Ang Lihim Kong Pag-ibig sa Asawa ng Pinsan Ko
Chapter 1

Ang Bahay na Hindi Akin

Hindi kailanman naging madali para kay Althea Reyes ang humingi ng tulong.

Sanay siyang magtiis. Sanay siyang ngumiti kahit hirap na hirap na. Sanay siyang magsabi ng, “Kaya ko pa,” kahit minsan ay pakiramdam niya’y wala na siyang natitirang lakas.

Kaya habang nakatayo siya sa harap ng malaking gate ng bahay nina Clarisse Monteverde-Villareal, mahigpit ang kapit sa lumang maleta at isang backpack na halos pumutok na sa sikip, ramdam niya ang bigat ng bawat hininga.

Hindi ito simpleng bahay.

Para itong ibang mundo.

Mataas ang gate, makintab ang bakal, at may dalawang poste sa magkabilang gilid na may ilaw na kulay ginto. Sa loob, tanaw niya ang malawak na driveway, ang hardin na maingat na ginupitan, at ang malaking bahay na tila nakatingin sa kanya mula sa dulo—malamig, magarbo, at hindi siya kabilang doon.

Bahagyang umambon.

Tumingala si Althea sa madilim na langit. Para bang sinadya ng panahon na sabayan ang bigat ng kanyang dibdib.

Mula nang mawalan siya ng trabaho sa Maynila, pakiramdam niya ay unti-unting gumuho ang buhay na ilang taon niyang binuo. Hindi mataas ang sahod niya bilang assistant sa isang maliit na kompanya, pero sapat na iyon para makapagpadala sa probinsya, makabayad ng renta, at kahit paano’y makapanindigan sa sarili.

Pero nang magsara ang kompanyang pinapasukan niya, isang linggo lang ang kinailangan para maubos ang ipon niya.

Dalawang linggo para hindi na siya makabayad ng renta.

Tatlong linggo para tanggapin niyang kailangan niyang lumapit sa kamag-anak na matagal na niyang iniiwasan.

Si Clarisse.

Ang pinsan niyang laging paborito.

Ang babaeng laging inuuna ng pamilya.

Ang babaeng mula pagkabata ay tila ipinanganak para purihin.

“Si Clarisse ang gayahin mo, Althea.”

“Si Clarisse marunong dumiskarte.”

“Si Clarisse maganda, matalino, may dating.”

At si Althea?

Si Althea ang mabait.

Ang tahimik.

Ang puwedeng utusan.

Ang puwedeng kalimutan.

Napapitlag siya nang bumukas ang maliit na gate sa gilid. Lumabas ang isang lalaking guard na nakasuot ng kapote.

“Kayo po si Ma’am Althea?” tanong nito.

Tumango siya. “Opo.”

“Pinapasok na po kayo ni Ma’am Clarisse.”

Napaayos siya ng hawak sa maleta. “Salamat po.”

Habang naglalakad siya papasok sa driveway, ramdam niya ang lamig ng hangin sa kanyang balat. Lalong bumigat ang loob niya habang papalapit sa malaking pintuan. Hindi dahil natatakot siya sa bahay, kundi dahil alam niyang simula sa araw na iyon, wala siyang ibang pagpipilian kundi lunukin ang pride niya.

Bago pa man siya makapindot sa doorbell, bumukas ang pinto.

Lumantad si Clarisse.

Maganda ito gaya ng dati. Mahaba ang buhok, makinis ang balat, at kahit simpleng silk robe lang ang suot ay mukha pa rin itong may pupuntahang mamahaling event. Hawak nito ang cellphone sa isang kamay at isang baso ng wine sa kabila.

Tiningnan siya nito mula ulo hanggang paa.

Hindi mapang-api ang tingin.

Mas masakit.

Parang pagsusuri.

“Althea,” sabi ni Clarisse, malamig ang ngiti. “Finally.”

Pinilit ni Althea ngumiti. “Pasensya na kung naabala kita.”

