Ang Lihim Kong Pag-ibig sa Asawa ng Pinsan Ko
Chapter 5

Ang Lihim ni Clarisse

Hindi agad nakapagsalita si Althea.

Nakatayo siya sa harap ni Clarisse, nanginginig ang mga kamay, habang nakabukas pa rin sa screen ng cellphone ang larawang kuha sa labas ng waiting shed.

Siya.

Si Nico.

Ang sasakyan.

Ang ulan.

Isang pangyayaring sa kanya ay simpleng pagtulong lang, ngunit sa mata ng sinumang gustong magduda, sapat na para magmukhang kasalanan.

“Clarisse,” mahina niyang sabi, “pakinggan mo muna ako.”

Tumawa nang maikli si Clarisse. Walang saya. Walang init. Parang basag na salamin ang tunog.

“Pakinggan?” ulit nito. “Althea, ilang beses ko nang narinig ang salitang iyan sa bahay na ito. Pakinggan mo ako. Hayaan mong ipaliwanag ko. Hindi iyon ang iniisip mo.”

Tumulo ang luha sa mata nito, pero hindi bumagsak ang tindig niya.

“At alam mo ba ang kasunod lagi?” dagdag ni Clarisse. “Kasinungalingan.”

“Hindi ako nagsisinungaling.”

“Hindi?” Itinaas ni Clarisse ang cellphone. “So hindi ka pumasok sa sasakyan ng asawa ko?”

“Pumasok ako. Pero dahil umuulan.”

“Hindi ka niya sinundo?”

“Sinundo niya ako, oo. Pero hindi ko hiniling.”

“Pero sumakay ka.”

Natigilan si Althea.

Iyon ang mahirap sa katotohanan. Kahit malinis ang intensyon, may mga bahagi pa ring hindi mo maitatanggi.

Sumakay siya.

Tinanggap niya ang towel.

Nakinig siya sa boses ni Nico.

At sa ilang sandali, naramdaman niyang ligtas siya sa piling nito.

Iyon ang hindi niya kayang sabihin.

Hindi dahil may nangyaring mali.

Kundi dahil may naramdaman siyang hindi dapat.

“Walang nangyari,” pilit niyang sabi.

Lumapit si Clarisse. “Wala pa.”

Napatitig si Althea sa pinsan niya. “Bakit paulit-ulit mong sinasabi iyan?”

“Dahil kilala ko ang simula.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Hindi sumagot si Clarisse. Sa halip, pinatay nito ang screen ng cellphone at huminga nang malalim, parang pinipilit pigilan ang sarili na sumabog.

“Umalis ka na sa bahay na ito,” sabi nito.

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Althea.

“Ano?”

“Narinig mo ako.”

“Clarisse, wala pa akong trabaho. Wala pa akong—”

“Hindi ko problema iyon.”

Mas masakit ang huling pangungusap kaysa sigaw.

Hindi ko problema iyon.

Sa loob ng maraming taon, kahit malamig si Clarisse, kahit madalas siyang ipahiya nito, may bahagi pa rin ng puso ni Althea na kumakapit sa dugong pareho nilang dala. Pinsan niya ito. Pamilya. Sa dulo, akala niya, may kaunting malasakit pa rin.

Ngunit ngayong nakatayo ito sa harap niya, malamig ang mga mata at matigas ang mukha, tila malinaw na malinaw na sa wakas.

Sa bahay na iyon, panauhin lang siya.

At sa puso ni Clarisse, hindi siya kailanman naging tunay na pamilya.

“Saan ako pupunta?” tanong ni Althea, halos hindi lumalabas ang boses.

“Hindi ko alam.” Tumalikod si Clarisse. “Basta hindi rito.”

Bago pa siya makalabas, bumukas ang pinto sa hallway.

Nakatayo si Nico.

Hindi alam ni Althea kung gaano katagal na itong naroon. Ngunit sa mukha nito, malinaw na sapat ang narinig niya.

“Clarisse,” mababa ang boses ni Nico. “Hindi siya aalis tonight.”

