"Pare, seryoso ka ba?"

Tumawa si Carson Bailey habang inilalapag ang cellphone sa mesa ng isang mamahaling rooftop restaurant sa Bonifacio Global City.

"Ano na naman?"

Napailing si Patrick Sullivan habang ipinapakita ang isang Facebook post.

"Trending ka na naman."

Kinuha ni Carson ang cellphone at binasa ang post.

> **'Kung gusto mong masaktan, jowain mo si Carson Bailey. Gwapo nga, pero walang balak magmahal.'**

May mahigit limang libong reactions at daan-daang comments ang post.

Napailing lang siya bago muling ibinalik ang cellphone.

"So?"

"So?" Napalakas ang boses ni Patrick. "So? Iyon lang?"

Umiling si Carson habang sumimsim ng black coffee.

"Hindi naman ako nangako."

"Iyon na nga ang problema."

Tahimik silang dalawa.

Lumapit ang waiter upang ihain ang steak na inorder nila.

Pagkaalis nito ay muling nagsalita si Patrick.

"Alam mo ba kung ilang relasyon na ang sinira mo ngayong taon?"

"Exaggerated ka."

"Hindi."

Nagbilang pa ito gamit ang daliri.

"January."

"February."

"April."

"May."

"June."

"Tapos ngayong July..."

Tinuro siya nito gamit ang tinidor.

"...nadagdagan na naman."

Napangiti si Carson.

"Kasalanan ko bang mabilis silang ma-fall?"

"Bakit ba hindi ka na lang magmahal nang seryoso?"

Hindi agad sumagot si Carson.

Tahimik siyang tumingin sa city lights.

Sa unang tingin, tila wala siyang problema.

Successful.

May sariling kumpanya.

Luxury condo.

Sports car.

Travel kahit kailan.

At halos lahat ng gusto niya ay kaya niyang bilhin.

Pero may isang bagay na hindi niya kailanman hinanap.

Commitment.

"Dahil nakakapagod."

Iyon lang ang isinagot niya.

---

### Ilang Oras ang Lumipas

Lumabas si Carson mula sa restaurant.

Kaagad siyang sinalubong ng malamig na hangin.

Habang naglalakad papunta sa parking area, may babaeng mabilis na lumapit sa kanya.

"Carson."

Huminto siya.

Kilalang-kilala niya ang boses.

Si Denise.

Isa sa mga huli niyang naka-date.

Namumula ang mga mata nito.

"Pwede ba tayong mag-usap?"

Napabuntong-hininga siya.

"Denise..."

"Please."

Tumango siya.

Pumunta sila sa isang bench sa gilid ng building.

Tahimik muna.

Hanggang sa unang nagsalita ang babae.

"May mali ba sa akin?"

Napapikit si Carson.

"Huwag naman ganyan."

"Sagutin mo ako."

Hindi siya makatingin.

"Kasi..."

"Kung wala akong mali... bakit mo ako iniwan?"

Tahimik.

"Carson..."

Tumulo ang luha nito.

"Lahat ginawa ko."

"I waited."

"I understood."

"I adjusted."

"Pero parang wala lang ako sa'yo."

Huminga nang malalim si Carson.

"Wala kang mali."

"Sinungaling."

"Wala talaga."

"Bakit?"

Napakamot siya sa batok.

"Hindi lang talaga ako handa."

"Hanggang kailan ka magiging hindi handa?"

Hindi siya nakasagot.

Dahil kahit siya...

Hindi niya alam.

Tumayo si Denise.

"Alam mo kung ano ang masakit?"

Tahimik siyang nakatingin.

"Hindi dahil hindi mo ako minahal."

"Kundi dahil pinaniwala mo akong may pag-asa."

Pagkatapos noon ay tuluyan na itong umalis.

Hindi siya hinabol ni Carson.

Hindi rin siya nagsalita.

Tahimik lang siyang nakaupo.

Habang unti-unting bumibigat ang dibdib niya.

---

### Kinabukasan

"Good morning, sir."

"Morning."

Pagpasok niya sa Bailey Digital Solutions, sabay-sabay siyang binati ng mga empleyado.

Ngumiti siya.

Professional.

Confident.

Parang walang nangyari kagabi.

"Sir, may board meeting po tayo."

"Move it to ten."

"Yes, sir."

Pagpasok niya sa opisina ay agad siyang naupo.

Floor-to-ceiling glass.

Tanaw ang buong skyline.

Tahimik.

Maya-maya'y kumatok ang kanyang executive assistant.

"Sir."

