Lumipas ang ilang araw matapos ang outreach program.

Muling naging abala ang buhay ni Carson Bailey.

Sunod-sunod ang meetings.

Presentations.

Business trips.

Mga kontratang kailangang pirmahan.

Ngunit sa bawat sandaling malaya ang isip niya...

Si Xavier pa rin ang pumapasok.

Hindi ang ngiti nito.

Hindi ang mga mata nito.

Kundi ang mga salitang tumatak sa isip niya.

**"Mahirap magtiwala sa taong maraming nasaktan."**

Hindi iyon akusasyon.

Katotohanan iyon.

At alam niyang wala siyang maipagkakaila.

---

"Ang tahimik mo."

Napatingin si Carson kay Patrick habang naglalaro sila ng billiards sa private club na madalas nilang puntahan.

"Hindi ba puwedeng tahimik lang?"

"Puwede."

Ibinulsa ni Patrick ang isang bola.

"Pero hindi ikaw."

Napabuntong-hininga si Carson.

"Patrick."

"Hmm?"

"Sa tingin mo ba..."

Huminto siya.

"Kayang magbago ng tao?"

Hindi agad sumagot si Patrick.

Sa halip ay inilapag nito ang cue stick.

"Depende."

"Saan?"

"Kung gusto lang niyang mapabilib ang isang tao..."

Umiling ito.

"Hindi."

"Pero kung sawang-sawa na siya sa sarili niyang ginagawa..."

Tumitig ito kay Carson.

"...oo."

Natahimik si Carson.

"Sawang-sawa na ako."

Mahinang sinabi iyon ni Carson.

Hindi para kay Patrick.

Kundi para sa sarili niya.

---

Kinabukasan.

Nagpunta si Carson sa foundation.

Hindi para yayain si Xavier.

Hindi para magpa-impress.

May dala lamang siyang mga dokumentong kailangang pirmahan.

Pagpasok niya sa opisina ay agad siyang binati ng receptionist.

"Good morning, sir."

"Morning."

"Nasa library po si Sir Xavier."

"Library?"

"Opo."

"Nagtuturo po siya ng reading session sa mga scholar."

Tahimik na nagtungo si Carson sa maliit na library ng foundation.

Bahagyang nakabukas ang pinto.

Sa loob...

Mahigit dalawampung bata ang tahimik na nakaupo habang nagkukuwento si Xavier.

"...at doon naunawaan ng prinsipe na ang tunay na tapang ay hindi ang paglaban."

"Kundi ang pag-amin sa sariling pagkakamali."

Tahimik na nakikinig ang mga bata.

Maging si Carson.

Hindi niya namalayang halos sampung minuto na siyang nakatayo sa labas.

Nang matapos ang kuwento ay nagsipalakpakan ang mga bata.

"Salamat po, Sir Xavier!"

Ngumiti si Xavier.

"Sige, break muna tayo."

Isa-isang lumabas ang mga bata.

Doon lamang napansin ni Xavier si Carson.

"Kanina ka pa?"

Tumango ito.

"Ayaw kitang gambalain."

Napangiti si Xavier.

"Bakit hindi ka pumasok?"

"Mas gusto kong makinig."

Tahimik silang nagkatinginan.

"May kailangan ka ba?"

Iniabot ni Carson ang folder.

"Contract."

"Ah."

Kinuha iyon ni Xavier.

"Salamat."

Hindi agad umalis si Carson.

Parang may gusto pa siyang sabihin.

Napansin iyon ni Xavier.

"May problema?"

Huminga nang malalim si Carson.

"Pwede ba kitang yayain magkape?"

Saglit na natahimik si Xavier.

"Carson..."

"Hindi date."

"Hindi rin panliligaw."

"Usap lang."

"Kung ayaw mo, okay lang."

Napansin ni Xavier ang kakaibang tono ng boses nito.

Hindi ito ang dati niyang nakikita.

Wala ang kumpiyansa.

Wala ang pagiging maporma.

Parang...

May mabigat itong dinadala.

"Isang oras lang."

Mahinang sabi ni Carson.

Pagkaraan ng ilang segundo...

Tumango si Xavier.

"Sige."

Napangiti si Carson.

Sa unang pagkakataon...

Hindi siya tinanggihan.

---

Tahimik ang maliit na café sa tapat ng foundation.

Walang masyadong tao.

Simple lang ang lugar.

Habang hinihintay ang order nila, walang nagsasalita.

Hanggang si Xavier ang bumasag sa katahimikan.

"Anong gusto mong pag-usapan?"

Tinitigan ni Carson ang tasa ng kape.

"Ikaw."

Napangiti si Xavier.

"Marami nang nagtangkang gamitin 'yang linya."

Napailing si Carson.

"Hindi iyon."

Huminga siya nang malalim.

"Gusto kong sabihin kung bakit ganoon ang tingin ng mga tao sa akin."

Hindi nagsalita si Xavier.

Hinayaan lang siyang magpatuloy.

"Dati..."

"Nagpapalit ako ng boyfriend kapag pakiramdam ko seryoso na ang relasyon."

