Ang Lihim Kong Pag-ibig sa Asawa ng Pinsan Ko
Chapter 2

Ang Lalaking Hindi Dapat Pansinin

Maagang natutunan ni Althea na ang pinakamahirap na trabaho sa mundo ay ang magpanggap na hindi ka nasasaktan.

Hindi iyon itinuro sa eskuwela. Hindi rin iyon natutunan sa mga libro. Natutunan niya iyon sa bawat pagkakataong kailangang ngumiti habang ikinukumpara siya kay Clarisse. Sa bawat hapag-kainan na siya ang tahimik na nag-aabot ng ulam habang ang pinsan niya ang pinupuri. Sa bawat pagkakataong kailangan niyang tanggapin ang tira-tirang atensyon, tira-tirang malasakit, tira-tirang pagmamahal.

Kaya akala niya sanay na siya.

Akala niya kaya niyang tumira sa bahay nina Clarisse at Nico nang walang anumang mararamdaman. Akala niya kaya niyang magpanggap na hindi niya naririnig ang mga away sa likod ng saradong pinto. Akala niya kaya niyang huwag pansinin ang lungkot sa mga mata ng lalaking asawa ng kanyang pinsan.

Pero kinabukasan pa lang ng kanyang pagdating, habang nakaupo sila sa hapag-kainan, alam ni Althea na nagkamali siya.

May mga taong hindi dapat pansinin.

At si Nico Villareal ang pinakamapanganib sa lahat.

Tahimik ang almusal.

Nakahain sa gitna ng mesa ang sinangag, itlog, tuyo, kamatis, at kapeng bagong timpla. Simple lang iyon kumpara sa karaniwang pagkain sa bahay na iyon, pero iyon lang ang alam lutuin ni Althea nang walang kinakailangang magarbo.

Si Clarisse ay nakaupo sa dulo ng mesa, hawak ang tasa ng kape, hindi halos ginagalaw ang pagkain. Si Nico naman ay nasa kabilang panig, tahimik na kumakain. Si Althea ay piniling maupo sa pinakadulo, malapit sa kusina, para madaling tumayo kung may kailangan.

“Hindi ka ba kakain?” tanong ni Nico.

Napatingin si Althea. “Kumain na ako kanina.”

Hindi iyon totoo.

Hindi pa siya kumakain.

Ngunit sa bahay na hindi kanya, nahihiya siyang unang kumuha ng pagkain. Sanay siyang maghintay. Sanay siyang unahin ang iba.

Tiningnan siya ni Nico na parang alam nitong nagsisinungaling siya.

“May plato pa sa tabi mo,” sabi nito.

“Okay lang talaga.”

Bago pa makasagot si Nico, nagsalita si Clarisse.

“Hayaan mo na siya, Nico. Baka hindi siya sanay kumain sa ganitong mesa.”

Natigilan si Althea.

Hindi malakas ang pagkakasabi ni Clarisse. Hindi rin galit. Pero iyon ang mas masakit. Parang biro. Parang walang ibig sabihin. Pero sinadya nitong tumama.

Ibinaba ni Althea ang tingin sa kanyang mga kamay.

“Nakakain naman ako kahit saan,” mahinahon niyang sagot. “Hindi lang talaga ako gutom.”

Sumandal si Clarisse sa upuan. “Good. Kasi mamaya may pupunta ritong interior consultant. Ayoko ng kalat sa dining area.”

“Kalat?” tanong ni Nico, malamig ang boses.

Ngumiti si Clarisse. “I mean, dishes. Don’t be sensitive.”

Hindi na nagsalita si Nico. Pero napansin ni Althea ang paghigpit ng panga nito. Maliit na bagay lang, pero sapat para malaman niyang pinigilan nito ang sarili.

At iyon ang mas lalo niyang kinatakutan.

Hindi ang galit ni Nico.

Kundi ang pagpipigil nito.

Ang mga taong sanay magpigil ay kadalasang maraming sugat na hindi nakikita.

Matapos ang almusal, agad na tumayo si Althea para ligpitin ang pinagkainan. Kinuha niya ang plato ni Clarisse, pagkatapos ay ang kay Nico.

“Ako na,” sabi ni Nico nang abutin niya ang tasa nito.

“Hindi, ako na. Ako naman ang nagluto.”

“Then I’ll wash.”

Napahinto siya. “Hindi na kailangan.”

“Althea.”

Napatitig siya rito.

Kakaiba kung paano nito sabihin ang pangalan niya. Hindi malambing. Hindi rin pamilyar. Pero may bigat. Para bang kapag sinabi nito ang pangalan niya, sandaling nagiging mahalaga ang presensya niya.

At hindi niya dapat gustuhin iyon.

“Nico,” singit ni Clarisse mula sa kabilang dulo ng mesa. “You have work.”

