Halos magliyab ang mga ilaw ng Site B nang dumating sina Jericho Aquino at Kenneth Torres.

Naroon na ang mga ambulansya.

Mga fire truck.

Pulis.

At dose-dosenang manggagawang nagkakagulo.

May ilang umiiyak.

May mga sugatan na nakaupo sa gilid habang nilalagyan ng benda ang kanilang mga sugat.

Pagkababa pa lamang ng sasakyan, tumakbo na si Kenneth.

"Nasaan ang mga naipit?"

Lumapit ang foreman na si Mang Roberto.

"Sir! Tatlo pa po ang nasa ilalim!"

Hindi na nagdalawang-isip si Kenneth.

"Kunin ang hydraulic jack!"

"Dalhin ang rescue ropes!"

"Ayaw kong may papasok nang walang helmet at harness!"

Napatingin sa kanya si Jericho.

Sa gitna ng kaguluhan, nananatiling malinaw ang bawat utos ni Kenneth.

Samantala, mabilis ding kumilos si Jericho.

"Tawagan ang pinakamalapit na ospital."

"Ihanda ang attendance log."

"Kailangan nating makumpirma kung ilan ang nasa loob."

Lumapit ang isang engineer.

"Sir, baka bumigay ulit ang scaffolding."

Napatingin si Jericho sa bakal na nakasandal sa ikalimang palapag.

Hindi ito matatag.

Isang maling galaw lamang...

Maaaring gumuho muli.

"Evacuate everyone within the danger zone."

"Opo!"

Habang papalapit si Kenneth sa bahagi ng gumuhong scaffolding, narinig niya ang mahinang sigaw.

"Sir!"

"Tulong!"

May tao pa.

"Narinig ko!"

Sigaw ni Kenneth.

Lumuhod siya upang silipin ang makitid na siwang.

Isang laborer ang naipit sa ilalim ng bakal.

"Dito lang ako."

"Ilalabas ka namin."

Lumingon siya sa rescue team.

"Dahan-dahan ang pag-angat."

"Walang biglaang galaw."

Habang abala ang lahat, napansin ni Jericho ang isang malaking bakal na unti-unting dumudulas mula sa itaas.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

"Kenneth!"

Hindi ito narinig ng binata.

Nakatutok ito sa pagliligtas.

Wala nang oras.

Tumakbo si Jericho.

"Kenneth!"

Paglapit niya, buong lakas niyang hinila ang braso nito.

Kasabay noon...

BANG!

Malakas na bumagsak ang bakal sa mismong lugar na kinatatayuan ni Kenneth ilang segundo lang ang nakalipas.

Napahiga silang dalawa sa semento.

Natahimik ang buong paligid.

Mabilis ang paghinga ni Kenneth.

Hindi siya makapaniwala sa nangyari.

Unti-unti niyang nilingon si Jericho.

Nakatakip pa rin ang katawan nito sa kanya.

"Jericho..."

Hindi agad sumagot ang lalaki.

Napansin ni Kenneth ang bahagyang pagngiwi nito.

"Nasaktan ka?"

Umiling ito.

"Ayos lang ako."

Ngunit nang tumayo si Jericho...

May tumulong dugo mula sa kaliwang braso nito.

Tinamaan pala siya ng matulis na bakal.

"Sir! Sugatan kayo!"

Lumapit agad ang medic.

"Minor cut lang."

Mariing sagot ni Jericho.

Ngunit hindi sang-ayon si Kenneth.

"Minor?"

Hinawakan niya ang braso nito.

"Malalim ang sugat."

"Wala akong oras."

"Meron."

"May mga tao pang kailangang iligtas."

"At paano kung mawalan ka ng malay?"

Tahimik si Jericho.

Hindi sanay na may sumasagot sa kanya nang ganoon.

Mas lalong hindi siya sanay na may nag-aalala para sa kanya.

Hinila siya ni Kenneth papunta sa medical tent.

"Limang minuto."