"Kapag nararamdaman kong may umaasa na sa akin..."

"...ako ang unang umaalis."

"Bakit?"

Direktang tanong ni Xavier.

Napapikit si Carson.

Doon lamang niya napansing nanginginig ang mga kamay niya.

"Takot ako."

"Sa ano?"

"Maiwan."

Nagulat si Xavier.

Akala niya...

Takot si Carson sa commitment.

Hindi pala.

Mas malalim pa roon.

---

"Anim na taon na ang nakalipas..."

Mahinang nagsimulang magsalita si Carson.

"Nakilala ko si Trevor Logan."

"Mahal na mahal ko siya."

"Akala ko siya na talaga."

Unti-unting bumalik sa isip niya ang mga alaalang pilit niyang kinakalimutan.

Mga gabing puno ng tawanan.

Mga pangarap.

Mga planong sabay nilang binuo.

"Noong una..."

"Napakabait niya."

"Pero habang tumatagal..."

"...gusto niyang siya lang ang mundo ko."

"Bawal akong makipagkita sa kaibigan."

"Bawal akong mag-overtime."

"Bawal akong hindi sumagot sa tawag niya."

Tahimik na nakikinig si Xavier.

"Hindi ko napansin."

"Unti-unti niya akong kinokontrol."

Napakuyom ang kamao ni Carson.

"Kapag may hindi siya nagustuhan..."

"Ako ang laging may kasalanan."

"Kapag nagalit siya..."

"Ako ang humihingi ng tawad."

"Bakit hindi ka umalis?"

Mahina ang tanong ni Xavier.

"Dahil mahal ko."

Mapait na ngumiti si Carson.

"Iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko."

---

Isang gabing hindi niya kailanman malilimutan ang muling bumalik sa alaala niya.

"Nasaan ka?"

sigaw ni Trevor sa telepono.

"Nasa meeting."

"Sinungaling ka!"

"Trevor, makinig ka muna—"

"Babaan mo ang meeting!"

"Hindi pwede."

"Mas mahalaga ba ang trabaho kaysa sa akin?"

Nang gabing iyon...

Una siyang sinampal ni Trevor.

Hindi iyon ang huli.

Hindi rin iyon ang pinakamasakit.

Ang pinakamasakit...

Ang paniwalaing siya ang dahilan kung bakit nangyayari ang lahat.

---

Napansin ni Xavier ang pamumula ng mga mata ni Carson.

Hindi ito umiiyak.

Pero halatang pilit nitong nilulunok ang sakit.

"Pagkatapos naming maghiwalay..."

Mahina nitong ipinagpatuloy.

"Nangako ako sa sarili ko."

"Hindi na ako magmamahal nang ganoon."

"Hindi na ako hahayaan na may makasakit ulit sa akin."

"Kaya tuwing may taong nagiging seryoso sa akin..."

"Ako ang unang umaalis."

"Tingin ko..."

"...mas mabuting ako ang manakit kaysa ako ang masaktan."

Tahimik ang café.

Tanging tunog ng air conditioner at mahinang musika ang maririnig.

Matagal na walang nagsalita.

Hanggang si Xavier ang unang bumasag sa katahimikan.

"Carson."

Nag-angat ito ng tingin.

"Hindi dahilan ang trauma para makasakit ng ibang tao."

Mahinahon ang boses ni Xavier.

"Pero..."

"Hindi rin ibig sabihin noon na masama ka nang tao."

Napatingin si Carson sa kanya.

"Sa tingin ko..."

"...matagal ka nang nabubuhay sa takot."

Hindi niya namalayang tumulo ang isang luha.

Mabilis niya itong pinunasan.

"Pasensya na."

"Huwag."

Umiling si Xavier.

"Walang nakakahiya sa pag-iyak."

Hindi siya hinawakan ni Xavier.

Hindi siya niyakap.

Hindi rin siya inalo gamit ang matatamis na salita.

Nanatili lang ito sa harap niya.

Nakikinig.

At sa unang pagkakataon sa napakaraming taon...

May taong nakinig sa kuwento niya nang hindi siya hinuhusgahan.

Paglabas nila ng café, malamig na ang simoy ng hangin.

Bago sila tuluyang maghiwalay, nagsalita si Xavier.

"Carson."

"Lahat ng sugat..."

"...hindi agad naghihilom."

"Pero nagsisimula ang paggaling kapag tumigil kang tumakbo."

Tahimik na tumango si Carson.

Habang pinapanood niyang papalayo si Xavier, may isang bagay siyang napagtanto.

Hindi niya kailangang patunayan na perpekto siya.

Kailangan lang niyang maging tapat.

At marahil...

Iyon ang unang hakbang para tuluyan nang iwan ang lalaking dati niyang kinatatakutan.

Hindi niya alam...

Sa kabilang bahagi ng lungsod, may isang taong matagal nang nagmamasid sa kanya.

Isang taong pamilyar ang bawat kilos niya.

Isang taong hindi pa rin handang pakawalan siya.

Si Trevor Logan.

At sa muling pagkikita nila...

Muling mabubuksan ang sugat na pilit nang naghihilom.