“I know.”

“Then go to work.”

Hindi kumibo si Nico. Kinuha nito ang sariling tasa at plato, dinala sa lababo, saka bumalik sa mesa para kunin ang iba pa.

Nanatiling nakaupo si Clarisse, pinagmamasdan sila.

Naramdaman ni Althea ang init sa pisngi. Hindi dahil may ginagawa silang mali, kundi dahil ang tingin ni Clarisse ay parang naghahanap ng kasalanan kahit wala pa.

“I can manage,” mahinang sabi ni Althea kay Nico.

Tiningnan siya nito. “I know.”

Kung ganoon, bakit hindi siya nito hinayaan?

Hindi iyon tinanong ni Althea. Natakot siya sa sagot.

Habang naghuhugas siya, tumayo sa tabi niya si Nico para magpunas ng plato. Hindi sila nag-uusap. Tanging lagaslas ng tubig at lagitik ng mga kubyertos ang maririnig sa kusina.

Pero mas malakas pa sa ingay ang katahimikan.

Althea kept her eyes on the sink. Hindi niya gustong mapansin ang lapit ni Nico. Hindi niya gustong mapansin ang amoy ng sabon sa mga kamay nito, ang bahagyang gusot ng manggas nito, ang pagod na guhit sa mukha nito na tila hindi na kayang itago kahit sa umaga.

“May interview ka ba today?” tanong ni Nico.

Nagulat siya sa tanong. “Magpapasa pa lang ako online. May nakita akong opening kagabi.”

“Anong position?”

“Admin assistant. Sa isang construction supply company.”

“You have experience?”

“Oo. Halos pareho lang sa dati kong trabaho.”

“Send me your résumé later.”

Napatingin siya rito. “Bakit?”

“I’ll check it.”

Agad siyang umiling. “Huwag na. Nakakahiya.”

“Bakit nakakahiya?”

“Kasi problema ko iyon.”

“Hindi ba puwedeng may tumulong sa problema mo?”

Hindi siya agad nakasagot.

Sa buong buhay niya, lagi niyang inisip na ang pagtanggap ng tulong ay parang pag-amin ng pagkatalo. Kapag tinulungan ka, may kapalit. Kapag tinulungan ka, may isusumbat. Kapag tinulungan ka, may karapatan silang ipaalala sa’yo kung gaano ka kaliit.

Kaya mas pinili niyang mag-isa.

Mas ligtas iyon.

Mas masakit, pero mas ligtas.

“Nasanay lang akong ako ang gumagawa,” sabi niya.

“I noticed.”

Napangiti siya nang bahagya. “Obvious ba?”

“Very.”

Napatingin siya kay Nico, at sa pagkakataong iyon, nakita niyang nakangiti rin ito.

Hindi malaki.

Hindi matagal.

Pero sapat para luminaw nang konti ang pagod nitong mukha.

Agad na umiwas ng tingin si Althea.

Mali.

Hindi dapat siya naghahanap ng ganoong ngiti. Hindi dapat siya naaaliw sa mga simpleng sandali. Hindi dapat siya nakakaramdam ng gaan sa piling ng lalaking nakasuot ng singsing na hindi sa kanya nakalaan.

Mula sa dining area, biglang tumunog ang cellphone ni Clarisse.

“Hello?” sagot nito.

Napansin ni Althea ang pagbabago ng boses ng pinsan niya. Mula sa malamig at iritado, bigla itong naging mahinahon. Mababa. Maingat.

Hindi niya sinasadyang makinig, pero malinaw ang narinig niya.

“Hindi ngayon. Nandito siya.”

Tumigil sa pagpupunas si Nico.

Hindi ito lumingon kay Clarisse, pero halatang narinig din nito.

Sandaling katahimikan.

“Sinabi ko nang huwag kang tatawag sa oras na ‘to,” dagdag ni Clarisse.

Pagkatapos ay mabilis nitong ibinaba ang tawag.

Bumigat ang hangin sa bahay.

Hindi nagsalita si Nico. Hindi rin si Althea.

Ilang sandali pa, tumayo si Clarisse at kinuha ang bag sa sofa.

“I’m going out,” sabi nito.

“May pupunta kang interior consultant,” paalala ni Nico.

“Cancel it.”

“Kaka-confirm mo lang kagabi.”

“Then uncancel it yourself.”

Matigas ang boses ni Clarisse. Lumakad ito papunta sa pinto, pero bago tuluyang lumabas, huminto ito at tumingin kay Althea.

“Althea, huwag mong gagalawin ang mga gamit ko upstairs. Especially my room. I don’t like people touching my things.”

“Oo,” sagot ni Althea. “Hindi ko gagalawin.”

Ngumiti si Clarisse.

“Good girl.”

At tuluyan na itong umalis.

