Dalawang araw na ang lumipas mula nang dumalo si Carson Bailey sa charity event.

Ngunit sa loob ng dalawang araw na iyon, iisa lang ang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya.

Ang lalaking hindi man lang siya pinansin.

Si Xavier Cruz.

Nakatayo si Carson sa harap ng malawak na bintana ng opisina niya habang hawak ang isang tasa ng kape.

"Sir?"

Napalingon siya sa executive assistant niyang si Claire.

"Yes?"

"Narito na po ang schedule ninyo."

"Go ahead."

"Nine o'clock, meeting with investors."

Tumango si Carson.

"One o'clock, site inspection."

"Okay."

"Five o'clock..."

Bahagyang huminto si Claire.

"...may meeting po kayo sa Bright Future Scholarship Foundation."

Napakunot-noo si Carson.

"May meeting ako roon?"

"Kayo po mismo ang nag-request kahapon."

Napaisip siya.

Oo nga pala.

Nagpadala siya ng email sa foundation at nagpahayag ng interes na maging corporate partner ang kumpanya niya.

Bahagyang ngumiti si Claire.

"Sir..."

"Hmm?"

"Business meeting lang po ba talaga iyon?"

Tiningnan siya ni Carson.

"Anong ibig mong sabihin?"

"Wala po."

Napailing ang assistant.

"Curious lang."

---

Eksaktong alas-singko nang dumating si Carson sa opisina ng foundation.

Simple lamang ang gusali.

Walang engrandeng lobby.

Walang mamahaling dekorasyon.

Pero malinis.

Maayos.

At punong-puno ng larawan ng mga estudyanteng natulungan ng organisasyon.

Isang receptionist ang ngumiti sa kanya.

"Good afternoon, sir."

"Good afternoon."

"May appointment po kayo?"

"Yes. Carson Bailey."

Agad itong napatingin sa computer.

"Sandali lang po."

Ilang segundo lang ang lumipas ay may pamilyar na boses na narinig si Carson.

"Good afternoon."

Paglingon niya...

Si Xavier.

Simple lang ang suot nitong light blue polo at itim na slacks.

Wala itong suot na mamahaling accessories.

Pero gaya noong una silang nagkita, may maaliwalas itong ngiti.

"Mr. Bailey?"

Ngumiti si Carson.

"Pwede namang Carson."

Sandaling natahimik si Xavier.

"Sige po... Carson."

Hindi alam ni Carson kung bakit, pero tila mas maganda sa pandinig niya ang pangalan niyang nanggaling sa bibig ni Xavier.

"Ako ang magpapakita sa inyo ng conference room."

"Ikaw?"

"Opo."

Habang naglalakad sila sa hallway, napansin ni Carson ang mga bulletin board na puno ng mga sulat ng scholars.

May isang liham ang agad na nakatawag ng pansin niya.

*"Sir Xavier, salamat po dahil hindi kayo sumuko sa akin."*

Huminto siya.

"Totoo ba lahat ng ito?"

Ngumiti si Xavier.

"Hindi naman sila marunong magsinungaling."

"Bakit mo ginagawa lahat ng ito?"

Napatingin si Xavier sa mga larawan ng mga bata.

"Kasi may mga taong tumulong din sa akin noon."

"Sila naman ang gusto kong tulungan ngayon."

Tahimik na naglakad muli si Carson.

Hindi niya inaasahang ganoon kasimple ang sagot.

---

Matapos ang halos isang oras na meeting, napagkasunduan ang scholarship program na popondohan ng kumpanya ni Carson.

Nagkamayan ang lahat.

"Maraming salamat po, Mr. Bailey."

"Carson."

Bahagyang natawa si Xavier.

"Pasensya na."

"Sanay lang ako maging pormal."

"Okay lang."

Nagsimula nang magsiuwian ang ibang staff.

Naiwan sina Carson at Xavier sa conference room.

"Gutom ka na ba?" tanong ni Carson.

"Ha?"

"Coffee?"

"Libre ko."

Ngumiti si Xavier.

"Salamat."

"Pero pass muna."

"Bakit?"

"May klase pa akong ihahanda bukas."

"Thirty minutes lang."

Umiling si Xavier.

"Hindi talaga puwede."

Hindi sanay si Carson na tinatanggihan.

