Mahigit dalawang linggo na ang lumipas mula nang diretsahang tanggihan ni Xavier si Carson.

Kung ibang tao iyon, malamang ay matagal na siyang sumuko.

Hindi dahil madaling mawalan ng interes si Carson.

Kundi dahil hindi siya sanay na habulin ang isang taong walang pakialam sa kanyang pangalan, pera, o hitsura.

Pero iba si Xavier.

Habang papasok si Carson sa opisina isang Lunes ng umaga, napansin ni Patrick na tila wala sa sarili ang kaibigan.

"Nakatulala ka na naman."

"Hindi."

"Talaga?"

Umupo si Patrick sa tapat niya at inilapag ang isang folder.

"Labinlimang minuto na kitang kinakausap."

Napakurap si Carson.

"May sinasabi ka ba?"

Napahalakhak si Patrick.

"Naku, delikado na 'yan."

"Ano'ng delikado?"

"First time kitang nakitang distracted."

Hindi sumagot si Carson.

Sa halip ay tumingin siya sa kalendaryo sa mesa.

Sa Sabado...

May outreach program na naman ang Bright Future Scholarship Foundation.

Hindi niya namalayang nakangiti siya.

"Uy."

Napailing si Patrick.

"Huwag mong sabihing pupunta ka na naman."

"Corporate partner tayo."

"Talaga lang?"

Tumawa ito.

"Hindi kaya may ibang dahilan?"

Bato ang ekspresyon ni Carson.

"Wala."

"Sige."

Tumayo si Patrick.

"Pero kapag nasaktan ka, huwag kang iiyak sa akin."

---

Dumating ang Sabado.

Hindi tulad ng nakaraang charity event, sa isang pampublikong elementary school ginanap ang outreach.

Maaga pa lamang ay abala na ang mga volunteer.

May namimigay ng school supplies.

May nagluluto ng pagkain.

May naglalaro kasama ang mga bata.

Habang naglalakad si Carson sa covered court, agad niyang nakita si Xavier.

Nakasuot lamang ito ng puting foundation shirt, maong, at simpleng rubber shoes.

Pawis na pawis na ito habang nagbubuhat ng mga kahon.

Hindi na nag-isip si Carson.

Lumapit siya.

"Ako na."

Napalingon si Xavier.

"Carson?"

"Kaya ko."

Hindi na siya naghintay ng sagot.

Kinuha niya ang mabigat na kahon sa kamay ni Xavier.

Nagulat ang binata.

"Hindi na kailangan."

"Relax."

Isang ngiti lang ang isinagot ni Carson.

"Hindi ako gawa sa salamin."

Tahimik na naglakad si Xavier sa unahan habang bitbit ni Carson ang mga kahon.

Sa malayo, napansin iyon ng ilang volunteers.

"Hindi ba iyon ang CEO?"

"Oo."

"Nagbubuhat?"

"Akala ko picture-picture lang siya."

Hindi iyon narinig ni Carson.

Abala siya sa pagsunod kay Xavier.

---

Halos buong umaga silang nagtulong.

Walang photographer.

Walang media.

Walang social media post.

Nang matapos silang mamigay ng pagkain, naupo si Carson sa isang plastic chair.

Hingal na hingal siya.

Habang si Xavier ay parang hindi pa rin napapagod.

Napatawa si Carson.

"Paano mo nagagawa 'to buwan-buwan?"

"Sanayan."

Iniabot ni Xavier ang isang bote ng malamig na tubig.

"Inom."

"Salamat."

Tahimik silang uminom.

Makalipas ang ilang sandali ay may isang batang babae ang lumapit.

"Sir Xavier."

Lumuhod agad ang binata.

"Bakit?"

"Nasira po sapatos ko."

Ngumiti si Xavier.

"Tingnan natin."

Tinanggal nito ang sirang sapatos ng bata.

Napansin ni Carson na halos tuluyan nang napunit ang talampakan nito.

"Wala ka bang ibang sapatos?"

Umiling ang bata.

"Ito lang po."

Tahimik na tumayo si Xavier.

Lumapit ito sa coordinator.

Maya-maya'y bumalik na may bagong pares ng sapatos.

"Subukan mo."

Lumaki ang mga mata ng bata.

"Sa akin po?"