“Come in. Basa ka na.”

Pumasok si Althea sa loob. Bumungad sa kanya ang malawak na sala na may mataas na kisame, malaking chandelier, mamahaling sofa, at painting na halos kasinglaki ng pintuan. Amoy bulaklak at mamahaling kandila ang hangin.

Napasinghap siya nang mahina.

Napansin iyon ni Clarisse.

“Maganda, ‘di ba?” sabi nito, may bahid ng pagmamalaki. “Nico likes keeping the house elegant. Ako naman, I make sure everything looks perfect.”

Nico.

Sa unang beses na narinig ni Althea ang pangalan ng asawa ni Clarisse sa loob ng bahay na iyon, may kakaibang katahimikang dumaan sa pagitan nila.

Hindi pa niya ito nakikilala nang personal nang matagal. Nakita lang niya si Nico noong kasal nila ni Clarisse—malayo, nakangiti, tahimik, at parang lalaking marunong magdala ng sarili. Hindi sila nagkausap noon. Hindi niya rin inisip na magkakaroon sila ng dahilan para mag-usap pa sa hinaharap.

Asawa ito ng pinsan niya.

Iyon lang dapat.

“Nasaan po ako matutulog?” tanong ni Althea para maputol ang katahimikan.

“Sa guest room sa second floor,” sagot ni Clarisse. “Temporary lang naman ito, right?”

May bahagyang diin ang salitang *temporary*.

Tumango si Althea. “Opo. Hahanap agad ako ng trabaho. Hindi ako magtatagal.”

“Good.” Humigop si Clarisse ng wine. “Ayoko rin kasing masanay ang mga tao dito na may dagdag na tao sa bahay.”

Hindi alam ni Althea kung dapat ba siyang masaktan. Pero ngumiti pa rin siya.

“Maiintindihan ko.”

Sandaling tinitigan siya ni Clarisse, tila may gustong sabihin, pero napalingon ito nang may marinig silang kaluskos mula sa hagdan.

Doon unang nakita ni Althea si Nico Villareal nang malapitan.

Bumaba ito mula sa ikalawang palapag, nakasuot ng puting polo na nakalilis ang manggas hanggang siko. May dala itong ilang papel sa kamay. Matangkad siya, maayos ang tikas, at kahit pagod ang mukha ay may tahimik na lakas sa bawat kilos.

Huminto siya nang makita si Althea.

Saglit na nagtagpo ang mga mata nila.

Hindi matagal.

Pero sapat para mapansin ni Althea ang lungkot sa mga mata nito.

Hindi iyon lungkot na lantad.

Hindi iyon lungkot na humihingi ng awa.

Tahimik iyon. Malalim. Sanay nang itago.

“Nandito na pala siya,” sabi ni Nico.

Tumango si Clarisse, parang walang gana. “Yes. Your new house guest.”

Lumapit si Nico, mahinahon ang mukha. “Althea, right?”

“Opo,” sagot niya, bahagyang yumuko. “Pasensya na po sa abala.”

Kumunot ang noo ni Nico, hindi sa inis, kundi parang hindi niya nagustuhan ang sinabi nito.

“Hindi ka abala,” sabi niya. “Pamilya ka ni Clarisse. Dito ka muna hanggang makabangon ka.”

Hindi alam ni Althea kung bakit sa simpleng pangungusap na iyon, parang may kung anong kumurot sa dibdib niya.

Hindi ka abala.

Ilang linggo na mula nang may nagsabi sa kanya ng ganoon.

Napalingon si Clarisse kay Nico. “Ang bait mo naman.”

May talim ang boses nito.

Napansin iyon ni Althea.

Pati si Nico, napansin din. Pero hindi ito kumibo.

“Dadalhin ko na lang ang gamit niya sa guest room,” sabi ni Nico.

Agad na umiling si Althea. “Ay, huwag na po. Kaya ko po.”

Pero bago pa niya mahawakan nang mabuti ang maleta, kinuha na iyon ni Nico.

