Dalawang araw matapos ang muling paglitaw ni Trevor Logan...

Naging tahimik ang lahat.

Walang tawag.

Walang mensahe.

Walang pagbabanta.

Ngunit iyon ang mas ikinabahala ni Carson.

Kilala niya si Trevor.

Hindi ito ang taong basta sumusuko.

Kapag tahimik ito...

May binabalak.

---

"Sir."

Lumapit ang executive assistant ni Carson habang nasa kalagitnaan siya ng meeting.

"May bisita po kayo."

"Sino?"

"Ayaw pong magpakilala."

Napabuntong-hininga si Carson.

"Pakipasok."

Pagbukas ng pinto...

Nanlamig ang buong katawan niya.

Si Trevor.

Nakasuot ng maayos na polo.

May hawak na brown envelope.

Parang ordinaryong bisita lamang.

"Lahat muna tayo sa labas," sabi ni Carson sa mga empleyado.

Tahimik na lumabas ang lahat.

Nang maisara ang pinto, agad nagsalita si Carson.

"Bakit nandito ka?"

Ngumiti si Trevor.

"May regalo ako."

Inilapag nito ang envelope sa mesa.

"Huwag mo nang buksan."

"Hulaan mo na lang."

Hindi gumalaw si Carson.

Dahan-dahang binuksan ni Trevor ang envelope.

Isa-isang inilapag sa mesa ang mga litrato.

Mga lumang larawan nilang dalawa.

Mga yakap.

Mga halik.

Mga bakasyon.

Kasunod nito ang ilang printout ng lumang usapan nila.

At ang pinakahuli...

Larawan ni Carson habang umiiyak matapos ang isa nilang matinding away.

"Naaalala mo?"

Mahina ang boses ni Trevor.

"Huwag."

Seryosong sabi ni Carson.

"Huwag mong gamitin ang mga 'yan."

"Bakit?"

"Dahil mahal mo na siya?"

Ngumiti si Trevor.

"Interesado kaya siyang makita ang dating ikaw?"

Tahimik na nakatitig si Carson.

Hindi siya natatakot sa mga larawan.

Natatakot siya sa maaaring isipin ni Xavier.

---

Pagkaalis ni Trevor, hindi na ipinagpatuloy ni Carson ang meeting.

Tahimik siyang nakaupo sa opisina.

Nasa harap niya ang brown envelope.

Madali lang sana.

Pwede niyang sunugin.

Pwede niyang itapon.

Pwede niyang itanggi ang lahat.

Pero naalala niya ang sinabi ni Xavier.

*"Kung gusto mong magbago... huwag ka nang tumakbo."*

Huminga siya nang malalim.

Kinuha ang cellphone.

At nag-type.

> **Carson:** *Pwede ba tayong magkita mamaya? May kailangan akong sabihin.*

Halos agad dumating ang sagot.

> **Xavier:** *Saan?*

> **Carson:** *Sa café kung saan tayo unang nag-usap.*

---

Alas-siyete ng gabi.

Tahimik ang café.

Pareho silang nakaupo.

May pagitan ng isang tasa ng kape.

Hindi agad nagsalita si Carson.

Sa halip...

Iniabot niya ang brown envelope.

"Ano 'to?"

tanong ni Xavier.

"Buksan mo."

Isa-isang inilabas ni Xavier ang mga litrato.

Hindi nagbago ang ekspresyon niya.

Sunod niyang binasa ang mga printout.

Tahimik pa rin.

Matapos ang ilang minuto...

Ibinalik niya ang lahat sa envelope.

"Ito ba ang gusto mong ipakita?"

Tumango si Carson.

"May kulang pa."

Napatingin si Xavier.

"Hindi lang kami naging magkasintahan."

Mahina ang boses ni Carson.

"Naging biktima rin ako."

At muli niyang ikinuwento ang lahat.

Mas detalyado.

Mas masakit.

Wala siyang itinago.

Pati ang mga panahong naging toxic din siya matapos ang hiwalayan.

Pati ang mga taong nasaktan niya.

Pati ang mga pagkakataong tumakas siya sa seryosong relasyon.

"Pasensya na."

Mahina niyang sabi.

"Hindi dahil sa nakaraan ko."

"Kundi dahil may mga taong nadamay sa sakit na hindi naman nila kasalanan."

Tahimik na nakinig si Xavier.

Hindi ito nagsalita.

Hindi rin ito nagtanong.