Tumango si Xavier.

"Pero ingatan mo."

Yumakap agad ang bata sa kanya.

"Salamat po!"

Hindi napigilang ngumiti ni Carson habang pinagmamasdan ang eksena.

"Palagi mo bang ginagawa 'yan?"

Nagkibit-balikat si Xavier.

"Kapag may sobra."

"Ikaw ang bumili?"

"Hindi na mahalaga kung sino."

Muli na namang natahimik si Carson.

Sa mundo niya...

Halos lahat ng kabutihan ay may kapalit.

May publicity.

May kontrata.

May kapalit na pabor.

Pero si Xavier...

Parang ginagawa lang ang tama dahil iyon ang tama.

---

Bandang tanghali ay nagsimula ang maikling programa.

Habang nagsasalita ang host, biglang umitim ang langit.

Makalipas ang ilang minuto...

Bumuhos ang malakas na ulan.

Nagtakbuhan ang mga bata.

Nagkagulo ang mga volunteer.

"Buhatin natin 'yung mga kahon!"

sigaw ng coordinator.

Hindi nag-atubili sina Carson at Xavier.

Pareho silang nabasa habang inililipat ang mga donasyon sa loob ng silid-aralan.

Pagkapasok nila sa loob ay kapwa sila basang-basa.

Napatawa si Xavier.

"Para tayong naligo."

Napatingin si Carson.

Ngayon lang niya narinig ang ganoong kalayang tawa mula rito.

Hindi mapigilan.

Hindi pormal.

Hindi pigil.

Tunay.

At hindi niya namalayang tumatawa na rin siya.

---

Lumipas ang ilang minuto.

Tahimik na silang nakaupo sa loob ng silid habang hinihintay humina ang ulan.

May pagitan pa rin silang ilang upuan.

"Bakit mo ba talaga ako kinakausap?"

tanong ni Xavier.

Hindi agad sumagot si Carson.

Dati...

Madali siyang gumawa ng matatamis na dahilan.

Pero ngayon...

Ayaw niyang magsinungaling.

"Kasi gusto kitang makilala."

"Tapos?"

"Tapos wala."

"Totoo?"

Tumango si Carson.

"Wala akong plano."

"Wala akong gustong mapatunayan."

"Gusto lang kitang makilala."

Tahimik na pinagmasdan siya ni Xavier.

Parang sinusukat kung nagsasabi ba siya ng totoo.

"Bihira kang magsinungaling kapag seryoso ang tingin mo."

Napangiti si Carson.

"Ganun ba?"

"Oo."

Napailing si Xavier.

"Pero may problema."

"Ano?"

"Mahirap magtiwala sa taong maraming nasaktan."

Parang may kung anong tumama sa dibdib ni Carson.

Hindi siya nagalit.

Dahil alam niyang totoo iyon.

Huminga siya nang malalim bago nagsalita.

"Hindi ko hihilingin na magtiwala ka agad."

"Pero sana..."

"...bigyan mo lang ako ng pagkakataong ipakita kung sino ako."

Hindi agad sumagot si Xavier.

Sa halip ay tumingin ito sa mga batang masayang naglalaro sa ulan.

Pagkaraan ng ilang sandali ay mahina itong nagsalita.

"Alam mo kung bakit hindi ako madaling magtiwala?"

Umiling si Carson.

"Nasaktan na rin ako noon."

Napatingin si Carson sa kanya.

"At nangako ako sa sarili ko..."

"...na hindi na ako papasok sa isang relasyong puro pangako lang."

Natahimik si Carson.

Ngayon niya lang naunawaan.

Hindi lang pala siya ang may sugat.

May sarili ring dinadalang sakit si Xavier.

At marahil...

Hindi sapat ang mga salita upang mabura ang takot nito.

Kailangan niya iyong patunayan.

Araw-araw.

Sa bawat kilos.

At sa bawat pagkakataong ibibigay sa kanya.

Sa labas ng silid-aralan, unti-unti nang tumitila ang ulan.

Ngunit sa loob ng puso ni Carson...

Ngayon pa lamang nagsisimula ang mas mahirap na laban.

Hindi ang mapalapit kay Xavier.

Kundi ang baguhin ang lalaking matagal na niyang kinasanayan.