"Hmm?"

"Na-confirm na po ang attendance ninyo sa charity event mamayang gabi."

Napakunot-noo siya.

"Anong event?"

"Iyong scholarship fundraising."

"Sabi ninyo po last month, pupunta kayo."

Napabuntong-hininga siya.

"Fine."

Pagkaalis ng assistant ay napatingin siya sa calendar.

Minsan...

Mas gusto pa niyang magtrabaho kaysa makipagkilala sa mga tao.

Dahil mas madaling intindihin ang negosyo kaysa emosyon.

---

### Gabi

Punong-puno ng tao ang ballroom ng limang bituing hotel.

Mga negosyante.

Politiko.

Mga celebrity.

Mga sponsor.

Nakasuot si Carson ng simpleng itim na tuxedo.

Halos lahat ng taong madaanan niya ay bumabati.

"Mr. Bailey."

"Nice seeing you."

"Congratulations sa bagong project."

Ngumingiti lang siya.

Sanay na siya.

Hanggang sa...

May isang lalaki ang hindi man lang tumingin sa kanya.

Simple lang ang suot nitong navy blue suit.

May hawak na listahan.

Abala sa pag-aasikaso ng mga scholars.

Napahinto si Carson.

Hindi dahil gwapo ito.

Bagama't totoo namang napakakisig ng lalaki.

Kundi dahil...

Siya lang ang taong tila walang pakialam kung sino si Carson Bailey.

Lumapit siya.

"Excuse me."

Nag-angat ng tingin ang lalaki.

Malinis ang mukha.

Mapupungay ang mga mata.

May maamong ngiti.

"Yes?"

"May hinahanap kasi akong seat."

"Invitation?"

Iniabot ni Carson ang invitation.

Tahimik iyong sinuri ng lalaki.

Pagkatapos ay itinuro ang isang mesa.

"Table seven po."

"Thank you."

"Walang anuman."

Iyon lang.

Bumalik na agad ito sa ginagawa.

Hindi man lang siya tinanong ng pangalan.

Hindi rin siya kinilala.

Napangiti si Carson.

Interesting.

Pagkalipas ng ilang minuto ay muli niyang nakita ang lalaki.

Ngayon ay may kausap itong isang batang scholar.

Lumuhod pa ito upang kapantay ang bata.

"Walang imposible."

Narinig niyang sabi nito.

"Kapag nagsumikap ka, makakarating ka rin sa mga pangarap mo."

Ngumiti ang bata.

"Promise po?"

"Promise."

Napatitig si Carson.

Walang camera.

Walang media.

Walang taong nakatingin.

Pero totoo ang kabaitan ng lalaki.

Hindi ito nagpapakitang-tao.

Natural lang.

"Sir."

Napalingon siya.

"Your seat."

Tumango siya.

Ngunit hindi nawala ang tingin niya sa lalaking iyon.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon...

May isang taong mas naging interesante kaysa sa sarili niya.

At hindi pa niya alam ang pangalan nito.

Nagsimula ang programa sa isang maikling video tungkol sa mga estudyanteng natulungan ng scholarship foundation.

Tahimik ang buong ballroom.

Habang ang karamihan ay nakatutok sa malaking LED screen, si Carson naman ay paminsan-minsang sumusulyap sa lalaking nasa gilid ng entablado.

Abala ito sa pag-aayos ng mga dokumento.

May pagkakataong yumuyuko upang kausapin ang mga estudyante.

May pagkakataong tinutulungan ang matatandang donors na makaupo.

Walang bahid ng pagmamadali sa bawat kilos nito.

Kalma.

Maayos.

At tila laging may ngiti.

Napailing si Carson.

"Ano ba 'to?" bulong niya sa sarili.

Hindi siya sanay na siya ang interesado.

Karaniwan, siya ang nilalapitan.

Ngayon, siya ang paulit-ulit na napapatingin.

---

Matapos ang opening remarks, inimbitahan ang lahat na mag-dinner.

Nagkalat ang iba't ibang putahe sa buffet.

Habang kumukuha si Carson ng pagkain, narinig niya ang dalawang babaeng nag-uusap sa likuran niya.

"Ang bait talaga ni Sir Xavier."

"Oo nga. Kahit teacher lang siya, halos lahat ng weekends niya nandito para mag-volunteer."

Napahinto si Carson.

"Xavier..."

Sa wakas.

May pangalan na rin ang lalaking iyon.

Hindi nagtagal ay nakita niyang muli si Xavier.

May dala itong tray ng pagkain.

