Dalawang buwan ang lumipas.

Marami nang nagbago.

Hindi na araw-araw nagpapakita si Carson sa foundation.

Hindi na rin siya naghahanap ng dahilan para lang makita si Xavier.

Kapag may kailangang pag-usapan tungkol sa scholarship program, doon lamang sila nagkikita.

Kapag wala...

Pareho silang abala sa kani-kanilang buhay.

At iyon ang unang bagay na napansin ni Xavier.

Hindi na siya sinasakal.

Hindi na siya pinipilit.

Hindi na siya minamadali.

Unti-unti...

Nabubuo ang tiwala.

---

Isang Sabado ng hapon, inimbitahan ni Xavier si Carson sa isang maliit na community library na itinayo ng foundation sa isang barangay.

"Ikaw ang nagdisenyo nito?" tanong ni Carson habang pinagmamasdan ang makukulay na bookshelf.

"Hindi."

Natatawang umiling si Xavier.

"Nag-volunteer lang ako."

May mga batang masayang nagbabasa sa sahig habang may ilang magulang na naghihintay sa labas.

Lumapit ang isang batang babae kay Xavier.

"Sir!"

"Ano 'yon, Mia?"

"Hindi ko po maabot."

Ngumiti si Xavier at inabot ang librong nasa pinakataas na estante.

"Salamat po."

Pagkaalis ng bata ay napansin ni Carson ang simpleng eksena.

Hindi kailangan ni Xavier ng malaking entablado para makagawa ng kabutihan.

Sapat na rito ang isang maliit na silid na puno ng libro.

"Anong iniisip mo?"

tanong ni Xavier.

Napangiti si Carson.

"Noong una kitang nakita..."

"Akala ko mabait ka lang."

"Tapos?"

"Mas mabait ka pa pala kaysa sa inaakala ko."

Napailing si Xavier.

"Huwag mo akong i-idealize."

"Bakit?"

"Tao lang din ako."

"Nagagalit."

"Napapagod."

"Nagdududa."

Tahimik na tumango si Carson.

"Iyon ang gusto ko."

"Ano?"

"Ang totoong ikaw."

---

Pagkatapos ng programa ay naglakad silang dalawa sa isang maliit na parke.

Tahimik ang paligid.

Mahina ang ihip ng hangin.

"Xavier."

"Hmm?"

"May itatanong ako."

"Sige."

Huminto si Carson.

Huminga siya nang malalim.

"Hindi ko sasabihing mahal kita."

Napatingin si Xavier.

"Dahil alam kong maaga pa."

"Hindi ko rin sasabihing handa na akong maging perpektong boyfriend."

Bahagya siyang ngumiti.

"Kasi hindi naman."

"Totoo."

Napatawa si Xavier.

"Pero..."

Diretsong tumingin si Carson sa mga mata niya.

"Araw-araw kong pinipiling maging mas mabuting tao."

"Hindi lang para sa'yo."

"Kundi para sa sarili ko."

"Ibig sabihin..."

Huminga siyang muli.

"Pwede ba kitang ligawan nang maayos?"

Matagal na walang nagsalita si Xavier.

Naalala niya ang unang beses na inalok siya ni Carson ng kape.

Naalala niya ang reputasyon nito.

Naalala rin niya ang mga pagbabago nitong mga nakaraang buwan.

Hindi perpekto.

Pero totoo.

Mahina siyang ngumiti.

"Pwede."

Hindi napigilan ni Carson ang mapangiti.

"Talaga?"

"Oo."

"Pero may kondisyon."

"Ano?"

"Hindi dahil sinagot kita..."

"...titigil ka na sa pagbabago."

Tumango agad si Carson.

"Hindi."

"At kapag nagkamali ka..."

"Ipapaalala ko."

"Kapag naging controlling ka..."

"Sasabihin ko."

"Kapag hindi ka marunong makinig..."

"Aalis muna ako hanggang pareho tayong kalmado."

Tumango si Carson.

"Deal."

Iniabot niya ang kanyang kamay.

Hindi para hawakan si Xavier.

Kundi para makipagkamay.

Napangiti si Xavier bago tinanggap iyon.

"Deal."

---

Lumipas ang tatlong linggo.