Pagkasara ng pinto, saka lang nakahinga si Althea. Hindi niya namalayan na kanina pa pala siya nagpipigil.

“Don’t mind her,” sabi ni Nico.

Hindi siya tumingin dito. “Pinsan ko siya. Kilala ko siya.”

“Then you know she can be cruel.”

Hindi niya inaasahan ang direktang salitang iyon.

Napalingon siya kay Nico.

Nakatingin ito sa basang plato sa kamay nito, parang pinagsisisihan ang nasabi. Pero hindi na nito binawi.

“Hindi siya masama,” sabi ni Althea, kahit hindi siya sigurado kung bakit niya iyon sinasabi. “Minsan lang, sanay siyang masunod.”

“Maraming taong sanay masunod. Hindi lahat nananakit.”

Wala siyang naisagot.

Ibinaba ni Nico ang plato. “Sorry. Hindi dapat ako nagsasalita nang ganoon tungkol sa kanya.”

“Asawa mo siya,” mahinang sabi ni Althea.

“I know.”

Napakasimple ng sagot.

Pero may bigat na parang bitbit nito ang salitang iyon araw-araw.

Asawa.

Parang hindi iyon titulo ng pagmamahal.

Parang parusa.

Natakot si Althea sa sariling iniisip.

Mabilis niyang tinapos ang paghuhugas. “Aakyat muna ako. Gagawa ako ng résumé.”

Tumango si Nico. “Send it to me when you’re done.”

“Nico, hindi mo talaga kailangan—”

“I want to.”

Tumigil ang mundo sa dalawang salitang iyon.

I want to.

Hindi iyon pangako. Hindi iyon pag-amin. Hindi iyon dapat bigyan ng kulay.

Pero bakit parang may pader na nabiyak sa loob ni Althea?

Bakit sa dami ng taong tumulong sa kanya dahil obligasyon, ngayon lang siya nakarinig ng tulong na parang hindi mabigat ibigay?

Hindi siya dapat sanay sa ganoon.

Hindi siya dapat matuwa.

Hindi siya dapat umasa.

“Salamat,” tanging nasabi niya.

Umakyat siya sa kuwarto dala ang nanginginig na dibdib.

Pagpasok sa loob, agad niyang binuksan ang lumang laptop. Matagal bago ito gumana. Habang naghihintay, naupo siya sa gilid ng kama at pilit pinapakalma ang sarili.

Trabaho ang isipin mo, Althea.

Hindi si Nico.

Trabaho.

Kinabukasan.

Pag-alis.

Iyon lang.

Binuksan niya ang lumang résumé. Sa bawat linyang binabasa niya, parang mas lalo niyang nararamdaman ang bigat ng mga nakaraang taon.

Administrative Assistant.

Front Desk Support.

Inventory Encoding.

Client Coordination.

Basic Accounting Records.

Mga trabahong ginawa niya nang buong sipag. Mga overtime na hindi nabayaran. Mga boss na nakangiti lang habang dinadagdagan ang gawain niya. Mga araw na umuuwi siyang halos wala nang boses dahil buong araw siyang nakikipag-usap sa kliyente.

At ngayon, nagsisimula na naman siya sa wala.

Hindi niya namalayan na lumuluha na pala siya hanggang sa may tumulong luha sa keyboard.

“Anak ng…” mabilis niyang pinunasan iyon.

May kumatok sa pinto.

Napapitlag siya.

“Althea?” boses ni Nico.

Agad niyang pinunasan ang mukha. “Sandali.”

Tumayo siya, inayos ang buhok, saka binuksan ang pinto.

Nasa labas si Nico, hawak ang isang tasa.

“I brought coffee,” sabi nito. “I thought you might need it.”

Hindi niya alam kung ano ang mas dapat niyang pansinin—ang kape, o ang pag-aalalang hindi nito maitago.

“Salamat,” sabi niya, kinuha ang tasa. “Pero hindi mo na kailangan umakyat.”

“I was going to my office.”

Itinuro nito ang pinto sa kabilang dulo ng hallway. Doon pala ang home office nito.

“Ah,” nahihiyang sabi niya. “Sorry.”

“Stop apologizing for existing.”

Natigilan siya.

Hindi malakas ang pagkakasabi ni Nico, pero tumagos iyon nang diretso sa bahagi ng sarili niyang matagal na niyang tinatakpan.

Stop apologizing for existing.

Ilang beses na nga ba siyang humingi ng tawad kahit wala siyang kasalanan?

Pasensya na kung kailangan ko ng tulong.

Pasensya na kung nandito ako.

Pasensya na kung may dala akong problema.

Pasensya na kung humihinga ako sa espasyong hindi akin.

Hindi niya napigilang mapayuko.

Napansin iyon ni Nico. “Sorry. That sounded harsh.”

Umiling siya.