Isang Taon ang Lumipas.

Maraming bagay ang nagbago sa loob ng labindalawang buwan.

Ang Bailey Digital Solutions ay patuloy na lumago.

Mas dumami ang scholarship program na pinopondohan ng kumpanya.

Mas marami ring kabataang nabigyan ng pagkakataong makapag-aral.

Ngunit para kay Carson Bailey...

Hindi negosyo ang pinakamalaking tagumpay niya.

Kundi ang bawat umagang nagigising siyang payapa.

Wala nang takot.

Wala nang pangambang baka iwan siya.

Wala na ring pagnanais na tumakas sa tuwing nagiging seryoso ang isang relasyon.

Unti-unti niyang natutunang ang pagmamahal ay hindi laban na kailangang mapanalunan.

Isa itong tahanang sabay ninyong binubuo.

---

"Kuya Carson!"

Masayang tumakbo si Eli papunta sa kanya nang dumating siya sa bahay nina Xavier.

"Naku, ang tangkad mo na!"

Natatawang ginulo ni Carson ang buhok ng binata.

"Grade Seven na po ako!"

"Talaga?"

"Opo!"

Lumabas mula sa kusina si Xavier habang may suot na apron.

"Kanina ka pa pala."

Ngumiti si Carson.

"Maaga akong natapos."

Hindi na engrande ang mga date nila.

Mas madalas na ngayon ay simpleng hapunan sa bahay.

Pagluluto.

Panonood ng pelikula.

Pag-aalaga sa maliit na hardin sa likod ng bahay.

At paminsan-minsan...

Tahimik na pagbabasa ng libro habang magkatabi.

Noon ay akala ni Carson na boring ang ganitong buhay.

Ngayon...

Ito ang paborito niyang bahagi ng bawat linggo.

---

Habang naghahapunan, biglang nagsalita si Eli.

"Kuya."

"Ano 'yon?"

"Kailan kayo magpapakasal?"

Halos mabilaukan si Carson sa iniinom na tubig.

Samantalang napailing lang si Xavier.

"Eli."

"Ano?"

"Nagtatanong lang naman."

Napatawa silang tatlo.

Ngunit napansin ni Xavier na tila may malalim na iniisip si Carson.

---

Makalipas ang ilang araw...

Tumawag si Carson kay Patrick.

"Libre ka ba?"

"Bakit?"

"Kailangan kita."

"Huwag mong sabihing may problema."

"Wala."

"Seryoso."

Tahimik sandali si Patrick.

"Teka..."

Unti-unti siyang napangiti.

"Huwag mong sabihing..."

Tumango si Carson kahit hindi naman siya nakikita ng kaibigan.

"Oo."

"Sasagutin ko na."

Napalundag si Patrick sa tuwa.

"Sa wakas!"

"Akala ko aabutin ka pa ng limang taon!"

Napatawa si Carson.

"Kailangan ko ng tulong."

"Saan?"

"Proposal."

---

Hindi engrande ang plano ni Carson.

Ayaw niya ng maraming tao.

Ayaw niya ng camera.

Ayaw niya ng social media.

May naalala siyang lugar.

Ang ballroom ng hotel kung saan sila unang nagkita.

Ngunit sa pagkakataong ito...

Hindi ito puno ng mga negosyante.

Kundi ng mga scholar.

Mga volunteer.

Mga guro.

At mga taong naging bahagi ng paglalakbay nila.

Tahimik lamang ang lahat.

Walang nakakaalam ng tunay na dahilan ng pagtitipon.

Maliban kina Patrick at Eli.

---

"Hindi pa ba dumarating si Sir Xavier?"

tanong ng isang scholar.

"Nasa biyahe na raw."

nakangiting sagot ni Patrick.

Maya-maya...

Bumukas ang pinto.

Pumasok si Xavier.

Napakunot-noo siya.

"Bakit parang..."

Bigla niyang napansing nakatingin sa kanya ang lahat.

Sa gitna ng ballroom...

Nakatayo si Carson.

Simple lang ang suot nitong navy blue suit.

Wala nang bakas ng dating mayabang na CEO.

Sa halip...

Isang lalaking kalmado.

At puno ng pagmamahal.

Dahan-dahan siyang lumapit.

Huminto sa harap ni Xavier.

At nagsimulang magsalita.

---

"Noong una tayong nagkita..."

"Sigurado akong kaya kitang mapasagot."

Mahinang nagtawanan ang mga naroon.

"Sanay akong makuha ang gusto ko."

"Sanay akong kapag ngumiti ako..."