Lumingon si Clarisse, unti-unting namumuo ang galit sa mukha.

“Of course,” sabi nito. “Here comes the savior.”

“Stop it.”

“Why? Nahihiya ka ba dahil nahuli ka?”

“Walang dapat mahuli.”

“Exactly what I expected you to say.”

Lumapit si Nico, pero nanatili ang distansya niya kay Althea. Para bang maging sa sandaling iyon, iniisip pa rin nitong huwag dagdagan ang hinala.

“She has nowhere to go tonight,” sabi niya. “Let her stay until she finds a place.”

Clarisse stared at him with disbelief.

“Listen to yourself, Nico. I am your wife. Ako ang asawa mo. Pero siya ang pinoprotektahan mo.”

“Pinoprotektahan ko siya dahil pinapaalis mo siya nang dis-oras ng gabi dahil sa litrato na ipinadala ng taong gustong guluhin tayo.”

“Rafael has nothing to do with this.”

At doon tumigil ang lahat.

Maging si Clarisse ay tila nagulat sa sariling sinabi.

Nico’s expression changed.

“Hindi ko binanggit si Rafael.”

Nanlamig ang buong silid.

Hindi kumilos si Althea. Kahit paghinga niya, parang nakikisali sa isang lihim na matagal nang pinipigilang lumabas.

Clarisse looked away.

“Nobody else would send that,” she said coldly.

“Unless you know he would.”

“Don’t twist this.”

“I’m not twisting anything. You just answered before I asked.”

Tumigas ang panga ni Clarisse. “Hindi ito tungkol kay Rafael. Tungkol ito sa kanya.”

Itinuro niya si Althea.

“Clarisse,” sabi ni Althea, nasasaktan na. “Hindi ako kaaway mo.”

“Then stop acting like the injured innocent.”

“Hindi ako umaarte.”

“Lahat kayo umaarte.” Napangiti si Clarisse nang mapait. “Lahat kayo mababait kapag may ibang nakatingin. Pero kapag sarado na ang pinto, lahat kayo may itinatago.”

Hindi na nakapagsalita si Althea.

Dahil sa unang pagkakataon, hindi lang paninisi ang narinig niya sa boses ni Clarisse.

May sugat.

Malalim.

Matagal.

At hindi niya alam kung kanino iyon nanggaling.

Kay Nico?

Kay Rafael?

O sa mismong pamilyang pilit pinapakitang perpekto?

“Althea stays tonight,” sabi ni Nico, malinaw at matatag. “Tomorrow, pag-uusapan natin nang maayos.”

Clarisse laughed softly.

“Maayos?” tanong nito. “Wala nang maayos sa bahay na ito.”

Lumapit ito kay Nico. Halos isang dangkal na lang ang pagitan nila.

“At huwag kang masyadong magpakabayani,” bulong nito. “Dahil kapag lumabas ang lahat, hindi lang ako ang masusunog.”

Tumalikod si Clarisse at umalis.

Naiwan sina Nico at Althea sa hallway, sa gitna ng katahimikang puno ng mga salitang hindi nila dapat sabihin.

Hindi tumingin si Althea kay Nico.

Hindi niya kaya.

“Sorry,” sabi ni Nico.

Napangiti siya nang mapait habang nakatingin sa sahig. “Ikaw na naman ang nagsosorry.”

“She shouldn’t have said those things.”

“Pero may dahilan siya para magalit.”

“Hindi sa’yo.”

“Kasama ako sa litrato, Nico.”

“Dahil tinulungan kita.”

“Dahil hinayaan kitang tulungan ako.”

Doon siya tumingin sa kanya.

Puno ng luha ang mga mata niya, pero pinipigilan niyang bumagsak ang mga iyon.

“Hindi mo ba nakikita?” tanong niya. “Kahit malinis ang ginawa natin, hindi na malinis tingnan. At sa mundong ito, minsan sapat na ang tingin ng tao para sirain ang isang babae.”

Nico looked wounded.