“Hindi magaan ‘to,” sabi niya.

“Sanay po ako.”

Tumingin siya kay Althea. Diretso. Tahimik.

“Hindi ibig sabihin sanay ka, kailangan mo laging buhatin mag-isa.”

Natigilan si Althea.

Sa likod nila, tumawa nang mahina si Clarisse.

“Wow,” sabi nito. “Deep.”

Hindi pinansin ni Nico ang pang-aasar. Inangat niya ang maleta at nagsimulang umakyat sa hagdan.

Walang nagawa si Althea kundi sumunod.

Habang umaakyat sila, ramdam niya ang tingin ni Clarisse sa kanyang likod. Hindi niya alam kung galit iyon, inis, o simpleng pagmamataas. Basta alam niyang hindi siya dapat magkamali sa bahay na ito.

Hindi niya dapat kalimutan ang lugar niya.

Hindi niya dapat kalimutan kung sino siya rito.

Bisita.

Pinsan.

Nakikitira.

At higit sa lahat, hindi parte ng mundo nila.

Pagdating nila sa ikalawang palapag, binuksan ni Nico ang isang pinto sa dulo ng hallway. Maliit ang kuwarto kumpara sa laki ng bahay, pero mas maganda pa rin kaysa sa dati niyang inuupahang kwarto sa Maynila.

May kama, aparador, maliit na desk, at bintanang tanaw ang hardin.

“Inayos ito kanina,” sabi ni Nico habang inilapag ang maleta. “May extra towels sa cabinet. Kung may kailangan ka, sabihin mo lang.”

“Salamat po,” sabi ni Althea.

“Nico na lang.”

Napatingin siya rito.

Bahagyang ngumiti si Nico, pero mabilis ding nawala. “Hindi ako sanay sa ‘po’ sa loob ng bahay.”

Hindi alam ni Althea kung dapat siyang sumang-ayon. Sa mundo niya, ang mga tulad ni Nico ay dapat igalang mula sa layo. Pero may paraan ito ng pagsasalita na hindi nagpaparamdam na mas mataas siya.

“Nico,” ulit ni Althea, halos pabulong.

Tumango ito. “Good.”

Saglit silang natahimik.

Mula sa ibaba, narinig nila ang malakas na tunog ng basong ibinaba sa mesa. Sumunod ang malamig na boses ni Clarisse.

“Nico!”

Napapikit si Nico nang bahagya. Parang may sakit ng ulo na matagal na niyang tinitiis.

“I should go,” sabi niya.

“Opo—” Natigil si Althea. “I mean, sige.”

Bago lumabas, tumigil si Nico sa may pinto.

“Althea.”

“Bakit?”

“Magpahinga ka muna. Huwag mong isipin ngayon lahat.”

Hindi niya alam kung bakit parang alam nito ang bigat na dala niya.

Marahan siyang tumango. “Salamat.”

Pagkasara ng pinto, saka lang nakahinga nang malalim si Althea.

Umupo siya sa gilid ng kama at tinitigan ang kanyang mga kamay. Basang-basa pa ang laylayan ng kanyang pantalon. Nanginginig ang mga daliri niya, hindi lang sa lamig, kundi sa pagod.

Dapat maging maingat siya.

Dapat maging tahimik.

Dapat hindi siya maging problema.

Iyon ang paulit-ulit niyang sinabi sa sarili.

Ngunit kahit anong pilit niyang ipikit ang mga mata, bumabalik sa isip niya ang sinabi ni Nico.

*Hindi ibig sabihin sanay ka, kailangan mo laging buhatin mag-isa.*

Isang simpleng pangungusap lang iyon.

Pero para sa isang taong matagal nang walang kakampi, minsan ang simpleng kabaitan ang pinakamapanganib.

Dahil kapag gutom ang puso sa malasakit, kahit katiting na lambing ay puwedeng magmukhang pag-asa.

At ayaw ni Althea ng pag-asa.

Hindi sa bahay na ito.