"Pagkatapos, pwede ka nang bumalik."

Hindi na tumutol si Jericho.

Habang nililinis ng medic ang sugat, tahimik lamang silang dalawa.

Maya-maya ay nagsalita si Kenneth.

"Bakit mo ginawa iyon?"

"Ano?"

"Bakit mo ako hinila?"

Tumingin si Jericho sa kanya.

"Kung hindi kita hinila..."

"...patay ka."

"Tapos?"

"Ayaw kong may mamatay."

Napailing si Kenneth.

"Hindi."

"Hindi lang iyon."

Tahimik si Jericho.

Ngayon niya lamang napansin kung gaano kalapit ang mukha ni Kenneth.

Makikita niya ang pag-aalala sa mga mata nito.

Hindi iyon pagpapanggap.

Totoo.

Napabuntong-hininga siya.

"Hindi ko alam."

"Ang alam ko lang..."

"...ayaw kitang mapahamak."

Nanahimik si Kenneth.

May kung anong mainit na dumaloy sa dibdib niya.

Hindi na niya alam kung ano ang sasabihin.

Pagsapit ng alas-onse ng gabi...

Matagumpay na nailabas ang tatlong naipit na manggagawa.

Sugatan.

Ngunit buhay.

Nang marinig iyon ng lahat, sabay-sabay silang napapalakpak.

May ilan pang napaiyak sa sobrang tuwa.

Lumapit si Mang Roberto kina Jericho at Kenneth.

"Sir..."

"Salamat."

"Kung hindi kayo dumating..."

Hindi na niya natuloy ang sasabihin.

Tinapik lamang siya ni Kenneth sa balikat.

"Ang importante, ligtas ang lahat."

Ngunit si Jericho ay hindi nakangiti.

May kung anong bumabagabag sa isip niya.

Kinabukasan...

Nagkaroon ng emergency investigation sa opisina.

Naroon ang board of directors.

Mga investor.

At safety inspectors.

Ipinakita ang mga litrato ng gumuhong scaffolding.

Tahimik ang lahat.

Hanggang sa magsalita ang chief investigator.

"Hindi ito simpleng aksidente."

Nagkatinginan sina Kenneth at Jericho.

"Ano'ng ibig sabihin?"

Tanong ni Kenneth.

May inilabas na larawan ang investigator.

Close-up ito ng isa sa mga pangunahing bolt ng scaffolding.

"Nakita naming may malinaw na bakas ng pagputol."

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

"Someone deliberately weakened the structure."

Parang huminto ang oras.

"Sabotahe?"

Mahinang tanong ni Kenneth.

Tumango ang investigator.

"At base sa initial findings..."

"...ginawa ito ilang oras bago ang aksidente."

Tahimik ang buong conference room.

Biglang nagsalita ang isa sa mga direktor.

"Kung gano'n..."

"...may tao sa loob ng proyekto ang gustong pabagsakin ang Skyline Residences."

Unti-unting napakuyom ang kamao ni Jericho.

Naalala niya ang mga sunod-sunod na problema nitong mga nakaraang linggo.

Delayed deliveries.

Nawawalang dokumento.

Maling inventory.

At ngayon...

Isang tangkang pagpatay.

Dahan-dahan siyang tumingin kay Kenneth.

"Hindi na ito basta proyekto."

Tumango si Kenneth.

"Hindi."

"May kalaban na tayo."

Sa labas ng conference room, may isang lalaking tahimik na naglalakad palayo habang may kausap sa telepono.

"Hindi sila namatay."

Mahina ang boses nito.

"Patawarin mo ako."

Mula sa kabilang linya ay may malamig na tinig na sumagot.

"Hindi na puwedeng umatras."

"Siguraduhin mong sa susunod... matatapos ang trabaho."

Dahan-dahang ibinaba ng lalaki ang telepono.

Hindi nakita nina Jericho at Kenneth ang kanyang mukha.

Ngunit malinaw na...

Hindi pa nagsisimula ang tunay na laban.