Hindi dahil nasaktan ang pride nito.

Kundi dahil alam niyang tama siya.

“Hindi kita hahayaang masira,” sabi niya.

“Hindi mo ako responsibilidad.”

“Althea—”

“Hindi,” putol niya. “Hindi mo ako responsibilidad. Hindi mo ako dapat ipagtanggol sa asawa mo. Hindi mo ako dapat sunduin. Hindi mo ako dapat alagaan. Hindi mo ako dapat tingnan na parang…”

Natigil siya.

Muntik na naman.

Muntik na namang lumabas ang salitang matagal na niyang nilulunok.

Parang mahalaga ako.

Parang may puwang ako.

Parang kapag pumili ka, may posibilidad na ako iyon.

Ngunit hindi niya sinabi.

Hindi niya kayang sirain ang sarili sa harap nito.

“Aalis ako bukas,” sabi niya sa halip.

Nico’s face hardened. “Saan ka pupunta?”

“Hindi ko pa alam.”

“Then no.”

“No?” Napatawa siya nang mahina. “Hindi mo ako puwedeng pagbawalan.”

“I’m not forbidding you. I’m asking you not to make a decision tonight while you’re hurt.”

“Hindi lang ito tungkol sa sakit.”

“Then what is it about?”

Tumingin siya sa kanya nang diretso.

“Tungkol ito sa hangganan na pareho nating alam na unti-unti nang nawawala.”

Hindi na nakasagot si Nico.

At dahil doon, lalo lang napatunayan ni Althea na tama siya.

Tahimik siyang pumasok sa kuwarto at isinara ang pinto.

Sa loob, nanginginig niyang inilabas ang damit mula sa aparador at isa-isang inilagay sa maleta. Hindi marami ang gamit niya. Ilang blouse. Dalawang pantalon. Lumang laptop. Ilang dokumento. Isang maliit na rosaryong bigay ng nanay niya.

Habang nag-iimpake, paulit-ulit niyang pinipigilan ang pag-iyak.

Hindi siya dapat umiyak.

Siya ang dapat lumayo.

Siya ang dapat gumawa ng tama.

Ngunit bakit ang sakit?

Bakit parang kahit wala pa siyang inaangkin, may nawawala na agad?

Bandang hatinggabi, tumigil ang ulan.

Ngunit sa bahay na iyon, hindi tumigil ang bagyo.

Kinabukasan, maaga siyang bumaba dala ang maleta.

Akala niya walang tao sa sala.

Nagkamali siya.

Nandoon si Tita Maribel.

Nakaupo sa sofa na parang matagal nang naghihintay. Suot ang mamahaling ternong kulay cream, perpektong ayos ang buhok, at hawak ang maliit na handbag. Sa tabi niya ay si Clarisse, tahimik, namumula ang mga mata ngunit matigas ang mukha.

Si Nico naman ay nakatayo sa may bintana, nakatalikod.

Nag-freeze si Althea sa paanan ng hagdan.

“Good morning, Althea,” bati ni Tita Maribel.

Walang init ang boses nito.

“Tita,” mahinang sagot niya.

Bumaba ang tingin ni Tita Maribel sa maleta.

“How dramatic.”

Hindi sumagot si Althea.

“Uupo ka,” utos ni Tita Maribel.

Hindi siya gumalaw.

“Mommy,” sabi ni Clarisse. “Let her leave.”

“No,” sagot ni Tita Maribel. “Kung aalis siya, aalis siyang malinaw ang lahat.”

Doon humarap si Nico. “This is unnecessary.”

“Everything became necessary when your wife sent me photos at two in the morning,” malamig na sagot ni Tita Maribel.

Napatingin si Althea kay Clarisse.

Clarisse looked away.

Kaya pala narito si Tita Maribel.

Hindi lang ito usapan.

Paglilitis ito.

“Althea,” sabi ni Tita Maribel, “alam mo naman siguro ang itsura ng ginagawa mo.”

Napakagat si Althea sa labi. “Wala po akong ginagawang masama.”

