Hindi naging mapakali si Rafael De Castro matapos ang pag-uusap nila ni Aiden noong nakaraang araw.

Paulit-ulit na pumapasok sa isip niya ang CCTV photo.

Bakit personal na nakikipagkita ang Chairman ng Valderama Holdings sa isang ordinaryong trainee?

Sa loob ng limang taon niyang pagiging COO, hindi pa kailanman nangyari iyon.

Ngunit sa halip na magpadalos-dalos, pinili niyang obserbahan muna.

Alas-nuwebe ng umaga.

Nasa executive conference room ang lahat ng department heads.

Sa gitna ng mesa ay nakaupo si Rafael.

Nasa pinakadulo naman si Aiden, tahimik na naghahanda ng meeting materials.

Matapos talakayin ang ilang reports, tumayo si Rafael.

"May bagong proyekto ang kumpanya."

Lumabas sa malaking screen ang logo ng proyekto.

Project Horizon

Isa itong plano ng Valderama Holdings na magtayo ng isang integrated logistics at distribution center na magsisilbi sa buong Luzon.

Mahigit limang bilyong piso ang halaga ng proyekto.

"Napakalaki ng investment na ito."

"Maliit na pagkakamali lang..."

"...maaaring magdulot ng malaking pagkalugi."

Tahimik ang lahat.

Pagkatapos ay nagsalita si Rafael.

"May bubuuin akong special review team."

Isa-isang binanggit ang mga pangalan ng mga senior managers.

Pagkatapos...

"At kasama rin..."

"...si Aiden Sarmiento."

Nagulat ang buong conference room.

Maging si Aiden ay napatayo sa pagkabigla.

"Sir..."

"Trainee lang po ako."

Diretsong tumingin si Rafael.

"Exactly."

"Mas gusto kong may taong walang kinikilingan."

Tahimik ang lahat.

Hindi natuwa ang ilang managers.

May ilan pang nagbulungan.

"Bakit trainee?"

"Hindi ba insulto iyon sa atin?"

Ngunit walang sinuman ang nangahas kumontra.

Pagkatapos ng meeting ay hinabol ni Aiden si Rafael sa hallway.

"Sir."

Huminto ang COO.

"Yes?"

"Bakit ako?"

Tahimik siyang tiningnan ni Rafael.

"Dahil hindi ka natatakot magsabi ng mali."

"At hindi ka tumitingin sa posisyon ng tao."

"Nakatingin ka sa trabaho."

Hindi alam ni Aiden ang isasagot.

Sa unang pagkakataon...

Pakiramdam niyang may taong tunay na naniniwala sa kakayahan niya.

Samantala, sa kabilang dulo ng executive floor...

Galit na galit si Damian.

"Project Horizon?"

"Kasama ang trainee?"

Ibinalibag niya ang isang folder sa mesa.

Lumapit si Veronica.

"Huminahon ka."

"Paano ako hihinahon?"

"Halos araw-araw nang kasama ni Rafael ang batang iyon."

"Tapos ngayon..."

"Isasama pa sa pinakamalaking proyekto?"

Tahimik na nag-isip si Veronica.

"Hindi tayo puwedeng kumilos nang padalos-dalos."

"Pero kailangan na nating malaman kung sino talaga siya."

Tumango si Damian.

"May private investigator na akong kinuha."

Makalipas ang dalawang araw...

Nasa archive room si Aiden.

Isa-isa niyang sinusuri ang mga lumang kontrata para sa Project Horizon.

Tahimik ang buong silid.

Bigla niyang napansin ang isang lumang folder na walang label.

Binuksan niya ito.

Sa loob ay mga lumang transaksyon ng kumpanya.

May isang supplier na paulit-ulit lumalabas sa records.

North Axis Development Corporation

Napakunot ang noo niya.

Halos lahat ng malalaking proyekto sa nakalipas na sampung taon ay iisang supplier ang nanalo.

Ngunit kakaiba ang presyo.

Mas mataas kaysa sa ibang bidders.

Habang binabasa niya ang mga dokumento, may isang papel ang nalaglag.

Isa itong photocopy ng lumang memorandum.

