Lumipas ang isang linggo mula nang maging opisyal na magka-partner sina Jericho Aquino at Kenneth Torres sa Skyline Residences Project.

Sa loob ng pitong araw, halos araw-araw silang magkasama.

Site inspection sa umaga.

Coordination meeting sa tanghali.

Pagre-review ng plano at budget hanggang gabi.

Ngunit kahit magkasama sila sa iisang proyekto, hindi pa rin nawawala ang kanilang bangayan.

"Lumampas ng limang minuto ang meeting."

Mahinang napailing si Kenneth habang naglalakad papasok sa conference room.

"Traffic."

Hindi man lang nag-angat ng tingin si Jericho mula sa laptop.

"Hindi valid na dahilan."

"Buhay ang Metro Manila, Jericho. Hindi robot."

"Tulad ng sinabi ko noong unang araw, ayokong makarinig ng dahilan."

Napabuntong-hininga si Kenneth.

"Fine."

Inilapag niya ang helmet sa mesa.

"Susubukan kong kontrolin ang trapiko bukas."

Narinig ng ibang engineer ang sagot niya at napangiti.

Hindi napigilan ni Jericho ang mapasinghap.

"You're impossible."

"At least alam mo."

Matapos ang meeting, sabay silang nagtungo sa Site B.

Habang naglalakad, napansin ni Kenneth na halos lahat ng empleyado ay kinakabahan kapag lumalapit si Jericho.

May isang bagong engineer na hindi sinasadyang nalaglag ang clipboard.

"Sorry po, Sir!"

Tahimik na pinulot ni Jericho ang clipboard.

Akala ng binata ay sisigawan siya.

Ngunit iniabot lamang ito ni Jericho.

"Mag-ingat."

"Opo."

Pagkaalis nila, napansin ni Kenneth ang kakaibang reaksyon ng engineer.

"Akala ko papagalitan niya ako."

Ngumiti si Kenneth.

"Hindi siya ganoon kasama."

"Talaga?"

"Hindi lang siya marunong ngumiti."

Sa di kalayuan, narinig pala iyon ni Jericho.

Hindi siya lumingon.

Ngunit bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi.

Bandang tanghali ay nagtungo sila sa canteen ng site.

Halos lahat ng empleyado ay nagulat.

"Kasabay nating kakain si Sir Jericho?"

"First time yata."

Tahimik na umupo si Jericho sa isang sulok.

Lumapit si Kenneth dala ang dalawang tray.

"Libre kita."

"Hindi kailangan."

"Hindi kita tinatanong."

Ibinaba niya ang tray sa harapan ni Jericho.

May pritong isda.

Ginisang gulay.

At sabaw.

Tiningnan iyon ni Jericho.

"Wala kang burger?"

"Mas masarap ang lutong bahay."

"Hindi ako sanay."

"Simulan mo ngayon."

Tahimik na nagsimula silang kumain.

Makalipas ang ilang minuto ay napansin ni Kenneth na halos hindi ginagalaw ni Jericho ang pagkain.

"Bakit?"

"Wala."

"Sigurado?"

Tahimik si Jericho.

Hanggang sa mapabuntong-hininga siya.

"Naalala ko lang ang nanay ko."

Natigilan si Kenneth.

Unang beses niyang narinig ang personal na kuwento nito.

"Mahilig siyang magluto ng ganito."

Tahimik na nakinig si Kenneth.

"Matagal na siyang wala."

"Sorry."

Tumango lamang si Jericho.

"Simula nang mawala siya..."

"...hindi na ako halos kumakain sa labas."

Hindi na nagsalita si Kenneth.

Ngayon niya naunawaan.

Hindi malamig ang lalaki.

Marami lamang siyang bagay na hindi pa rin kayang bitawan.

Kinagabihan...

Habang nire-review nila ang progress report sa opisina, biglang nawalan ng kuryente ang buong gusali.

Nagkaroon ng emergency shutdown.

"Great."

Napailing si Kenneth.

"Sira yata ang transformer."

Madilim ang buong opisina.

Emergency lights lamang ang nagbibigay-liwanag.

Tahimik silang dalawa.

Narinig lamang ang malakas na ulan sa labas.

"Looks like matatagalan."

Umupo si Kenneth sa mesa.

"Kwento ka naman."

"Wala akong ikukuwento."

"Lahat naman ng tao may kwento."

Tahimik.

Makalipas ang ilang segundo ay nagsalita si Jericho.

"May nakababatang kapatid ako."

Nagulat si Kenneth.

"Hindi ko alam."

"Alam ng iilan."

"Nasaan siya?"

Tahimik na napayuko si Jericho.

"Wala na rin."

Parang huminto ang oras.

Hindi agad nakapagsalita si Kenneth.

"Car accident."

Mahina ang boses ni Jericho.

"Ako ang nagmamaneho."

Napatitig si Kenneth.

"Ilang taon na?"

"Labing-isang taon."

"At hanggang ngayon..."

"...ako pa rin ang sinisisi ng sarili ko."

Tahimik na bumuhos ang ulan.

Wala nang narinig si Kenneth kundi ang bigat ng mga salitang iyon.

Ngayon niya naunawaan kung bakit napakahalaga kay Jericho ang bawat safety protocol.

Hindi lang iyon tungkol sa trabaho.

May pinanggagalingan ang bawat utos nito.

May sugat na hindi pa naghihilom.

"Dahil ba roon kaya sobrang istrikto ka?"

Hindi agad sumagot si Jericho.

"Sapat na ang isang pagkakamali para mawala ang taong mahal mo."

Mahina ang boses nito.

"Ayaw ko nang maulit."

Unti-unting lumambot ang ekspresyon ni Kenneth.

Lumapit siya at tahimik na umupo sa tabi nito.

"Hindi ko alam ang pinagdaanan mo."

"Wala namang may alam."

"Ngayon..."

"...meron na."

Nagkatinginan silang dalawa.

Hindi iyon tingin ng dalawang magkalabang katrabaho.

Kundi ng dalawang taong unti-unting nagkakaunawaan.

Biglang bumukas ang ilaw.

"Sir! Bumalik na ang kuryente!"

Napasigaw ang maintenance staff.

Agad ding bumalik sa normal ang buong opisina.

Tumayo si Jericho.

"Tapusin na natin ang reports."

Ngumiti si Kenneth.

"Akala ko magiging emotional moment na."

"Huwag kang assuming."

Natawa si Kenneth.

"Welcome back, Mr. Serious."

Naglakad na si Jericho pabalik sa conference table.

Ngunit bago siya tuluyang makaupo, mahina siyang nagsalita.

"Kenneth."

"Hmm?"

"Salamat."

"Para saan?"

"Sa pakikinig."

Hindi na siya nagsalita pa.

Ngunit sapat na iyon para maintindihan ni Kenneth na unti-unti nang bumababa ang matataas na pader na matagal nang itinayo ni Jericho sa paligid ng kanyang puso.

Hindi pa nila iyon inaamin.

Ngunit sa bawat araw na lumilipas, hindi na lamang trabaho ang nagbubuklod sa kanila.

May isang damdaming tahimik na umuusbong.

At pareho pa nilang hindi alam kung paano ito haharapin.