“Lahat ng babae nagsisimula sa linyang iyan.”

Napatayo si Nico. “Enough.”

“Sit down, Nico,” mariin na sabi ni Tita Maribel. “Matagal ka nang masyadong pinapaniwala ng pamilyang ito na biktima ka.”

“Hindi ako ang nagdala sa kanya rito,” sagot ni Nico. “Si Clarisse ang pumayag.”

“And now we all see why that was a mistake.”

Sumikip ang dibdib ni Althea.

Parang bumalik siya sa pagkabata. Sa mga hapag-kainang siya ang mali kahit wala siyang ginagawa. Sa mga araw na siya ang pinapahiya dahil mas madali siyang pagalitan kaysa intindihin.

“Hindi ko po ginusto ang gulo,” sabi niya.

“Pero nandoon ka lagi sa gitna ng gulo,” sagot ni Tita Maribel.

“Dahil dito ninyo ako pinatira.”

“Aba, ngayon kasalanan pa namin?”

“Tita, hindi po iyon ang ibig kong sabihin.”

“Then choose your words carefully.”

Napayuko si Althea.

Doon siya galit sa sarili niya.

Dahil kahit nasa hustong gulang na siya, kahit alam niyang hindi na siya bata, isang matalim na boses lang mula sa pamilyang ito ay sapat para ibalik siya sa pagiging batang takot sumagot.

Biglang nagsalita si Nico.

“Althea did nothing wrong.”

Tumingin si Tita Maribel sa kanya. “You keep saying that as if repeating it will make it believable.”

“It is the truth.”

“The truth?” Tumawa nang mahina si Tita Maribel. “You wouldn’t know what to do with the truth if it stood in front of you.”

Nagbago ang mukha ni Nico.

Clarisse stiffened.

At si Althea, kahit hindi lubos na naiintindihan, naramdaman na may paparating.

“Tita,” sabi ni Clarisse, may babala sa boses.

Pero hindi tumigil si Tita Maribel.

“Do not push me, Nico. You of all people should know how fragile truth can be.”

Nico stepped forward.

“No,” sabi niya. “I know how heavy it is. I’ve been carrying yours for years.”

Nanigas si Tita Maribel.

Clarisse stood up. “Nico, stop.”

Pero sa boses ni Clarisse, hindi utos ang narinig ni Althea.

Pakiusap.

“Maybe that’s the problem,” sabi ni Nico. “We keep stopping. We keep swallowing everything. We keep pretending this marriage is sacred when it was built to bury a scandal.”

“Shut up!” sigaw ni Clarisse.

Nabigla si Althea.

Maging si Tita Maribel ay tumayo.

“Careful,” sabi nito kay Nico, mababa at mariin. “You owe this family more than you remember.”

Nico laughed once. Bitterly.

“I remember everything.”

“Then remember who paid your father’s hospital bills.”

Katahimikan.

Biglang nawala ang kulay sa mukha ni Nico.

Hindi inaasahan ni Althea ang bigat ng pangungusap na iyon. Pero sa reaksyon ni Nico, alam niyang tumama iyon sa sugat na matagal nang ginagamit laban sa kanya.

“Mommy,” sabi ni Clarisse, this time nanginginig na. “Stop.”

Ngunit hindi na maibabalik ang sinabi.

Dahan-dahang tumingin si Althea kay Nico.

Kaya pala.

Kaya pala hindi siya basta makaalis.

Hindi lang kasal ang tanikala.

Utang.

Pamilya.

Pagkakautang na ginawang kulungan.

Marahang kinuha ni Althea ang hawakan ng maleta.

“Aalis na po ako.”

Lahat sila napatingin sa kanya.

“Hindi ko po alam ang lahat ng nangyari sa inyo,” sabi niya, pinipilit maging kalmado kahit nanginginig ang boses. “At ayoko nang madagdagan ang gulo. Salamat po sa pagpapatira sa akin kahit sandali.”

“Althea,” sabi ni Nico.

