Maagang dumating si Kenneth Torres sa opisina.

Hindi pa man nagsisimula ang araw ay may kakaiba na siyang napansin.

Tahimik ang executive floor.

Karaniwang masigla ang mga empleyado tuwing umaga, ngunit ngayon ay pabulong silang nag-uusap habang pasulyap-sulyap sa conference room.

Lumapit si Kenneth sa receptionist.

"Anong meron?"

Mahina itong ngumiti.

"May bisita si Sir Jericho."

"Sino?"

"Isang investor... pero parang magkakilala na sila."

Napakunot-noo si Kenneth.

Hindi na siya nagtanong pa at dumiretso sa conference room dala ang progress reports.

Pagbukas niya ng pinto, natigilan siya.

Sa loob ay nakaupo si Jericho Aquino, kaharap ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng mamahaling navy blue suit. Maayos ang buhok nito at halatang sanay makihalubilo sa mga negosyante.

Tumayo ang lalaki nang makita si Kenneth.

"Ikaw siguro ang bagong partner ni Jericho."

Ngumiti ito at iniabot ang kamay.

"Ako si Nathan Velasco."

Tinanggap naman ni Kenneth ang pakikipagkamay.

"Kenneth Torres."

Ngunit napansin niyang hindi man lang ngumiti si Jericho.

Nakahawak lamang ito sa tasa ng kape habang tahimik na nakatingin sa bintana.

Matapos ang maikling pagpapakilala, nagsimula ang meeting.

"Ang kumpanya namin ang magiging pangunahing investor sa second phase ng Skyline Residences," paliwanag ni Nathan.

Nagpatuloy ito sa pagpapakita ng financial projections.

Tahimik na nakikinig si Kenneth.

Ngunit mas napansin niya ang katahimikan ni Jericho.

Karaniwan itong nagbibigay agad ng opinyon sa bawat detalye.

Ngayon...

Halos wala itong sinasabi.

Nang matapos ang presentasyon, tumayo si Nathan.

"I'll see you later, Jericho."

Bahagya nitong tinapik ang balikat ng lalaki bago lumabas ng silid.

Naiwan sina Kenneth at Jericho.

Tahimik.

"Kaibigan mo?"

Tanong ni Kenneth.

"Hindi."

"Magkakilala kayo."

"Oo."

"Matagal na?"

Tumango si Jericho.

"Walong taon."

Hindi na ito nagsalita pa.

Mas lalo lamang nagtaka si Kenneth.

Bandang tanghali, nagtungo sila sa construction site.

Habang sinusuri ang mga bagong materyales, napansin ni Kenneth na tila wala sa sarili si Jericho.

"Sir, okay lang ba ang sukat na ito?" tanong ng foreman.

Ilang segundo bago sumagot si Jericho.

"Ha?"

Nagkatinginan ang mga tauhan.

Hindi nila sanay na nawawala sa pokus ang kanilang project manager.

Lumapit si Kenneth.

"Ako na rito."

Tahimik na tumango si Jericho.

Habang si Kenneth ang nakikipag-usap sa mga tao, napansin niyang nakatulala lamang si Jericho sa malayo.

Pagkatapos ng inspeksiyon, magkatabi silang nakaupo sa site office.

Tahimik.

Si Kenneth na ang unang nagsalita.

"Hindi ka ganyan dati."

"Wala."

"Jericho."

Napabuntong-hininga ang lalaki.

"Anong gusto mong malaman?"

"Kung sino talaga si Nathan."

Matagal na katahimikan ang namagitan sa kanila.

Hanggang sa unti-unting nagsalita si Jericho.

"Dati..."

"...siya ang pinakamalapit kong kaibigan."

"Kaibigan lang?"

Tumitig si Jericho sa tasa ng kape.

"Hindi."

Natahimik si Kenneth.

"Minahal ko siya."

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ni Kenneth.

Hindi niya inaasahan ang sagot.

"Alam ba niya?"

"Oo."

"At?"

"Minahal din niya ako."

Hindi makapaniwala si Kenneth.

"Kung gano'n... bakit hindi kayo?"

Napapikit si Jericho.

"Dahil pinili niya ang negosyo ng pamilya."

"At ako..."

"...ang iniwan."

Makalipas ang ilang minuto, bumalik sila sa opisina.

Habang naglalakad sa hallway, biglang may tumawag.

"Jericho."

Lumingon silang dalawa.

Si Nathan.

May hawak itong maliit na paper bag.

"Inihatid ko lang ang paborito mong coffee beans."

Hindi ito tinanggap ni Jericho.

"Hindi na kailangan."

Ngumiti si Nathan.

"Hindi ka pa rin nagbabago."

Bago pa makaalis si Nathan ay nagsalita si Kenneth.

"Sir Nathan."

Lumingon ito.

"May kailangan pa ba kayo sa project?"

"Wala."

Sandaling tumingin si Nathan kay Kenneth.

"Pero alagaan mo si Jericho."

Napakunot-noo si Kenneth.

"Bakit?"

Mahina ang naging sagot ni Nathan.

"Masyado siyang magaling magkunwaring okay."

At tuluyan na itong umalis.

Kinagabihan...

Habang pauwi si Kenneth, hindi mawala sa isip niya ang mga narinig.

Hindi siya dapat maapektuhan.

Magka-partner lang sila sa trabaho.

Wala nang iba.

Pero bakit parang may mabigat na pakiramdam sa dibdib niya?

Hindi niya maipaliwanag.

Samantala...

Nasa rooftop ng opisina si Jericho.

Tahimik siyang nakatanaw sa mga ilaw ng lungsod.

Maya-maya ay may narinig siyang yabag.

Si Kenneth.

May dala itong dalawang paper cup ng mainit na kape.

"Hinulaan kong nandito ka."

Tahimik niyang iniabot ang isang tasa.

Hindi nagsalita si Jericho.

Tinanggap lamang niya iyon.

Pareho silang nakatanaw sa malawak na siyudad.

Matagal na walang nagsalita.

Hanggang sa si Kenneth ang bumasag sa katahimikan.

"Masakit pa rin ba?"

Hindi na niya kinailangang sabihin kung ano ang tinutukoy.

Mahina ang naging sagot ni Jericho.

"Hindi na."

Napangiti si Kenneth.

"Nagsisinungaling ka."

Napabuntong-hininga si Jericho.

"Hindi madaling kalimutan ang taong minsan mong pinangarap makasama habang-buhay."

Tahimik na nakinig si Kenneth.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang ngumiti.

"Alam mo..."

"Ano?"

"May isang bagay akong napansin."

"Ano 'yon?"

"Kapag kasama mo ako..."

"...mas madalas ka nang ngumiti."

Napalingon si Jericho.

Sandaling nagtama ang kanilang mga mata.

May kung anong bumilis sa tibok ng puso nilang dalawa.

Ngunit bago pa man may magsalita...

Biglang tumunog ang telepono ni Kenneth.

Agad niyang sinagot ang tawag.

"Hello?"

Nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.

"Ano?"

Napatingin si Jericho.

"Ano'ng nangyari?"

Ibinaba ni Kenneth ang telepono.

Namumutla ang kanyang mukha.

"May bumagsak na scaffolding sa Site B."

"May mga trabahador na naipit."

Hindi na sila nag-aksaya ng kahit isang segundo.

Pareho silang tumakbo papunta sa elevator.

At hindi nila alam na ang gabing iyon ang magiging pinakamabigat na pagsubok sa kanilang samahan—isang trahedyang susubok hindi lamang sa kanilang kakayahan bilang mga lider, kundi pati sa unti-unti nilang nabubuong tiwala sa isa't isa.