Hindi mula sa asawa ng pinsan niya.

Kinagabihan, hindi agad nakatulog si Althea.

Tahimik ang bahay, pero hindi payapa.

May mga bahay na tahimik dahil panatag ang mga nakatira. May mga bahay namang tahimik dahil lahat ay pagod nang magsalita.

Ang bahay nina Clarisse at Nico ay ganoon.

Maganda sa labas.

Malamig sa loob.

Bandang alas-onse ng gabi, bumangon si Althea para kumuha ng tubig. Dahan-dahan siyang lumabas ng kuwarto, takot makagambala. Mahina ang ilaw sa hallway. Mula sa ibaba, may narinig siyang boses.

Si Clarisse.

“Hindi mo kailangang maging sobrang mabait sa kanya.”

Natigil si Althea sa tuktok ng hagdan.

Hindi niya sinadyang makinig. Pero nang marinig niya ang pangalan niya, hindi siya agad nakagalaw.

Mababa ang boses ni Nico nang sumagot. “Pinsan mo siya. Nawalan siya ng trabaho. Anong gusto mong gawin ko?”

“Hindi ko sinabing palayasin mo.”

“Then what?”

“Alam mo naman ang ibig kong sabihin, Nico.”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos, narinig ni Althea ang tunog ng mahinang buntong-hininga.

“Pagod na ako sa ganito, Clarisse.”

Tumawa si Clarisse, pero walang saya. “Sa alin? Sa akin? Sa bahay na ‘to? Sa kasal natin?”

Hindi sumagot si Nico.

Mas masakit ang katahimikan kaysa anumang salita.

“Wow,” sabi ni Clarisse. “So hindi mo na talaga itatanggi?”

“Hindi ako nakikipag-away.”

“Hindi. Ganyan ka lagi. Tahimik. Mabait. Martir. Para kapag ako ang sumigaw, ako ang mukhang masama.”

“Hindi ko kailangang gawin iyon para magmukha kang masama.”

Natigilan si Althea.

Pati si Clarisse, tila natigilan din.

Sunod na narinig ni Althea ang marahas na pagbasag ng kung ano. Napaatras siya, napahawak sa rehas.

“Don’t you dare talk to me like that,” galit na sabi ni Clarisse.

Hindi na dapat siya naroon. Alam ni Althea iyon. Hindi niya dapat pinakikinggan ang away ng mag-asawa. Hindi kanya ang sakit nila. Hindi kanya ang problema nila.

Pero hindi siya makagalaw.

Boses ni Nico ang sumunod, mas mababa, mas pagod.

“Hindi ko na alam kung paano kita kakausapin.”

“Then don’t.”

“Clarisse—”

“Don’t. Just don’t.”

May mabibigat na yabag. Sumunod ang pagsara ng isang pinto.

Pagkatapos, katahimikan.

Matagal bago muling gumalaw si Althea.

Dahan-dahan siyang bumaba. Kailangan niya lang ng tubig. Iyon lang. Hindi siya makikialam. Hindi siya magsasalita.

Pagdating niya sa sala, nakita niya ang basag na wine glass sa sahig. May pulang likido sa puting tiles, parang bahid ng sugat.

Nakatayo si Nico malapit sa dining area, nakatalikod sa kanya. Nakayuko ito, hawak ang gilid ng mesa, parang pinipigilan ang sarili na bumagsak.

Dapat umatras si Althea.

Pero tumunog ang sahig sa ilalim ng kanyang paa.

Napalingon si Nico.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Pareho silang walang nasabi.

Sa pagkakataong iyon, hindi asawa ni Clarisse ang unang nakita ni Althea.

Hindi mayamang lalaki.

Hindi may-ari ng bahay.

Ang nakita niya ay isang taong pagod na pagod na.

“Pasensya na,” sabi ni Althea, halos pabulong. “Hindi ko sinasadya. Kukuha lang sana ako ng tubig.”