Ngunit imbes na maupo sa mesa ng mga sponsor, dumiretso ito sa mesa ng mga scholar.

"Sir Xavier!"

Masayang sinalubong ng mga bata ang binata.

"Hinay-hinay sa dessert, ha," natatawa nitong sabi.

"Naku, Sir! Birthday ko po ngayon!"

"Talaga?"

Tumango ang batang lalaki.

Ngumiti si Xavier bago inilagay ang isang slice ng chocolate cake sa plato nito.

"E di birthday mo, dalawang slice."

Nagtawanan ang buong mesa.

Hindi namalayan ni Carson na nakangiti na rin siya.

---

"Hoy."

Napapitlag siya nang tapikin siya ni Patrick sa balikat.

"Ano'ng tinitingnan mo?"

"Wala."

"Talaga?"

Sinundan ni Patrick ang direksiyon ng tingin niya.

Pagkakita kay Xavier ay napangisi ito.

"Aba."

"Huwag kang magsimula."

"Hindi ka naman ganyan tumingin."

"Tumahimik ka."

"Crush mo?"

Napairap si Carson.

"Ang tanda na natin para sa salitang 'crush.'"

"Tama."

Ngumisi si Patrick.

"Mas bagay ang 'interesado.'"

Hindi na sumagot si Carson.

Pero sa loob-loob niya...

May punto ang kaibigan.

---

Ilang sandali pa ay nagsimula ang charity auction.

Isa-isang ipinakita ang mga artwork na ibebenta upang madagdagan ang pondo ng scholarship program.

Nang ilabas ang isang lumang painting na gawa ng isang National Artist, nagsimula ang bidding.

"One hundred thousand!"

"One hundred fifty!"

"Two hundred thousand!"

Nagpatuloy ang tawaran.

Hanggang sa...

"Five hundred thousand."

Natahimik ang buong ballroom.

Lumingon ang lahat.

Si Carson.

Nakangiti lang itong nakataas ang bidding paddle.

"Walang tataas?"

sigaw ng host.

"Five hundred thousand, once..."

"Twice..."

"Sold!"

Nagpalakpakan ang lahat.

Habang bumabalik si Carson sa kanyang upuan, napansin niyang napatingin sa kanya si Xavier.

Hindi ito humanga.

Hindi rin ito ngumiti nang malaki.

Tumango lang ito bilang pasasalamat.

Isang simpleng tango.

At muli na naman nitong ibinalik ang atensiyon sa programa.

Napailing si Carson.

*"Hindi talaga siya katulad ng iba."*

---

Matapos ang auction ay nagkaroon ng maikling break.

Lumabas si Carson sa garden ng hotel upang magpahangin.

Tahimik ang paligid.

May maliliit na ilaw na nakasabit sa mga puno.

Naririnig lamang ang mahinang tugtog mula sa loob ng ballroom.

Habang nakatanaw siya sa fountain...

May narinig siyang boses.

"Excuse me."

Lumingon siya.

Si Xavier.

May hawak itong dalawang bote ng tubig.

"Inyo po yata ito."

Iniabot nito ang isang bote.

Napansin ni Carson na naiwan pala niya iyon sa loob.

"Salamat."

"Walang anuman."

Tahimik silang dalawa.

Parang walang gustong maunang magsalita.

Hanggang si Carson ang bumasag sa katahimikan.

"Volunteer ka rito?"

"Opo."

"Matagal na?"

"Limang taon na."

Napataas ang kilay ni Carson.

"Libre?"

Ngumiti si Xavier.

"Opo."

"Hindi ka binabayaran?"

"Hindi lahat ng ginagawa kailangang may kapalit."

Hindi nakasagot si Carson.

Hindi dahil wala siyang maisip.

Kundi dahil matagal na niyang hindi naririnig ang ganoong klaseng pananaw.

"Kayo po?"

"Ako?"

"Bakit kayo sumusuporta sa foundation?"

Saglit siyang natahimik.

Hindi niya alam ang isasagot.

Dahil ang totoo...

Hindi niya rin alam kung bakit siya pumunta.

Business connections?

Public image?

Obligasyon?

Hindi siya sigurado.

"Nagkataon lang."

Mahinang ngumiti si Xavier.

"Minsan, ang pinakamagagandang bagay sa buhay, nagsisimula sa nagkataon lang."

May kung anong kakaibang pakiramdam ang dumaan kay Carson.

Simple lang ang sinabi nito.

Pero tila may bigat.

Bago pa siya makapag-isip ng panibagong sasabihin, may tumawag kay Xavier.