"...may nahuhulog."

Napangiti si Xavier.

"Pero ikaw..."

"Ikaw ang unang taong tumingin sa akin..."

"...at nakita ang mga pagkakamali ko."

Hindi ang pera.

Hindi ang pangalan.

Hindi ang negosyo.

Kundi ang sugatang taong pilit nagtatago sa likod ng lahat ng iyon.

"Galit ako noon."

"Dahil hindi mo ako pinaniwalaang nagbago na ako."

Napangiti siya.

"Ngayon..."

"Nagpapasalamat ako."

"Dahil kung naniwala ka agad..."

"Baka hindi ko talaga binago ang sarili ko."

Tahimik ang buong ballroom.

Marami na ang nagpupunas ng luha.

"Lahat ng tao..."

"May pagkakataong maging red flag."

"Pero hindi ibig sabihin..."

"...doon na matatapos ang kuwento nila."

Unti-unti siyang lumuhod.

Inilabas ang isang maliit na kahon.

At binuksan iyon.

Hindi mamahaling singsing ang laman.

Simpleng platinum band lamang.

Katulad ng gusto ni Xavier.

"Xavier Cruz."

Mahina ngunit matatag ang boses niya.

"Hindi ako naging green flag dahil ikaw ang nagbago sa akin."

"Naging mas mabuting tao ako..."

"...dahil pinili kong maging karapat-dapat sa pagmamahal mo."

Huminga siya nang malalim.

"Tatanungin kita..."

"...hindi bilang lalaking perpekto."

"Kundi bilang lalaking araw-araw pa ring natututo."

"Pwede ba kitang makasama habang-buhay?"

"Pwede ba kitang maging tahanan?"

Tahimik na tumulo ang mga luha ni Xavier.

Hindi siya agad nakapagsalita.

Lumuhod siya sa harap ni Carson.

At hinawakan ang magkabilang kamay nito.

"Naalala mo ba..."

Mahina niyang tanong.

"Noong sinabi kong..."

"'Hindi ikaw ang gusto kong mahalin.'"

Tumango si Carson.

"Naalala ko."

Ngumiti si Xavier habang umiiyak.

"Ngayon..."

"Mahal na kita."

"Hindi dahil naging perpekto ka."

"Kundi dahil sa bawat araw..."

"...pinili mong maging mas mabuting tao."

Tumango siya habang umiiyak.

"Oo."

"Oo, Carson."

"Pakakasalan kita."

Kasabay niyon ang malakas na palakpakan.

Nagyakapan ang dalawa.

Masayang nagsisigawan ang mga scholar.

Habang si Patrick ay palihim na nagpupunas ng luha.

"Akala ko talaga hindi na 'to matututo."

Natatawa niyang bulong.

---

Makalipas ang anim na buwan...

Isang simpleng kasalan ang ginanap sa isang maliit na hardin.

Walang media.

Walang engrandeng dekorasyon.

Naroon lamang ang kanilang pamilya.

Mga kaibigan.

Mga scholar.

At ang mga taong naging saksi sa kanilang pagbabago.

Sa pagtatapos ng seremonya, lumapit ang isang batang scholar na minsang binigyan ni Xavier ng sapatos.

Ngayon...

Naka-high school na ito.

"Sir Carson."

"Ano 'yon?"

"Salamat po."

"Bakit?"

"Dahil noong una ko kayong nakita..."

"Akala ko po masama kayong tao."

Napatawa si Carson.

"Valid naman."

"Pero ngayon..."

Ngumiti ang bata.

"Kayo na po ang patunay na..."

"...kahit ang isang taong maraming pagkakamali..."

"...kayang maging mabuting tao."

Tahimik na napaluha si Carson.

Hindi dahil sa sinabi ng bata.

Kundi dahil alam niyang totoo iyon.

Hindi niya mababago ang nakaraan.

May mga taong nasaktan siya.

May mga pagkakamali siyang habambuhay niyang pananagutan.

Ngunit natutuhan niyang hindi kailangang ikadena ang sarili sa dating pagkatao.

Dahil araw-araw...

May pagkakataong pumili.

Kung sino ang gusto mong maging.

At sa pagkakataong iyon...

Pinili ni Carson Bailey ang pagmamahal.

Hindi ang takot.

Hindi ang pride.

Hindi ang pagtakas.

Kundi ang pagmamahal.

At sa wakas...

Natagpuan niya ang tahanang matagal na niyang hinahanap.

Sa mga bisig ni Xavier.

WAKAS.