Mabilis na inayos ni Nico ang sarili. “It’s okay. Huwag kang lalapit dito. May bubog.”

Lumapit siya sa kusina at kumuha ng walis. Ngunit bago pa niya mahawakan iyon, inunahan na siya ni Nico.

“Ako na.”

“Nico, ako na. Nakakahiya naman—”

“Althea.”

Natigil siya.

May bigat ang pagkakasabi nito sa pangalan niya. Hindi galit. Hindi rin utos. Parang pakiusap.

“Hayaan mo na ako.”

Hindi na siya kumontra.

Tahimik niyang pinanood habang nililinis nito ang basag na salamin. Bawat galaw ni Nico ay kontrolado, ngunit halatang pinipigilan niya ang galit o sakit. Nang masugatan nang bahagya ang daliri nito, napalapit si Althea nang hindi nag-iisip.

“Dugo.”

Tumingin si Nico sa daliri niya. “Maliit lang.”

“Kailangan linisin.”

“Okay lang.”

“Hindi okay. May first aid kit ba kayo?”

Napatingin ito sa kanya. Sa unang pagkakataon, may bahagyang gulat sa mukha nito.

“Sa cabinet sa kusina.”

Kinuha ni Althea ang first aid kit at pinaupo si Nico sa dining chair. Hindi niya alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob niya, pero nang hawakan niya ang kamay nito para linisin ang sugat, hindi kumontra si Nico.

Tahimik siya habang ginagawa iyon.

Tahimik din si Nico.

Ngunit iba ang katahimikang iyon.

Hindi tulad ng katahimikan ng bahay.

Ito ay katahimikang may pag-iingat.

May pag-unawa.

May panganib.

“Sorry,” sabi ni Nico matapos ang ilang sandali.

Napatingin si Althea. “Para saan?”

“Na narinig mo iyon.”

Hindi siya agad nakasagot.

“Hindi ko dapat narinig,” maingat niyang sabi.

“Pero narinig mo.”

Binalot niya ng maliit na bandage ang daliri nito. “Hindi ko huhusgahan ang kahit sino.”

May lungkot sa ngiti ni Nico. “Madaling sabihin.”

“Hindi ako sanay manghusga,” sagot niya. “Mas sanay akong husgahan.”

Napatingin si Nico sa kanya.

Sa pagkakataong iyon, parang may nabuksang pinto sa pagitan nila—maliit lang, halos hindi pansin, pero sapat para makapasok ang isang bagay na dapat sana’y manatili sa labas.

“Clarisse can be…” Natigil si Nico, tila naghahanap ng tamang salita.

“Mahirap pakisamahan?” maingat na dugtong ni Althea.

Napangiti siya nang bahagya. “I was going to say complicated.”

“Pareho lang siguro iyon.”

Sa unang beses simula nang dumating siya sa bahay na iyon, tumawa si Nico.

Mahina lang.

Sandali lang.

Pero totoong tawa.

At hindi dapat napansin ni Althea kung gaano iyon kaganda pakinggan.

Agad niyang ibinaba ang tingin.

“Mabait naman si Clarisse,” sabi niya, parang kailangan niyang ipagtanggol ang pinsan. “Siguro pagod lang.”

Hindi sumagot si Nico.

At sa hindi nito pagsagot, mas maraming bagay ang sinabi niya.

Ibinalik ni Althea ang first aid kit sa cabinet. “Aakyat na ako.”

Tumango si Nico. “Salamat.”

“Wala iyon.”

Nagsimula na siyang maglakad palayo nang muli siyang tawagin nito.

“Althea.”

Napalingon siya.

Nakatayo na si Nico, hawak ang basong may tubig. Inabot niya iyon kay Althea.

“Nakalimutan mo.”

Sandali siyang napatitig sa baso, saka niya iyon kinuha.

“Salamat.”

Hindi sinasadyang nagdikit ang kanilang mga daliri.

Napakaliit na sandali.

Halos wala.

Pero sapat para mapaatras nang bahagya si Althea.

