"Tawag kayo ng ambulansya!"

"May sugatan!"

Nagkagulo ang buong construction site matapos ang insidente.

Nagmamadaling lumapit ang mga engineer, foreman, at safety officers. Ang ilan ay agad na sinigurong wala nang iba pang bakal na maaaring bumagsak.

Samantala, nakaupo si Rafael Flores sa sementadong sahig habang nakatulala sa lalaking nakahandusay sa kanyang harapan.

Si Daniel Navarro.

May dugo sa noo, gasgas ang magkabilang braso, at hirap tumayo.

"Sir, huwag po kayong gagalaw," sabi ng company nurse habang sinusuri si Rafael.

"Ayos lang ako."

"Pero kailangan po kayong dalhin sa ospital."

Umiling si Rafael.

"Hindi ako ang unahin ninyo."

Napatingin siya kay Daniel.

"Siya."

Nagkatinginan ang lahat.

Hindi makapaniwala ang mga empleyado.

Kilalang-kilala nila ang CEO.

Kapag may aksidente sa site, ang unang tanong nito ay kung bakit nangyari iyon.

Hindi kung kumusta ang mga nasaktan.

Ngayon...

Iba ang inuuna niya.

Lumapit si Rafael kay Daniel.

"Kaya mo bang tumayo?"

Ngumiti si Daniel kahit namimilipit sa sakit.

"Kaya pa, sir."

"Bakit mo ginawa?"

Napakamot si Daniel sa batok.

"Ewan ko."

"Hindi 'yan sagot."

"Kung hindi ko po kayo tinulak... baka pareho tayong wala rito."

Tahimik si Rafael.

Hindi niya alam kung paano sasagot.

Sa loob ng tatlumpu't dalawang taon niyang nabubuhay, ngayon lang may taong nagsapanganib para sa kanya nang walang hinihinging kapalit.

"Dalhin siya sa pinakamagandang ospital."

Napatingin ang project manager.

"Sir... private hospital po?"

"Oo."

"Company expense?"

Tumingin si Rafael.

"May problema ba?"

"Ah... wala po."

---

Makalipas ang isang oras...

Tahimik ang pribadong kuwarto sa ospital.

Mahimbing na natutulog si Daniel habang nakakabit ang dextrose sa kaliwang kamay.

Ayon sa doktor, wala namang bali.

Malalim lamang ang sugat sa noo at maraming pasa sa katawan.

Nakahinga nang maluwag si Rafael.

Hindi niya namalayang halos isang oras na pala siyang nakaupo sa tabi ng kama.

Maya-maya'y bumukas ang pinto.

"Sir."

Pumasok si Grace.

"Nandito na po ang report."

Iniabot nito ang tablet.

Napakunot ang noo ni Rafael habang binabasa ang paunang imbestigasyon.

Hindi aksidente.

May safety cable na sinadyang luwagan.

Nanigas ang kanyang panga.

"Sigurado?"

"Oo, sir."

"Nakita sa CCTV?"

"May isang bahagi pong walang coverage."

Tumayo si Rafael.

"Ibig mong sabihin, may gustong pumatay sa akin?"

Hindi agad nakasagot si Grace.

"Iniimbestigahan pa po."

Mariing ipinikit ni Rafael ang kanyang mga mata.

Hindi ito simpleng aksidente.

May taong gustong mawala siya.

At kung hindi dahil kay Daniel...

Siya ang nakahiga ngayon sa morgue.

---

Kinagabihan...

Nagising si Daniel.

Napakurap siya habang pinagmamasdan ang puting kisame.

"Ospital..."

Unti-unti niyang naalala ang nangyari.

"Patay..."

Bigla siyang napaupo.

"Yung trabaho!"

Napangiwi siya sa sakit.

"Siguradong tanggal ako."

"Hindi."

Napalingon siya sa pamilyar na boses.

Nakatayo sa tabi ng bintana si Rafael.

Nakaalis na ang coat ng suit nito at nakaluwag ang kurbata.

Mukhang ilang oras na ring hindi nagpapahinga.

"Sir..."

"Kamusta ang pakiramdam mo?"

"Ayos lang po."

Tumayo si Rafael at inilapag sa mesa ang isang paper bag.

"May pagkain."

"Naku, sir. Hindi na po kailangan."

"Kailangan."

Hindi sanay si Daniel sa ganoong klaseng katahimikan.

Pakiramdam niya ay mali ang eksena.

Isang CEO.

At isang construction worker.

Magkaibang-magkaiba ang mundo nila.

"Bakit... nandito pa rin kayo?"

Hindi agad sumagot si Rafael.

Pagkaraan ng ilang segundo ay sinabi niya ang mga salitang hindi inaasahan ni Daniel.

"Utang ko sa iyo ang buhay ko."

Napakamot si Daniel.

"Sir, huwag n'yo pong isipin iyon."

"Hindi ganoon kadali."

Napangiti si Daniel.

"Kung gusto n'yo pong bumawi, siguraduhin n'yo lang na ligtas ang lahat ng manggagawa."

Parang may tumama sa dibdib ni Rafael.

Simple lang ang hiling.

Hindi pera.

Hindi promosyon.

Hindi malaking pabuya.

Kaligtasan ng mga kasamahan.

Ngunit bago pa man siya makasagot, bumukas muli ang pinto.

Isang security officer ang nagmamadaling pumasok.

"Sir Rafael!"

"Ano?"

"May nahuli na po kaming empleyadong nagtangkang burahin ang CCTV files."

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Rafael.

"Dalhin ninyo siya sa conference room."

"Yes, sir."

Bago lumabas, muli niyang binalingan si Daniel.

"Magpahinga ka."

"Sir..."

"Huwag kang mag-alala."

"Ha?"

"Hangga't hindi ko nalalaman ang buong katotohanan, sisiguraduhin kong walang mangyayaring masama sa iyo."

Hindi na nakapagsalita si Daniel.

Hindi niya alam kung bakit.

Pero pakiramdam niya...

Hindi lang buhay ng CEO ang nailigtas niya.

May isang lihim na unti-unti na ring magbabago sa takbo ng sarili niyang buhay.