Mas madalas na silang magkasama.

Simple lang ang mga date nila.

Naglalakad sa park.

Nagbabasa sa bookstore.

Kumakain sa maliliit na café.

Minsan ay tumutulong sa foundation.

Hindi kailangan ng mamahaling restaurant.

Hindi kailangan ng engrandeng regalo.

Masaya sila sa simpleng oras na magkasama.

Hanggang sa isang gabi...

Habang magka-video call sila, napansin ni Xavier na tahimik si Carson.

"Pagod?"

"Kaunti."

"Bakit parang may iniisip ka?"

"Wala."

Ngunit kilala na siya ni Xavier.

"Huwag mong sabihing wala."

Napabuntong-hininga si Carson.

"Kanina..."

"May bagong empleyado."

"Bakit?"

"Lumapit siya para magtanong."

"Normal lang."

"Oo."

"Pero..."

Huminto siya.

"Naiinis ako nang makita kong masyado siyang malapit sa manager namin."

Napangiti si Xavier.

"Nagseselos ka?"

"Siguro."

"Ano'ng ginawa mo?"

"Wala."

"Sigurado?"

Tahimik si Carson.

Makalipas ang ilang segundo ay umamin siya.

"Pinatawag ko agad ang manager."

Napataas ang kilay ni Xavier.

"Para saan?"

"Wala."

"Naghahanap lang ako ng report."

Tahimik si Xavier.

"Carson."

"Oo?"

"Iyon ang sinasabi kong kailangan mong bantayan."

Napayuko si Carson.

"Alam ko."

"Hindi ka naman nagalit."

"Hindi."

"Pero pinakialaman mo pa rin."

Tumango si Carson.

"Pasensya na."

"Hindi ako galit."

Mahinahon ang boses ni Xavier.

"Pero kung gusto mong magbago..."

"Kailangan mong kilalanin ang mga lumang ugaling bumabalik."

Tahimik si Carson.

Hindi siya nagtanggol.

Hindi siya nakipagtalo.

"Tama ka."

Napangiti si Xavier.

"Noong una tayong magkakilala..."

"Sigurado akong ipaglalaban mo ang sarili mo."

Ngayon...

"Ikaw pa ang unang umamin."

---

Kinabukasan, ipinatawag ni Carson ang manager na nadamay.

"Sir?"

"Nais kong humingi ng tawad."

Nagulat ang manager.

"Ha?"

"Wala kang ginawang mali kahapon."

"Ako ang nag-overreact."

Hindi makapaniwala ang manager.

"Okay lang po, sir."

"Hindi."

Umiling si Carson.

"Hindi okay."

"Ayaw kong maging boss na kinatatakutan dahil sa sarili kong insecurities."

Pagkalabas ng manager ay napangiti si Patrick na nakatayo lang sa may pinto.

"Narinig ko lahat."

Napairap si Carson.

"Huwag ka nang magsalita."

"Hindi."

Ngumiti si Patrick.

"Gusto ko lang sabihin..."

"Ipinagmamalaki kita."

Napatingin si Carson sa kaibigan.

"Dati, hinding-hindi ka hihingi ng tawad."

"Ngayon..."

"Ikaw pa ang nauunang umamin."

Tahimik na ngumiti si Carson.

Marahil...

Hindi nga nangyayari ang pagbabago sa isang gabi.

Pero bawat paghingi ng tawad.

Bawat pagtanggap sa sariling pagkakamali.

Bawat desisyong piliin ang tama kaysa sa pride.

Unti-unti niyang iniiwan ang dating Carson.

Hindi niya alam...

May isa nang taong matagal na siyang sinusundan.

Sa parking lot ng opisina, may lalaking nakasandal sa isang itim na SUV.

Nakatitig ito sa gusali.

Nang makita nitong lumabas si Carson, unti-unti itong ngumiti.

"Ang laki na talaga ng ipinagbago mo."

Mahina nitong bulong.

"Pero tingnan natin..."

"...kung hanggang kailan."

Lumabas ito mula sa anino.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon...

Magkakaharap na silang muli.

Si Carson Bailey.

At ang lalaking minsang sumira sa kanyang puso.

Si Trevor Logan.