Alas-singko pa lamang ng umaga ay gising na si Jericho Aquino.

Eksaktong alas-singko y medya, nakabihis na siya ng puting polo, dark blue slacks, at safety shoes. Habang umiinom ng itim na kape sa balkonahe ng kanyang condominium, nakabukas ang tablet sa harapan niya. Sunod-sunod niyang binabasa ang mga report tungkol sa Skyline Residences Project.

Tatlong buwan.

Iyon lang ang ibinigay na palugit ng kumpanya upang maibalik sa tamang iskedyul ang proyekto.

Sa bawat pahinang binubuklat niya, lalo niyang nakikita ang laki ng problema.

Delayed ang steel delivery.

May kakulangan sa materyales.

May ilang subcontractor na hindi sumusunod sa timeline.

At ang pinakamatinding problema...

Hindi tugma ang plano ng opisina sa aktuwal na nangyayari sa construction site.

"Unbelievable..."

Mahina niyang sambit.

Isinara niya ang tablet at agad na umalis.

Sa kabilang bahagi ng lungsod...

Mas maaga pang nasa construction site si Kenneth Torres.

"Good morning, Sir Ken!"

"Morning!"

Isa-isang kinamayan ni Kenneth ang mga laborer.

"Kumusta ang anak mo, Mang Ben?"

"Okay na po, Sir. Salamat sa pinahiram ninyo."

"Wala 'yon."

Lumapit naman ang isa pang manggagawa.

"Sir, may sira po ulit ang mixer."

"Sige. Tatawagan ko ang maintenance."

Hindi man iyon bahagi ng kanyang trabaho, ginagawa pa rin niya.

Para kay Kenneth, walang maliit na problema.

Lahat ay kailangang maresolba.

Habang nakikipag-usap siya sa mga tao, may isang itim na SUV ang pumasok sa site.

Tahimik na bumaba si Jericho.

Kaagad na tumayo nang tuwid ang ilang empleyado.

"Sir Jericho..."

Tumango lamang ito.

Hindi niya pinansin ang pagbati ng karamihan. Diretso siyang naglakad papunta sa gitna ng proyekto.

Napansin siya ni Kenneth.

"Himala. Nasa site ka."

Hindi sumagot si Jericho.

Sa halip ay tumingin siya sa paligid.

Nakasalansan ang bakal sa maling lugar.

May ilang hollow blocks na nababasa ng ulan.

May tatlong tauhan na walang suot na safety goggles.

Lalong sumeryoso ang kanyang mukha.

"Who is supervising this area?"

Lumapit ang foreman.

"Ako po, Sir."

"Bakit walang safety goggles ang mga tao mo?"

"Sir, may—"

"Huwag kang magpaliwanag."

Tahimik ang buong site.

"Kunin ninyo ang lahat ng kulang na safety equipment."

"Opo."

Napatingin si Kenneth.

"Teka lang."

Lumingon si Jericho.

"Hindi mo man lang tinanong kung bakit."

"Hindi kailangan."

"Kailangan."

Naningkit ang mga mata ni Jericho.

"Safety violation ang nakita ko."

"At may dahilan."

"Anong dahilan?"

"Nasira ang delivery kahapon. Papunta na ang bagong equipment."

"Hanggang wala ang equipment, dapat hindi sila nagtatrabaho."

Napabuntong-hininga si Kenneth.

"Kapag pinatigil ko ang trabaho ngayon, madedelay lalo ang project."

"Mas mabuti nang ma-delay kaysa may maaksidente."

Tahimik ang lahat.

Nagkatinginan ang dalawang lalaki.

Pareho silang may punto.

Ngunit pareho ring ayaw magpatalo.

"Alam mo ba ang ginagawa mo?" tanong ni Kenneth.

Malamig ang sagot ni Jericho.

"Mas alam ko ang responsibilidad ko."

At iyon ang nagsimula ng unang malaking pagtatalo nila.

Halos isang oras silang naglibot sa buong site.

Bawat makita ni Jericho ay may puna.

"Bakit hindi updated ang inventory?"

"Bakit walang signature ang inspection sheet?"

"Bakit kulang ang documentation?"

Pakiramdam ni Kenneth ay iniisa-isa ng project manager ang lahat ng mali.

Hindi na niya napigilan.

"Pwede ba?"

Huminto si Jericho.

"Hindi lang papel ang project."

"Alam ko."

"Hindi."

Napakunot-noo si Jericho.

"Ang nakikita mo lang ay reports."

"Dahil iyon ang basehan."