"Sir Xavier!"

Lumingon ito.

"Excuse me po."

Tumango si Carson.

"Sige."

Bago tuluyang umalis si Xavier ay muli itong lumingon.

"By the way..."

"Hmm?"

"Salamat sa donation ninyo."

"Hindi lang po mga scholar ang matutulungan n'yo."

"Maraming pamilya rin."

Pagkasabi niyon ay ngumiti ito.

Hindi iyong ngiting pilit.

Hindi rin ngiting nanghihikayat.

Kundi isang ngiting puno ng taos-pusong pasasalamat.

At pagkatapos...

Naglakad na ito pabalik sa ballroom.

Naiwan si Carson na nakatitig lamang sa direksiyong tinahak nito.

Hindi niya namalayang ilang segundo na pala siyang nakangiti.

Mula sa malayo, nakita iyon ni Patrick.

Lumapit ito habang nakahalukipkip.

"Huwag mong sabihing..."

Napalingon si Carson.

"...siya na naman ang tinitingnan mo."

"Wala."

"Tigilan mo ako."

Natatawang umiling si Patrick.

"Carson Bailey..."

"Ano?"

"Sa lahat ng taon na magkaibigan tayo..."

Itinuro nito si Xavier na abalang muli sa pagtulong sa mga estudyante.

"...ngayon lang kita nakitang ikaw ang mukhang hahabol."

Tahimik si Carson.

Hindi niya itinanggi.

Dahil sa kauna-unahang pagkakataon...

May isang taong hindi naapektuhan ng kanyang pangalan, pera, o kagwapuhan.

At iyon ang lalong nagpagulo sa isip niya.

Hindi na maalis ni Carson ang tingin kay Xavier.

Hindi dahil sa pambihira ang itsura nito.

Sa katunayan, kung ikukumpara sa mga modelong nakakasama niya sa mga corporate event, mas simple pa nga ang lalaki.

Walang mamahaling relo.

Walang designer suit.

Walang bodyguard.

Pero may kung anong klase ng presensya si Xavier na hindi maipaliwanag ni Carson.

Payapa.

Parang kahit gaano kagulo ang paligid, hindi ito naaapektuhan.

At iyon ang wala sa kanya.

Matapos ang programa, isa-isang nagsiuwian ang mga bisita.

Sa parking area, ibinigay ng valet ang susi ng itim na luxury sedan ni Carson.

Pagkasakay niya sa sasakyan, hindi niya agad pinaandar ang makina.

Sa halip ay napatitig lang siya sa windshield.

Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone niya.

Patrick Calling...

"Anong kailangan mo?"

Tumawa agad ang kaibigan sa kabilang linya.

"Hindi pa ba sapat ang isang gabi? Tatawagan pa kita."

"Ano ba?"

"Nakauwi na ba ang future husband mo?"

Napakunot-noo si Carson.

"Baliw."

"Uy, hindi ka tumanggi."

"Huwag kang assuming."

"Sige nga."

Humalakhak si Patrick.

"Sabihin mo nga pangalan niya."

Tahimik.

Makalipas ang ilang segundo ay saka sumagot si Carson.

"...Xavier."

"Uy! Alam na ang pangalan!"

"Tinawag lang naman kanina."

"At talagang tinandaan mo."

Napabuntong-hininga si Carson.

"Patrick."

"Hmm?"

"May kakaiba."

"Nakakaramdam ka na?"

"Hindi."

"Sigurado?"

Tahimik ulit.

Hanggang sa mahina niyang sinabi...

"Hindi niya ako kilala."

Natawa si Patrick.

"Iyon lang?"

"Hindi."

"Eh ano pa?"

"Parang..."

Hindi niya mahanap ang tamang salita.

"Parang wala siyang pakialam."

Mas lalo pang lumakas ang tawa ni Patrick.

"Welcome to reality."

Kinabukasan.

Alas-sais pa lamang ng umaga ay gising na si Xavier.

Maliit lang ang inuupahan nitong apartment sa Quezon City.

Dalawang silid.

Simpleng sala.

Lumang electric fan.

At isang maliit na bookshelf na punô ng mga nobela at aklat ng panitikan.

Nagluluto siya ng pritong itlog habang nakikinig sa balita sa radyo.

"Kuya!"

Lumabas mula sa kabilang kuwarto ang labing-isang taong gulang na si Eli, ang bunsong kapatid niyang siya ang nagpapaaral.

"Gising ka na pala."

"Opo."

Kinusot nito ang mata.

"May exam ako ngayon."