Hindi siya tumingin dito.

Kung titingin siya, baka hindi niya kayanin.

“Magpapadala na lang po ako ng message kapag may matutuluyan na ako.”

Humakbang siya papunta sa pinto.

Ngunit bago pa siya makalabas, nagsalita si Clarisse.

“Wait.”

Natigil siya.

Dahan-dahang lumapit si Clarisse. Sa unang pagkakataon, wala nang yabang sa mukha nito. Wala ring galit. Pagod lang.

Pagod at takot.

“Hindi ikaw ang pinapalayas ko,” mahina nitong sabi.

Napatigil ang lahat.

Tumingin si Althea sa kanya. “Ano?”

Clarisse swallowed hard.

“Akala ko kaya ko.” Nanginginig ang boses nito. “Akala ko kapag nandito ka, mas madali kong makita kung may nagbabago kay Nico. Akala ko kung may ibang babae sa bahay, malalaman ko kung ako ba talaga ang problema.”

Hindi makapaniwala si Althea.

“You invited me here to test him?”

Hindi sumagot si Clarisse.

Iyon ang sagot.

Parang may malamig na kamay na pumasok sa dibdib ni Althea at piniga ang puso niya.

“Ginamit mo ako.”

“Hindi ko sinasadya.”

“Paano mo hindi sinasadya iyon?” tanong ni Althea, pumuputok na ang tinig sa sakit. “Pinsan mo ako. Nawalan ako ng trabaho. Wala akong matuluyan. At pinapasok mo ako sa bahay mo hindi dahil naaawa ka, kundi dahil gusto mong subukin ang asawa mo?”

Tumulo ang luha sa mata ni Clarisse. “I was desperate.”

“Lahat tayo desperate, Clarisse. Pero hindi lahat tayo gumagamit ng tao.”

Doon napaiyak si Clarisse.

Tunay na iyak.

Walang arte. Walang kontrol.

Ngunit sa halip na lumapit, nanatili si Althea sa kinatatayuan niya.

Dahil kahit masakit makita ang pinsan niya nang ganoon, mas masakit malaman na mula simula, hindi siya inampon ng bahay na iyon dahil pamilya siya.

Ginamit siya bilang pain.

Bilang salamin.

Bilang pagsusulit.

“Bakit?” tanong ni Nico, halos walang boses.

Clarisse looked at him.

“Because you stopped looking at me,” sagot niya. “And I wanted to know kung may titingnan kang iba.”

Nico’s face hardened. “So you brought your cousin here?”

“I didn’t think—”

“No. You never do when you’re afraid.”

Napapikit si Clarisse na parang sinampal.

Tita Maribel intervened. “Enough. This is absurd. Clarisse, you don’t have to explain yourself to them.”

“Yes, I do,” sabi ni Clarisse.

Nagulat si Tita Maribel.

Dahan-dahang humarap si Clarisse sa ina.

“Pagod na ako, Mommy.”

“Clarisse.”

“Pagod na akong takpan ang lahat.”

Hindi huminga si Althea.

Nico stared at his wife.

Tita Maribel’s expression turned cold. “Do not say another word.”

Pero may nabasag na kay Clarisse.

At kapag ang isang taong matagal nang nagkunwari ay napagod, wala nang pader na sapat para pigilan ang katotohanan.

“Rafael came back,” sabi ni Clarisse.

Nico’s jaw tightened. “We know.”

“No,” sabi ni Clarisse. “You don’t.”

Napatingin si Althea.

Clarisse wiped her tears. “Hindi lang siya bumalik para guluhin tayo. May hawak siya.”

“What?” tanong ni Nico.

“A video.”

Nanlamig ang buong sala.

Tita Maribel went pale.

“What video?” tanong ni Nico.

Hindi makatingin si Clarisse sa kanya.

“From before the wedding.”

Tila tumigil ang oras.

Nico took a step back.

Althea did not understand yet, but she could feel the horror filling the room.

“What’s in the video?” tanong ni Nico, bawat salita ay mabigat.

