At tila kabisado ang buong opisina.

"Rafael."

Napatingin ang CEO.

"Angela."

Lumapit ang babae at ngumiti.

"Matagal na kitang hindi nakita."

Pagkatapos ay napansin nito si Daniel.

"Teka..."

"Ikaw ba ang bagong assistant?"

"Opo."

Mula ulo hanggang paa ay sinukat siya ng tingin ni Angela.

Ngunit hindi ito ngumiti.

"Construction worker ka raw?"

"Opo."

"Bilis naman ng promotion."

Tahimik si Daniel.

Ngunit halata ang pang-iinsulto sa tono ng babae.

Tumayo si Rafael.

"Tama na."

Napatingin si Angela.

"Hindi ko gusto ang paraan ng pakikipag-usap mo sa empleyado ko."

Nanlaki ang mga mata ng babae.

"Empleyado?"

"Oo."

"Bakit? Hindi ba puwedeng magtanong?"

"Hindi kung nangmamaliit ka."

Sandaling natahimik ang pantry.

Hindi inaasahan ni Daniel na ipagtatanggol siya ng CEO.

Ngunit si Angela ay napangiti lamang.

"Interesting."

Lumapit siya kay Daniel.

Mahina siyang nagsalita upang sila lamang ang makarinig.

"Mag-ingat ka."

Napakunot ang noo ni Daniel.

"Hindi lahat ng lumalapit kay Rafael ay nananatili."

Pagkasabi niyon ay umalis ang babae.

Tahimik ang buong pantry.

"Ano pong ibig niyang sabihin?" tanong ni Daniel.

Napabuntong-hininga si Rafael.

"Dating fiancée ko siya."

Halos mabilaukan si Daniel.

"Fiancée?"

"Oo."

"Akala ko..."

"Hindi na natuloy ang kasal."

"Bakit po?"

Tahimik na tumingin si Rafael sa bintana.

"Dahil nalaman kong mas mahal niya ang posisyon ko kaysa sa akin."

Hindi na nagtanong pa si Daniel.

Sa unang pagkakataon...

Nakita niyang hindi lang malamig ang CEO.

Marami rin pala itong sugat na pilit itinatago.

---

Pagsapit ng gabi, habang pauwi si Daniel sakay ng company service, may isang motorsiklong kulay itim ang tahimik na sumusunod sa kanila.

Nakasuot ng helmet ang rider kaya hindi makita ang mukha.

Huminto ang service sa isang traffic light.

Mula sa loob ng helmet, kinuha ng rider ang cellphone.

"Boss."

"..."

"Nagkasama na sila buong araw."

"..."

"Oo."

"..."

"Huwag kayong mag-alala."

Pinatay niya ang tawag.

Pagkatapos ay tumingin siya sa sasakyang sinasakyan ni Daniel.

"Dahan-dahan lang..."

"Malapit na kitang makilala."

Hindi alam ni Daniel na mula pa lamang sa kanyang unang araw sa opisina...

May isang pares ng mata nang walang tigil na nagmamasid sa bawat galaw niya.