Dalawang linggo matapos ang libing ni Lola Rosa, nakatayo si Aiden Sarmiento sa harap ng napakalaking gusali ng Valderama Holdings sa sentro ng Makati.

Napatingala siya.

Mahigit limampung palapag ang taas ng gusali. Ang buong harapan nito ay nababalutan ng makikinang na salamin na sumasalamin sa bughaw na langit. Sa tuktok ay ang malaking logo ng kumpanya—isang gintong letrang 'V' na napapalibutan ng korona ng laurel.

Napahigpit ang hawak niya sa backpack na dala.

Sa loob nito ay naroon pa rin ang lumang kahon, ang singsing, at ang mga dokumentong iniwan ni Lola Rosa.

Ilang beses niyang naisip na umatras.

Hindi siya sanay sa ganitong lugar.

Simple lamang ang kanyang buhay. Nakapagtapos siya ng kolehiyo sa tulong ng scholarship at naging working student. Hindi siya lumaki sa mga gusaling tulad nito o sa mga taong naka-amerikana araw-araw.

Ngunit naalala niya ang huling habilin ng kanyang lola.

"Huwag kang matakot."

Huminga siya nang malalim.

"Kaya ko 'to."

---

Sa executive floor, nakatayo si **Eduardo Valderama** sa harap ng malaking bintana ng kanyang opisina.

Sa kanyang tabi ay ang matagal na niyang abogado at pinagkakatiwalaang kaibigan, si **Atty. Samuel Ortega**.

"Dumating na po siya, Sir."

Hindi agad sumagot si Eduardo.

Tahimik lamang niyang minasdan ang CCTV monitor kung saan makikitang papasok pa lamang si Aiden sa lobby.

Lumambot ang kanyang mukha.

"Hawig na hawig siya ng anak ko."

Napabuntong-hininga si Samuel.

"Sabihin na po ba natin ang lahat?"

Umiling si Eduardo.

"Hindi pa."

"Nais kong makilala muna siya bilang isang tao."

"Hindi bilang tagapagmana."

"Kaya gaya ng napagkasunduan..."

"Magsisimula siya bilang ordinaryong empleyado."

Tumango ang abogado.

"Nakahanda na ang lahat."

"Walang sinuman sa kumpanya ang makaaalam ng tunay niyang pagkatao."

Ngunit hindi nila alam...

Sa kabilang opisina, may isang pares ng matang tahimik na nakamasid sa CCTV.

Si **Damian Valderama**.

Napangisi siya.

"May bago na namang empleyado?"

"Wala akong pakialam."

Hindi pa niya alam na ang lalaking kakapasok lamang sa gusali ang mismong pinakamalaking banta sa lahat ng kanyang plano.

---

Pagpasok ni Aiden sa lobby ay halos mapasinghap siya sa lawak nito.

Marmol ang sahig.

May malalaking chandelier.

Abala ang mga empleyado sa paglalakad habang may kanya-kanyang hawak na tablet, laptop, at mga dokumento.

Pakiramdam niya ay napakaliit niya sa lugar na iyon.

Lumapit siya sa reception.

"Good morning po."

Ngumiti ang receptionist.

"Good morning. May appointment po kayo?"

"Inaasahan po ako ng Human Resources."

"Saglit lang po."

Ilang segundo lamang ay tumango ang receptionist.

"Please proceed to the twenty-second floor."

"Thank you."

Habang papunta siya sa elevator, napansin niyang halos lahat ay seryoso ang mukha.

Parang bawal ngumiti.

Napakamot siya sa ulo.

"Ganito ba talaga sa corporate world?"

---

Pagbukas ng elevator sa ika-dalawampu't dalawang palapag, sinalubong siya ng isang lalaking nakangiti.

"Ikaw ba si Aiden?"

"Opo."

"Inaasahan ka namin."

Iniabot nito ang kamay.

"Ako si **Lucas Navarro**."

Napangiti si Aiden.

"Nice to meet you."

"HR Officer ako rito."

"Halika."

Habang naglalakad sila ay hindi tumitigil si Lucas sa pagsasalita.

"Huwag kang kabahan."

"Sa unang linggo, orientation lang."

"May training."

"May paperwork."

"Tapos..."

Bigla siyang tumigil.

Napatingin siya sa relo.

"Naku."

"May inspection pala ngayon."

"Ano pong inspection?"

Napabuntong-hininga si Lucas.

"Darating ang pinakamalupit na tao sa buong kumpanya."

"Ha?"

"Kapag nakita mo siya..."

"Huwag kang basta magsasalita."

"Huwag kang matatawa."

"Huwag kang magbibiro."

"Huwag kang—"

Hindi na natuloy ang sasabihin niya.

Bumukas ang pinto sa dulo ng hallway.

Lahat ng empleyado ay sabay-sabay na tumayo.

Biglang natahimik ang buong opisina.

Lumabas ang isang matangkad na lalaki.

Perpekto ang suot nitong itim na suit.