Clarisse’s lips trembled.

“Me. Rafael. And the night everything changed.”

Tita Maribel’s voice cracked like a whip.

“That is enough!”

But Clarisse was crying now. “No, Mommy. Hindi na enough. Hindi na kaya ng pananakot mo. Hindi na kaya ng pera mo. Hindi na kaya ng pangalan natin.”

Nico looked like he could barely breathe.

“Clarisse,” he said, “what happened that night?”

Clarisse covered her mouth.

For the first time, Althea saw the glamorous, untouchable woman disappear completely. Ang natira ay isang babaeng takot na takot sa multong hindi na niya matakasan.

“Hindi ko siya iniwan,” Clarisse whispered.

Nico frowned. “What?”

“Rafael. Hindi ko siya iniwan bago tayo ikasal.” She looked at him, devastated. “I was still seeing him.”

The silence was violent.

Nico did not move.

Althea’s chest tightened.

Tita Maribel closed her eyes, as if the truth had finally found a crack wide enough to enter.

“Sinabi ninyo sa akin tapos na kayo,” sabi ni Nico slowly.

Clarisse sobbed. “I know.”

“You told me he was threatening you.”

“He was.”

“You told me he fabricated everything.”

“Some of it, yes.”

“Some?”

Nico’s voice broke.

Clarisse could no longer speak.

At doon naintindihan ni Althea ang isang bahagi ng lihim.

Hindi lang pala malamig ang kasal nina Nico at Clarisse dahil sa ugali. Hindi lang dahil sa panahon. Hindi lang dahil sa pagod.

Nagsimula ito sa kasinungalingan.

Sa panloloko.

Sa isang kasal na ginawa hindi para pag-isahin ang dalawang taong nagmamahalan, kundi para tabunan ang kahihiyan ng isang pamilyang mas mahal ang reputasyon kaysa katotohanan.

“Nico,” sabi ni Clarisse, umiiyak, “I was scared.”

He looked at her with a pain so deep it made Althea want to look away.

“Of losing me?” he asked.

Clarisse did not answer.

Nico nodded slowly.

“No,” he said. “You were scared of being exposed.”

That broke her.

Clarisse sank onto the sofa, crying into her hands.

Tita Maribel walked toward her daughter, but Clarisse moved away.

“No,” Clarisse cried. “Don’t touch me.”

Tita Maribel froze.

For once, the powerful woman had no words.

Biglang tumunog ang cellphone ni Nico.

Lahat sila napatingin.

Nasa mesa iyon.

The screen lit up.

Rafael Sandoval.

Nico did not answer.

The phone stopped ringing.

Then a message arrived.

Nico picked it up slowly.

His face changed as he read.

“What is it?” tanong ni Althea before she could stop herself.

Nico looked at Clarisse.

Then at Tita Maribel.

Then finally at Althea.

His voice was low when he read the message aloud.

“You have twenty-four hours to tell him the rest, Clarisse. Or I send the video to everyone—including Althea.”

Althea’s blood turned cold.

“Bakit ako?” bulong niya.

Another message came in.

This time, there was an attachment.

A photo.

Nico opened it.

The room fell silent.

The image was old, slightly blurred.

Clarisse, younger, crying in a dimly lit room.

Beside her stood Rafael.

And behind them, partially visible in the reflection of a mirror, was a woman Althea recognized immediately.

Tita Maribel.

But that was not what made Althea’s knees weaken.

On the table in the photo was a document.

A birth certificate.

The name of the child was partly covered.

But the mother’s name was visible.

Clarisse Monteverde.

And the date was several months before her wedding to Nico.

Althea’s hand flew to her mouth.

Nico stared at the photo, unmoving.

Clarisse sobbed harder.

Tita Maribel whispered, “Delete it.”

But no one moved.

Because the secret was no longer just about an affair.

No longer just about Rafael.

No longer just about a marriage built on lies.

Somewhere in the past, there had been a child.

And judging by Nico’s shattered expression, he had never known.