Nakapirma rito ang dating Vice President ng kumpanya.

At sa ibaba ay may handwritten note.

"Approved upon recommendation of D.V."

Napaisip si Aiden.

D.V.

Damian Valderama?

Hindi siya agad gumawa ng konklusyon.

Sa halip, kinunan niya ng notes ang lahat ng napansin.

Bandang tanghali...

Nasa cafeteria sina Lucas at Aiden.

"Ang tahimik mo yata."

May iniisip ka?"

Ngumiti si Aiden.

"May nakita lang akong kakaiba sa archives."

"Anong klaseng kakaiba?"

"Hindi pa ako sigurado."

"Ayaw kong mag-akusa nang walang ebidensya."

Napangiti si Lucas.

"Iyan ang gusto ko sa'yo."

"Hindi ka padalos-dalos."

Habang nag-uusap sila, hindi nila napansing may isang empleyadong palihim na kumukuha ng litrato gamit ang cellphone.

Agad itong ipinadala sa isang contact.

Sent to: Damian Valderama

Kinagabihan...

Nag-overtime muli si Aiden.

Habang abala siya sa pagbabasa ng mga financial records, biglang bumukas ang pinto ng conference room.

Si Rafael.

"Hindi ka pa umuuwi?"

Napangiti si Aiden.

"May gusto pa po akong tapusin."

Lumapit si Rafael sa mesa.

Napansin niya ang mga handwritten notes ni Aiden.

Hindi niya ito pinagalitan.

Sa halip ay isa-isang binasa.

Lumipas ang ilang minuto.

Tahimik.

Pagkatapos ay nagsalita siya.

"These observations..."

"...I missed them."

Nagulat si Aiden.

"Sir?"

"Bihira akong magsabi nito."

"But..."

"Good work."

Hindi napigilan ni Aiden ang mapangiti.

"Salamat po."

Napansin ni Rafael ang pagod sa mukha ng binata.

"Have you eaten dinner?"

Napakamot sa batok si Aiden.

"Hindi pa po."

Hindi na nagsalita si Rafael.

Kinuha niya ang telepono sa mesa.

Makalipas ang sampung minuto, may dumating na dalawang takeaway meal.

Nanlaki ang mga mata ni Aiden.

"Sir... para kanino po?"

"Sa atin."

"Tara."

"Kumain tayo."

Nag-alinlangan si Aiden.

"Baka may makakita."

"Let them."

"Nagugutom ka."

Hindi na siya nakatanggi.

Tahimik silang kumain sa conference room.

Sa unang pagkakataon, nakita ni Aiden ang ibang anyo ni Rafael.

Hindi ito nagsasalita nang marami.

Ngunit hindi rin ito kasinglamig ng iniisip ng lahat.

Matapos silang kumain, tumayo si Aiden.

"Salamat po sa pagkain."

Tahimik na tumango si Rafael.

Habang papalabas ang binata, napangiti siya nang halos hindi namamalayan.

Napahinto siya.

Napahawak sa sariling labi.

"Kailan pa ako... ngumiti?"

Mahina niyang bulong.

Sa parehong oras...

Nakatanggap si Damian ng tawag mula sa kanyang private investigator.

"Sir."

"May nakita na kami."

Tumayo agad si Damian.

"Ano?"

"May lumang rekord tungkol sa batang hinahanap ng pamilya Valderama."

Nanlaki ang kanyang mga mata.

"At?"

"Tugma ang edad."

"Tugma rin ang lugar kung saan lumaki."

Tahimik na napakuyom ni Damian ang kanyang kamao.

Hindi pa kumpleto ang ebidensya.

Ngunit sapat na iyon upang mabuo ang kanyang pinakakinatatakutang hinala.

Mahina siyang napangiti.

"Kung tama ang iniisip ko..."

"...kailangan ko siyang maunahan."

Sa kabilang banda ng lungsod, walang kamalay-malay si Aiden na papalapit na ang pinakamapanganib na yugto ng kanyang buhay.

At ang lihim na itinago sa loob ng dalawampu't tatlong taon...

Malapit nang mabunyag.