"Ang nakikita ko ay mga tao."

Tahimik.

"Hindi mo ba napapansin?"

"Ano?"

"Pagod na ang mga laborer."

"Tatlong linggo na silang overtime."

"Kulang ang supply."

"May mga contractor na hindi sumisipot."

"Pero ang unang nakita mo..."

Huminto siya.

"...ay kulang na pirma."

Natahimik si Jericho.

Hindi dahil wala siyang maisagot.

Kundi dahil unang beses may nagsalita sa kanya nang ganoon katapang.

Bandang tanghali...

Nagtipon ang mga supervisor para sa emergency coordination meeting.

Mainit ang panahon.

Nakasandal si Kenneth sa mesa habang nagpapaliwanag.

"Kailangan nating unahin ang Tower B."

Tumango ang karamihan.

Ngunit nagsalita si Jericho.

"Hindi."

Napatingin ang lahat.

"Tower C ang uunahin."

"Bakit?"

"Doon mas malaki ang financial exposure."

Napailing si Kenneth.

"Hindi."

"Bakit?"

"Dahil ang foundation ng Tower B ang mas delikado."

Tahimik na naman.

Naglabas ng blueprint si Kenneth.

"Ito."

Itinuro niya ang ilang bahagi ng plano.

"Kapag hindi natin ito inayos ngayong linggo, doble ang magiging gastos."

Lumapit si Jericho.

Tinitigan niya ang blueprint.

Pagkatapos ay tahimik niyang kinuha ang marker.

May isinulat siya.

Pagkatapos ay itinuro ang ibang bahagi.

"Mas malaki ang mawawala rito."

Napatingin si Kenneth.

Nagulat siya.

Tama ang computation.

Pero...

May napansin din siya.

"Sandali..."

Lumapit siya.

"May mali."

"Ano?"

"Ito."

Tinuro niya ang isang sukat.

"Lumang drawing ang gamit mo."

Napakunot-noo si Jericho.

"Kailan pa?"

"In-update ko 'yan dalawang araw na ang nakalipas."

Kinuha ni Kenneth ang tablet.

Ipinakita ang bagong plano.

Nanahimik si Jericho.

Sa unang pagkakataon...

May mali siya.

Hindi niya alam na may bagong revision.

Napansin iyon ng lahat.

Inaasahan nilang magagalit ang project manager.

Ngunit...

"You're right."

Nagulat ang buong conference room.

Pati si Kenneth.

"Iyon ang latest revision."

Tahimik na ibinaba ni Jericho ang marker.

"Kasalanan ko. Hindi pa iyon na-upload sa system na ginagamit ko."

Hindi inaasahan ni Kenneth ang simpleng pag-amin.

Akala niya ay ipipilit pa nito ang gusto.

Ngunit kabaligtaran ang nangyari.

Natapos ang meeting nang mas maayos kaysa inaasahan.

Habang palabas si Kenneth ng site office, naramdaman niyang may sumabay sa kanyang maglakad.

Si Jericho.

Tahimik silang dalawa.

Makalipas ang ilang sandali ay nagsalita si Jericho.

"Salamat."

Napalingon si Kenneth.

"Para saan?"

"Sa pag-correct mo."

Napangiti siya.

"Akala ko magagalit ka."

"Hindi ako galit kapag tama ang kausap ko."

"Wow."

Napatawa si Kenneth.

"May puso ka rin pala."

Hindi sumagot si Jericho.

Ngunit sa unang pagkakataon...

Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi.

Halos hindi iyon mapansin.

Ngunit nakita iyon ni Kenneth.

At hindi niya inaasahang...

Bagay pala sa seryosong project manager ang ngumiti.

Hindi rin niya napansing ilang segundo na pala siyang nakatitig dito.

Hanggang sa biglang magsalita si Jericho.

"May dumi sa mukha mo."

"Ano?"

Agad na pinunasan ni Kenneth ang kanyang pisngi.

Napatawa si Jericho.

Isang maikling tawa.

Mahina.

Ngunit totoo.

Napatigil si Kenneth.

"Ikaw ba talaga 'yan?"

Hindi na sumagot si Jericho.

Naglakad na lamang siya papunta sa kanyang sasakyan.

Habang pinagmamasdan siyang papalayo, napailing si Kenneth.

"Akala ko robot ka..."

Ngunit sa likod ng malamig na ekspresyon ng lalaking iyon, unti-unti niyang nakikitang may isang taong matagal nang nakalimutang ngumiti.

At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan...

Gusto niyang siya ang maging dahilan para mas madalas itong ngumiti.