"Kaya nga mas kailangan mong kumain."

Ngumiti ang bata.

"Kuya."

"Ano?"

"Mayaman na ba tayo?"

Napatawa si Xavier.

"Bakit?"

"Nakita kita kagabi sa TV."

Napailing siya.

"Scholarship event lang iyon."

"May katabi kang pogi."

Halos mabilaukan si Xavier sa iniinom na kape.

"Ano?"

"Iyon bang naka-itim."

"Nakita ko sa news."

Napailing na lamang siya.

"Bakit mo naman napansin iyon?"

"Mas gwapo ka naman."

Tumawa si Xavier habang ginugulo ang buhok ng kapatid.

"Manahimik ka na."

Bandang alas-otso.

Abala na ang buong campus ng San Gabriel Academy.

"Good morning, Sir Xavier!"

"Morning po!"

Isa-isang bumabati ang mga estudyante.

Lahat ay binabati rin niya pabalik.

Pagpasok niya sa faculty room ay sinalubong siya ng kasamahan niyang guro.

"Sir Xavier!"

"Hmm?"

"Trending ka."

Napakunot-noo siya.

"Bakit?"

"In-upload ng foundation ang pictures kagabi."

Ipinakita nito ang Facebook page.

May litrato siyang kausap ang mga scholar.

May litrato ring nakikipagkamay siya sa mga donors.

Isa sa mga litrato...

Kasama niya si Carson.

"Uy."

Nakangiting sabi ng isa pang guro.

"Ang gwapo ng CEO."

Napatingin siya sa litrato.

Oo.

Hindi niya maikakailang gwapo ang lalaki.

Pero hanggang doon lang iyon.

"Hindi ba sikat iyon?"

tanong ng isang teacher.

"Hindi ko alam."

Sabay-sabay silang napalingon kay Xavier.

"Hindi mo kilala?"

Umiling siya.

"Hindi."

"Carson Bailey iyon."

"CEO ng Bailey Digital Solutions."

"Milyonaryo."

Napakibit-balikat lang siya.

"Ah."

Halos mabitawan ng mga kasamahan niya ang hawak na papel.

"Ah lang?"

Tumawa si Xavier.

"E ano ngayon?"

"Nakakain din naman siguro siya ng tuyo."

Nagtawanan ang buong faculty room.

Samantala...

Sa kabilang bahagi ng lungsod.

Katatapos lamang ng board meeting ni Carson.

"Excellent presentation, sir."

"Thank you."

Isa-isang lumabas ang mga executive.

Ngunit hindi pa man siya nakakaupo ay muling pumasok ang assistant niya.

"Sir."

"Hmm?"

"May gusto pong magpasalamat sa donation ninyo."

"In-email na lang."

"Opo."

Tumango ito bago umalis.

Napabuntong-hininga si Carson.

Hindi niya maintindihan ang sarili.

Tatlong beses na niyang binuksan ang Facebook page ng scholarship foundation.

At tatlong beses na rin niyang tiningnan ang litrato ni Xavier.

"Sir."

Muling bumukas ang pinto.

Si Patrick.

May dala itong dalawang tasa ng kape.

"Ikaw na naman."

"Inisip kong baka kailangan mo."

"Inom tayo."

Umupo ito sa tapat niya.

Tahimik muna.

Hanggang sa napansin nitong bukas ang laptop ni Carson.

Sa screen...

Naka-zoom ang group photo ng charity event.

At kitang-kita kung sino ang nakatingin.

Hindi sa camera.

Kundi kay Xavier.

Napangisi si Patrick.

"Aba."

Mabilis isinara ni Carson ang laptop.

"Wala 'yan."

"Wala?"

Tumango si Patrick.

"Sige."

"Innocent question lang."

"Ano?"

"Kung wala lang..."

"Bakit naka-zoom?"

Hindi nakasagot si Carson.

Tumawa ang kaibigan.

"Pare."

"Sa tingin ko..."

"Hindi ikaw ang unang mai-in love."

"Ikaw ang unang mahuhulog."

Napailing lang si Carson.

Hindi pa siya handang aminin.

Pero may isang bagay na malinaw sa kanya.

Sa unang pagkakataon sa napakahabang panahon...

May gusto siyang makilala.

Hindi para landiin.

Hindi para maging panandaliang saya.

Kundi para maintindihan kung bakit kakaiba ang pakiramdam niya sa tuwing nakikita niya si Xavier.

At hindi niya alam...

Na sa susunod nilang pagkikita, tatanggihan siya ng lalaking iyon nang harapan.