Hindi dahil may nangyari.

Kundi dahil may naramdaman siyang hindi niya dapat pansinin.

Mabilis siyang umakyat sa hagdan dala ang baso ng tubig, puso’y kumakabog nang hindi niya maintindihan. Pagpasok niya sa kuwarto, isinara niya ang pinto at sumandal doon.

“Hindi,” bulong niya sa sarili. “Hindi puwede.”

Wala pang nangyayari.

Wala pa siyang ginagawang mali.

Pero sa kaibuturan ng dibdib niya, alam ni Althea na may mga maling bagay na hindi nagsisimula sa aksyon.

Minsan, nagsisimula ito sa awa.

Sa pag-unawa.

Sa isang lalaking may sugat sa daliri at lungkot sa mga mata.

Kinabukasan, maagang nagising si Althea.

Sinadya niyang bumaba bago pa magising ang mag-asawa. Naisip niyang magluto ng almusal bilang pasasalamat. Hindi niya kayang bayaran ang pagtira niya roon, kaya sa maliliit na paraan na lang niya gustong bumawi.

Nasa kalagitnaan siya ng pagluluto ng sinangag nang pumasok si Nico sa kusina.

Nagulat ito nang makita siya.

“Ang aga mo.”

“Sanay ako,” sagot ni Althea. “Nag-almusal ka na ba?”

“Usually coffee lang.”

“Hindi pagkain ang kape.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Nico. “Strict ka pala.”

“Nag-aalala lang ako sa taong sugatan ang daliri.”

Napatingin si Nico sa bandage. “I survived.”

“Good. Then you can survive breakfast.”

Muling lumitaw ang munting ngiti sa labi nito.

Ngunit bago pa sila makapagsalita pa, pumasok si Clarisse.

Nakatayo ito sa may pintuan ng kusina, nakasuot ng eleganteng damit kahit umaga pa lamang. Ang mga mata nito ay lumipat mula kay Nico, papunta kay Althea, at sa kawaling hawak niya.

“What is this?” tanong ni Clarisse.

“Almusal,” sagot ni Althea. “Nagluto ako para sa inyo.”

Ngumiti si Clarisse, pero hindi umabot sa mga mata nito.

“How sweet.”

Tumahimik ang kusina.

Napansin ni Althea kung paano nagbago ang postura ni Nico. Parang bigla itong nagsara. Parang pader na muling itinayo sa harap niya.

Lumapit si Clarisse kay Nico at inayos ang kuwelyo ng polo nito, kahit maayos naman iyon.

“Good morning, husband,” sabi niya, malinaw ang diin sa huling salita.

Hindi gumalaw si Nico.

Hindi rin nagsalita.

Ngunit ang tingin ni Clarisse ay hindi kay Nico nakatutok.

Kay Althea.

At doon, sa unang umaga pa lang ni Althea sa bahay na iyon, naintindihan niya agad ang babala.

Hindi man sabihin ni Clarisse nang diretso, malinaw ang mensahe.

*Alam mo kung sino ang asawa niya.*

*Alam mo kung sino ka lang dito.*

*Huwag kang lalampas.*

Napakapit si Althea sa sandok.

Pinilit niyang ngumiti.

“Maghahain na ako.”

Tumalikod siya para kumuha ng plato, ngunit nanginginig ang kamay niya. Hindi dahil takot lang siya kay Clarisse.

Kundi dahil sa kauna-unahang pagkakataon, may isang bahagi ng puso niyang kailangang pagsabihan.

Mahigpit.

Paulit-ulit.

Walang awa.

Hindi puwede.

Hindi dapat.

Hindi si Nico.

Ngunit habang naghahain siya ng almusal, naramdaman niyang tumingin sa kanya si Nico.

Isang tinging mabilis.

Tahimik.

Puno ng mga salitang hindi dapat sabihin.

At sa isang bahay na puno ng lihim, nagsimula ang pinakamapanganib na katahimikan sa lahat.