Nang matapos si Carson...

Mahabang katahimikan ang namagitan sa kanila.

---

"Ako ba..."

Mahinang tanong ni Carson.

"...natatakot ka na ba sa akin?"

Nag-angat ng tingin si Xavier.

"Oo."

Parang huminto ang mundo ni Carson.

"Natatakot ako."

Pagpapatuloy ni Xavier.

"Hindi dahil sa nakaraan mo."

"Kundi dahil alam kong kaya kang saktan ulit ng mga alaalang iyon."

Napatitig si Carson.

"Hindi kita kinatatakutan."

"Ang kinatatakutan ko..."

"...ay baka bumalik ka sa dating Carson."

Hindi napigilan ni Carson ang mapayukong ngumiti.

Masakit.

Pero totoo.

"Ako rin."

Mahina niyang sabi.

"Iyon din ang kinatatakutan ko."

---

Hindi namalayan ng dalawa na may isang taong nakaupo sa kabilang bahagi ng café.

Tahimik.

May baseball cap.

Nakatago ang mukha.

Si Trevor.

Nang makita niyang kalmado ang usapan nina Carson at Xavier, kumunot ang noo niya.

"Hindi puwede."

Mahina niyang bulong.

"Hindi ganito ang mangyayari."

Tumayo siya at lumabas ng café.

---

Kinabukasan.

Maagang nagtungo si Trevor sa foundation.

"Good morning."

bati niya sa receptionist.

"Pwede ko bang makausap si Xavier?"

Napangiti ang receptionist.

"May appointment po ba kayo?"

"Wala."

"Pasensya na po. Nasa reading session siya."

Tumango si Trevor.

Pero hindi siya umalis.

Naghintay siya sa labas.

Pagkalipas ng isang oras...

Lumabas si Xavier.

"Ikaw si Xavier?"

tanong ni Trevor.

"Opo."

"Ako si Trevor."

Tahimik na tumango si Xavier.

"Kilala kita."

Ngumiti si Trevor.

"Maganda."

"Hindi na tayo magpapaligoy-ligoy."

Lumapit ito ng isang hakbang.

"Hindi mo kilala ang totoong Carson."

Kalma lang ang ekspresyon ni Xavier.

"Talaga ba?"

"Oo."

"Sinungaling siya."

"Manipulator."

"Manloloko."

"Nagawa ka na ba niyang paiyakin?"

"Hindi pa."

"Sige."

Mapait na ngumiti si Trevor.

"Hintayin mo lang."

"Tulad ng ginawa niya sa lahat."

Matagal na tinitigan ni Xavier si Trevor.

Pagkatapos ay marahan siyang ngumiti.

"Pwede ba akong magtanong?"

Napakunot-noo si Trevor.

"Ano?"

"Noong kayo pa..."

"Sino ang unang humingi ng tawad pagkatapos ninyong mag-away?"

Natigilan si Trevor.

"Hindi ko maalala."

"Sino ang unang umamin sa pagkakamali?"

Tahimik.

"Wala."

Mahina niyang sagot.

Tumango si Xavier.

"Alam mo kung ano ang kaibahan ninyo ngayon?"

Tahimik pa rin si Trevor.

"Simula nang makilala ko si Carson..."

"...ilang beses ko na siyang nakitang humingi ng tawad."

"Ilang beses ko na rin siyang nakitang umamin kapag mali siya."

"Hindi siya perpekto."

"Pero sinusubukan niyang maging mas mabuting tao."

Napakuyom ang kamao ni Trevor.

"Niloloko ka lang niya."

Umiling si Xavier.

"Posible."

"Siyempre posible."

"Pero ang tiwala..."

"...hindi ibinibigay."

"Pinaghihirapan."

"At araw-araw niya iyong pinaghihirapan."

Hindi na nakasagot si Trevor.

Sa unang pagkakataon...

May taong hindi naniwala sa mga salitang ginagamit niya upang kontrolin ang sitwasyon.

Tahimik siyang tumalikod at naglakad palayo.

Habang papalayo siya, lalong tumitindi ang galit sa kanyang dibdib.

Kung hindi niya kayang paghiwalayin sina Carson at Xavier sa pamamagitan ng kasinungalingan...

May isa na lang siyang natitirang paraan.

Ang sirain mismo ang buhay ni Carson.

At sa pagkakataong iyon...

Wala na siyang balak maglaro nang patas.