Alas-sais ng gabi.

Katatapos lamang ng isang mahabang meeting ni Carson Bailey.

Pagod niyang isinara ang laptop at lumabas ng conference room.

"Sir, good night po."

"Good night."

Isa-isang nagsiuwian ang mga empleyado.

Tahimik na rin ang buong opisina.

Habang naglalakad siya papunta sa parking area, bigla siyang napahinto.

May isang lalaking nakasandal sa kanyang sasakyan.

Nakapulupot ang mga braso.

May pamilyar na ngiti.

Ngiting matagal na niyang gustong kalimutan.

"Matagal-tagal din tayong hindi nagkita."

Parang nanigas ang buong katawan ni Carson.

Hindi siya makagalaw.

Hindi siya makapagsalita.

"Trevor..."

Dahan-dahang tumayo si Trevor Logan.

"Na-miss mo ba ako?"

Hindi sumagot si Carson.

Mahigpit niyang ikinuyom ang kamao.

"Bakit nandito ka?"

"Masama bang kamustahin ang dating minahal?"

"Magsalita ka."

Lumamig ang boses ni Carson.

"Ano'ng kailangan mo?"

Napangisi si Trevor.

"Ganiyan ka na ba makipag-usap ngayon?"

"Dati, ikaw pa ang unang yumayakap."

Huminga nang malalim si Carson.

"Wala na tayo."

"Matagal na."

"Tama."

Tumango si Trevor.

"Pero mukhang mabilis kang nakahanap ng kapalit."

Napatingin si Carson.

"Kilala ko na siya."

Hindi siya nagsalita.

"Xavier Cruz."

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Carson.

"Paano mo nalaman ang pangalan niya?"

"Madali lang."

Ngumiti si Trevor.

"Kapag gusto kong malaman ang isang bagay..."

"...nalalaman ko."

---

Hindi sumakay si Carson sa sasakyan.

Sa halip ay nagpunta siya sa pinakamalapit na coffee shop.

Kasunod niya si Trevor.

Pagkaupo nila, ilang sandali silang parehong tahimik.

"Ano'ng gusto mo?"

Diretsong tanong ni Carson.

"Ikaw."

Mariing napailing si Carson.

"Tapos na tayo."

"Hindi pa sa akin."

Napatawa si Carson.

Ngunit walang saya ang tawang iyon.

"Trevor."

"Anim na taon na."

"Bakit ngayon ka lang bumalik?"

Nawala ang ngiti sa labi ni Trevor.

"Dahil akala ko..."

"...hindi ka na ulit magmamahal."

"Tapos nakita kita."

"Masaya."

"At hindi ko nagustuhan."

Napapikit si Carson.

Hindi pa rin nagbabago.

Ganito pa rin ito.

Gustong kontrolin ang lahat.

"Pakinggan mo ako."

Mahinang sabi ni Trevor.

"Hindi ako babalik para manggulo."

"Gusto ko lang ng isa pang pagkakataon."

"At bakit ko ibibigay iyon?"

"Dahil mahal pa rin kita."

Hindi napigilan ni Carson ang mapait na pagtawa.

"Mahal?"

"Iyon ba ang tawag mo sa ginawa mo?"

Tahimik si Trevor.

"Tinandaan ko lahat."

Mahina ngunit matatag ang boses ni Carson.

"Bawat sampal."

"Bawat sigaw."

"Bawat gabing pinaniwala mo akong wala akong silbi."

"At gusto mong bumalik ako roon?"

Hindi makatingin si Trevor.

"Nagbago na ako."

Napailing si Carson.

"Iyan din ang sinasabi ko ngayon sa isang taong mahalaga sa akin."

"Pero alam mo kung ano ang pinagkaiba natin?"

Tahimik si Trevor.

"Hindi ko siya pinipilit na paniwalaan ako."

"Tinatanggap kong kailangan kong patunayan iyon."

Tumayo si Carson.

"At ikaw..."

"Hindi mo pa rin naiintindihan ang salitang respeto."

Iniwan niya ang coffee shop nang hindi lumilingon.

---

Kinabukasan.

Maagang pumunta si Carson sa foundation.

Nasa maliit na hardin si Xavier.

Nagdidilig ng mga halaman.

"Good morning."

Napalingon si Xavier.

"Carson."

Napansin agad niya ang pagod na mukha nito.

"Hindi ka ba natulog?"

Bahagyang ngumiti si Carson.

"Kaunti lang."

"May problema?"

Tahimik siyang tumango.

"Pwede ba tayong mag-usap?"

---

Umupo sila sa isang kahoy na bangko sa ilalim ng malaking puno.

Tahimik ang paligid.

Naririnig lamang ang huni ng mga ibon.

"Nagkita kami ni Trevor."

Diretso niyang sabi.

Hindi niya hinintay na malaman pa iyon ni Xavier sa ibang tao.

Bahagyang nagulat si Xavier.

"Kailan?"

"Kagabi."

"Okay ka lang ba?"

Tumango si Carson.

"Oo."

"Tapos?"

"Gusto niyang magkabalikan kami."

Tahimik na nakinig si Xavier.

"Hindi ko tinanggap."

Hindi pa rin nagsasalita si Xavier.

"May gusto pa akong sabihin."

Huminga nang malalim si Carson.

"Baka lapitan ka niya."

Napakunot-noo si Xavier.

"Ako?"

"Oo."

"Bakit?"

"Dahil kilala ko siya."

"Kapag hindi niya nakuha ang gusto niya..."

"...sisirain niya."

Naramdaman ni Xavier ang bigat ng bawat salitang lumabas sa bibig ni Carson.

Hindi ito nagsasalita dahil sa takot.

Nagsasalita ito dahil gusto nitong maging tapat.

"Salamat."

Mahina niyang sabi.

"Bakit?"

"Dahil ikaw mismo ang nagsabi."

"Hindi mo itinago."

Napayuko si Carson.

"Noon..."

"Siguro itinago ko."

"Pero ayoko nang magsinungaling sa'yo."

Tahimik na ngumiti si Xavier.

At sa unang pagkakataon...

Siya ang kusang humawak sa kamay ni Carson.

Mahigpit.

Mainit.

At puno ng tiwala.

"Haharapin natin."

Mahina niyang sabi.

"Hindi mo kailangang harapin mag-isa."

Napatitig si Carson sa kamay nilang magkahawak.

Hindi niya namalayang nangingilid na ang luha niya.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil ngayon lang ulit may taong piniling manatili kahit alam ang buong katotohanan.

---

Ngunit hindi alam ng dalawa...

Sa kabilang bahagi ng foundation ay may isang lalaking tahimik na nakamasid.

Si Trevor.

Nang makita niyang magkahawak ang mga kamay nina Carson at Xavier, dahan-dahan siyang ngumiti.

"Hindi pala uubra ang pakiusap."

Mahina niyang bulong.

"Kung gano'n..."

"...oras na para gamitin ang mga sikreto mo."

Inilabas niya ang cellphone at binuksan ang isang lumang folder.

Puno iyon ng mga larawan.

Mga screenshot.

Mga lumang mensahe.

At mga ebidensiyang maaaring gamitin laban kay Carson.

Hindi mahalaga kung luma na ang mga iyon.

Ang mahalaga...

Sapat ang mga iyon upang magtanim ng pagdududa.

At alam ni Trevor...

Minsan, isang maliit na duda lang ang kailangan upang wasakin ang isang relasyon.