Tahimik na nakatayo si Aiden Sarmiento sa tabi ng itim na sedan.

Hindi niya maialis ang tingin sa matandang nakaupo sa likurang upuan.

Ang lalaking ilang beses lamang niyang nakita sa mga lumang larawan.

Ang lalaking sumulat ng liham na iniwan ni Lola Rosa.

At ang lalaking nagsasabing...

Siya ang kanyang lolo.

Dahan-dahang bumaba si Eduardo Valderama.

Hindi na nito alintana ang mamahaling amerikana o ang mga taong dumaraan sa paligid.

Nakatitig lamang siya kay Aiden.

Parang natatakot siyang kumurap.

Baka mawala na naman ang apo na ilang dekada niyang hinanap.

"Ang laki mo na..."

Mahinang sabi ng matanda.

Hindi agad sumagot si Aiden.

Maraming tanong ang gustong lumabas sa kanyang bibig.

Ngunit isa lamang ang naitanong niya.

"Bakit ngayon lang?"

Napapikit si Eduardo.

"Alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad."

"Pero araw-araw kitang hinanap."

"Tumigil lang ako noong sinabi sa akin ng pulisya na wala nang nakaligtas sa aksidente."

Napahigpit ang hawak ni Aiden sa strap ng kanyang backpack.

"Kung gano'n..."

"Bakit hindi ninyo ako nahanap?"

Huminga nang malalim ang matanda.

"Dahil may taong nagsinungaling."

Pumasok sila sa isang pribadong coffee lounge na pagmamay-ari ng Valderama Holdings.

Tahimik ang lugar.

Walang ibang customer.

Tanging silang dalawa lamang ang naroon.

Matapos ihain ang kanilang inumin, inilabas ni Eduardo ang isang lumang litrato mula sa kanyang wallet.

Inabot niya iyon kay Aiden.

Nanlaki ang mga mata ng binata.

Larawan iyon ng isang masayang pamilya.

Isang batang babae ang nakaupo sa gitna habang nakayakap sa isang matandang lalaki.

Sa tabi nila ay isang batang lalaki.

"Sino sila?"

Tanong ni Aiden.

Mahinang ngumiti si Eduardo.

"Ang babae..."

"Ang mama mo."

Napahawak si Aiden sa larawan.

Hindi niya halos matandaan ang mukha ng kanyang ina.

Ngunit ngayon...

May hawak na siyang alaala nito.

"Napakabait niyang bata."

Mahina ang boses ni Eduardo.

"Siya ang bunso kong anak."

"At pinakamamahal ko."

Napaluha ang matanda.

"Nagalit siya sa akin."

"Dahil tumutol ako sa lalaking minahal niya."

Tahimik na nakinig si Aiden.

"Nang magpakasal sila..."

"Umalis siya ng bahay."

"Hindi na kami nagkaayos."

"Hanggang sa dumating ang balitang naaksidente sila."

Napatungo si Eduardo.

"Akala ko..."

"Nawala ko na silang dalawa."

Tahimik na tumulo ang luha ni Aiden.

Sa unang pagkakataon...

Narinig niya ang kuwento ng kanyang ina mula sa sariling ama nito.

Makalipas ang ilang minuto, inilabas ni Eduardo ang isang makapal na brown envelope.

"Ito ang resulta ng imbestigasyon ko."

Binuksan iyon ni Aiden.

May mga lumang police reports.

Mga litrato ng aksidente.

Mga pahayag ng saksi.

At isang pahina na may pulang marka.

Missing Child: Not Recovered

Napakunot ang noo niya.

"Hindi pala nakasaad na namatay ako."

Tumango si Eduardo.

"Iyan ang dahilan kung bakit hindi ako tumigil."

"May naniwala akong buhay ka."

"Sino po?"

Ngumiti ang matanda.

"Ang lola mo."

Nagulat si Aiden.

"Nagkita kayo?"

"Oo."

"Labingwalong taon na ang nakalipas."

Nanlaki ang mga mata ni Aiden.

"Pero..."