Maayos ang pagkakasuklay ng buhok.

Matalim ang mga mata.

Walang kahit katiting na emosyon sa mukha.

Tahimik siyang naglakad, ngunit bawat hakbang niya ay tila nagpapabigat sa paligid.

Napalunok si Aiden.

"Si... siya ba 'yon?"

Mahinang tumango si Lucas.

"Oo."

"Si **Rafael De Castro**."

"Chief Operating Officer."

"At pinakakinatatakutan ng lahat."

Habang naglalakad si Rafael ay isa-isang binabati siya ng mga empleyado.

"Good morning, Sir."

Tumatango lamang siya bilang tugon.

Wala ni isang ngiti.

Nang makalapit siya sa HR department, napansin niyang may bagong mukha.

Huminto siya.

Diretsong tumingin kay Aiden.

"Bagong trainee?"

"Opo, Sir," sagot ni Lucas.

Tahimik na sinukat ni Rafael si Aiden mula ulo hanggang paa.

Backpack.

Murang sapatos.

Plantsadong ngunit lumang polo.

Simple.

"Name."

Napatuwid si Aiden.

"Aiden Sarmiento po."

Ilang segundo siyang tinitigan ni Rafael.

Pagkatapos ay malamig itong nagsalita.

"Late."

Nagulat si Aiden.

"Po?"

"Orientation starts at exactly eight."

"Eight-oh-three ka dumating."

"Sa kumpanyang ito, tatlong minuto ang pagitan ng responsable at pabaya."

Napahiya si Aiden.

"Pasensya na po."

Wala man lang pagbabago sa mukha ni Rafael.

"Don't say sorry."

"Do better."

Pagkasabi nito ay naglakad na siyang muli.

Nanatiling tahimik ang buong opisina hanggang sa makalayo siya.

Sabay-sabay namang nakahinga ang lahat.

Napakamot si Aiden sa batok.

"Grabe..."

"Bakit parang galit siya sa buong mundo?"

Napahagalpak si Lucas.

"Hindi ka nag-iisa sa tanong na 'yan."

---

Lumipas ang ilang oras.

Natapos ang orientation at binigyan si Aiden ng pansamantalang mesa sa Operations Department.

Habang inaayos niya ang kanyang mga gamit, napansin niyang maraming papeles ang nakakalat sa katabing cubicle.

May ilang folder pa ang muntik nang mahulog.

Agad niya itong inayos.

Hindi niya alam na mula sa glass office sa ikalawang palapag ng department ay may isang taong tahimik na nakatingin sa kanya.

Si Rafael.

Pinagmasdan niya ang bagong empleyado.

Hindi ito nagreklamo.

Hindi rin nagmamadali.

Maingat nitong inayos ang mga dokumento bago pa man ito utusan ng iba.

"Hmm."

Iyon lamang ang nasabi niya bago bumalik sa pagbabasa ng reports.

---

Pagsapit ng alas-singko ng hapon, isa-isang nagsiuwian ang mga empleyado.

Ngunit nanatili si Aiden.

Hindi pa niya kabisado ang sistema ng kumpanya.

Kaya pinag-aralan niyang mabuti ang bawat manual.

Hindi niya napansin ang paglipas ng oras.

Nang tumingin siya sa wall clock, alas-siyete na pala ng gabi.

"Patay."

"Ako na lang yata ang tao rito."

Bigla niyang narinig ang pagbukas ng elevator.

May isang taong lumabas.

Bitbit ang isang laptop bag.

Si Rafael.

Napahinto ito nang makitang may tao pa sa opisina.

"Why are you still here?"

Tumayo agad si Aiden.

"Nag-aaral lang po ako ng workflow."

Tahimik na minasdan siya ni Rafael.

"Walang overtime ang trainee."

"Go home."

"Opo."

Nagmadaling isinukbit ni Aiden ang backpack.

Habang palabas siya ng opisina, hindi niya napansing naiwan sa mesa ang lumang kahon na dala niya.

Makalipas ang ilang minuto, napansin iyon ni Rafael.

Lumapit siya.

May maliit na siwang ang takip ng kahon.

Mula roon ay bahagyang kumislap ang isang lumang gintong singsing na may ukit na letrang V.

Bahagyang kumunot ang noo ni Rafael.

Parang pamilyar ang simbolo.

Ngunit bago pa niya ito mahawakan, bumalik si Aiden na halos hinihingal.

"Sir... naiwan ko po pala ang kahon ko."

Tahimik siyang tiningnan ni Rafael bago itinuro ang mesa.

"Kunin mo."

"Salamat po."

Mahigpit na niyakap ni Aiden ang kahon bago mabilis na lumabas ng opisina.

Hindi niya alam na matagal siyang sinundan ng tingin ni Rafael.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, may isang simpleng empleyado ang nakakuha ng kanyang atensyon.

Hindi pa niya alam kung bakit.

Ngunit pakiramdam niya...

Hindi magiging ordinaryo ang binatang iyon.