Sa tuwing nag-aaya siya ng dinner o coffee, halos walang tumatanggi.

Pero ngayon...

Pangalawang beses na.

"Sige."

Ngumiti lang si Xavier.

"Ingat sa pag-uwi."

At tuluyan na itong naglakad palayo.

---

Paglabas ni Carson ng gusali, naghihintay na si Patrick sa loob ng sasakyan nito.

"Ano'ng balita?"

Napabuntong-hininga si Carson.

"Tinanggihan ako."

Napahalakhak si Patrick.

"Coffee lang naman."

"Tinanggihan pa rin."

"Kumusta ang pakiramdam?"

"Bwisit."

"Hindi sanay?"

"Hindi."

Tumango si Patrick.

"Mabuti."

"Ano'ng mabuti roon?"

"Dati kasi, ikaw ang laging umaalis."

"Ngayon, ikaw ang naiiwan."

Tahimik si Carson.

Hindi niya gustong aminin.

Pero tama ang kaibigan.

---

Lumipas ang isang linggo.

Halos araw-araw ay may dahilan si Carson upang dumaan sa foundation.

Minsan tseke ang dala.

Minsan school supplies.

Minsan proposal.

Napansin iyon ng mga staff.

"Sir Xavier."

Lumapit ang receptionist.

"Parang madalas na po si Mr. Bailey."

Napangiti si Xavier.

"Oo nga."

"Nanliligaw kaya?"

Halos matawa si Xavier.

"Huwag kang mag-imbento."

"Pero obvious po."

Umiling siya.

"Hindi lahat ng mabait may ibang intensyon."

Ngunit kahit sinabi niya iyon...

May maliit na bahagi ng isip niyang nagtatanong.

"Bakit nga ba siya laging nandito?"

---

Kinahapunan, habang pauwi si Xavier, may humintong itim na sasakyan sa tabi niya.

Bumaba ang bintana.

"Hatid na kita."

Si Carson.

Ngumiti si Xavier.

"Salamat."

"Pero sasakay ako ng jeep."

"Mainit."

"Sanay ako."

"Traffic."

"Sanay pa rin."

Napatawa si Carson.

"Ang hirap mo palang kumbinsihin."

"Bakit mo ba ako gustong ihatid?"

Direkta ang tanong.

Hindi agad nakasagot si Carson.

Sa unang pagkakataon, tila nawala ang pagiging mahusay niyang magsalita.

Sa huli, ang nasabi lang niya ay...

"Gusto kitang makilala."

Tahimik si Xavier.

Ilang segundo siyang nakatingin sa mga mata ni Carson.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

Isang magalang ngunit may distansiyang ngiti.

"Carson..."

"Oo?"

"Narinig ko na ang pangalan mo bago pa tayo magkakilala."

Nanahimik si Carson.

"Alam kong marami kang naging relasyon."

"Wala akong pakialam sa nakaraan mo."

"Pero..."

Huminga nang malalim si Xavier.

"Hindi ako isa sa mga nahuhulog sa matatamis na salita."

Parang huminto ang oras.

Hindi iyon sinabi nang may galit.

Hindi rin nang may panghuhusga.

Kalma.

Diretso.

At tapat.

"Kung gusto mo lang ng panibagong challenge..."

Mahinahon siyang umatras ng isang hakbang.

"...ako ang maling tao."

Pagkatapos ay bahagya siyang yumuko bilang pamamaalam.

"Mauna na ako."

At sumakay siya sa paparating na jeep.

Naiwan si Carson sa tabi ng sasakyan.

Tahimik.

Hindi dahil napahiya siya.

Kundi dahil sa kauna-unahang pagkakataon...

May isang taong tumingin sa kanya at nakita ang reputasyon niyang pilit niyang binabalewala.

At sa unang pagkakataon...

Nais niyang patunayan na mali ang taong iyon.

Hindi para manalo.

Kundi para mabigyan siya ng pagkakataong makilala talaga.

Sa di-kalayuan, pinanood ni Xavier ang unti-unting paglayo ng itim na sasakyan.

Mahina siyang napabuntong-hininga.

"Kung seryoso ka..."

bulong niya sa sarili,

"...hindi sapat ang pagiging gwapo."

"Kailangan mong patunayan na kaya mong magbago."