"Bakit hindi niya sinabi sa akin?"

"Dahil ako ang nangako."

Tahimik na tumingin si Eduardo sa bintana.

"Humingi siya ng panahon."

"Natatakot siyang may magtangkang saktan ka."

"Kaya nangako akong hahayaan kitang lumaking malayo sa gulo."

"At hahanapin kita kapag ligtas na."

Napayuko si Aiden.

Ngayon niya lubos na naunawaan ang dahilan kung bakit itinago ni Lola Rosa ang lahat.

Hindi dahil sa kawalan ng tiwala.

Kundi dahil sa pagmamahal.

Samantala, sa executive floor ng Valderama Holdings...

Pumasok si Damian sa opisina ni Veronica.

"Tita."

"Ano'ng balita?"

Ipinatong ni Damian ang personnel file ni Aiden sa mesa.

"May nakita ako."

Binasa iyon ni Veronica.

"Wala namang kakaiba."

"Basahin mo ang huling pahina."

Napansin niya ang late registration ng birth record.

Bahagya siyang napaisip.

"Bihira nga."

"At may isa pa."

Ipinakita ni Damian ang CCTV capture mula sa parking area.

Makikita roon si Aiden na sumasakay sa sasakyan ni Eduardo.

Nanlaki ang mga mata ni Veronica.

"Hindi maaari..."

"Bakit kasama ng Chairman ang trainee?"

Napakuyom ang kamao ni Damian.

"Iyan din ang gusto kong malaman."

Pagkatapos ng kanilang pag-uusap ay hinatid ni Eduardo si Aiden sa labas ng coffee lounge.

"Bukas..."

"Sana pumunta ka sa bahay."

"Ano po ang meron?"

"May gusto akong ipakita."

"Tungkol sa mama mo."

Nagdalawang-isip si Aiden.

"Pag-iisipan ko po."

Hindi siya handang tanggapin agad ang bagong pamilyang biglang lumitaw sa kanyang buhay.

Ngunit hindi rin niya kayang talikuran ang pagkakataong makilala ang nakaraan ng kanyang ina.

Tumango si Eduardo.

"Hindi kita pipilitin."

"Hintayin ko ang desisyon mo."

Bago sumakay sa sasakyan, may iniabot ang matanda.

Isang maliit na kahon.

"Para sa'yo."

Pag-alis ng sasakyan, saka lamang ito binuksan ni Aiden.

Sa loob ay isang lumang wristwatch.

May maliit na ukit sa likod.

Para sa magiging apo ko. – Lolo

Napapikit si Aiden.

Hindi niya namalayang tumutulo na pala ang kanyang mga luha.

Kinabukasan, pagdating niya sa opisina, agad siyang tinawag ni Rafael.

"Come in."

Pagpasok niya, napansin niyang seryoso ang mukha ng COO.

May folder itong hawak.

"May itatanong ako."

"Opo, Sir."

Tahimik na inilapag ni Rafael ang isang litrato sa mesa.

Larawan iyon mula sa CCTV ng parking area.

Kitang-kita si Aiden na kausap si Eduardo.

"Kilala mo ba ang Chairman?"

Saglit na natigilan si Aiden.

Hindi siya nagsinungaling.

Ngunit hindi rin niya maaaring ibunyag ang lahat.

"Opo."

"Saan mo siya nakilala?"

Huminga nang malalim si Aiden.

"Kagabi lang po."

Tahimik na pinagmasdan siya ni Rafael.

Pagkatapos ng ilang segundo, isinara nito ang folder.

"Interesting."

Hindi na ito nagtanong pa.

Ngunit habang papalabas si Aiden ng opisina, hindi niya alam na may isa nang taong nakikinig sa labas ng pinto.

Si Damian.

At ang isang simpleng sagot ni Aiden ay sapat na upang pagtugma-tugmain niya ang mga piraso ng palaisipan.

Mahina siyang napangiti.

"Hindi ka ordinaryong trainee..."

"Pero malalaman ko rin kung sino ka talaga."